Vakantie in het buitenland?

Reis of geen reis

Ik heb al verscheidene sites bekeken.

In het verleden huurde ik ergens in het buitenland een huisje of een appartement en matchte de vliegtickets, regelde een huurauto en hup, we waren weg.

Ergens is de drang er om de gewoonte, want dat is het, verder te zetten. En toch, telkens ik iets vind, aarzel ik duidelijk om te boeken.

Dat is een voorteken, denk ik dan.

Je bent een impulsief iemand, Vee, en nu boek je niet…

Dit jaar spreken korte trips net over de grens of zelfs dagtrips binnen ons kleine Belgenlandje me meer aan. Of een motorrit van enkele dagen…

En op zonnige dagen heb ik ook mijn appartementje aan de kust met zwembad, mijn eigendom waar ik permanent mag wonen als ik wil…

Luxe troef dus.

Waarom dan honderden euro’s neertellen voor een vliegticket dat enkel inhoudt dat ik meerdere uren het ongemak van te weinig beenruimte en te veel druk op mijn trommelvlies ervaar.

Maar dan lonken steden als Barcelona en Rome en alles wat ik nog nooit bezocht.

Ik sta dus nog altijd in dubio. Als ik lang genoeg uitstel om te beslissen lost dat zichzelf op: geen plaats meer op de vlucht, geen appartementje of huisje meer vrij.

Ik denk dat ik dat ga doen: uitstellen. Bewust uitstellen.

Yep. En dat lukt zolang ik geen impulsieve bui heb en toch boek.

Fingers crossed!

Echt e, soms ben ik een analyse die best weet waar de gevaren (of de kansen naargelang mijn stemming) zitten, maar daarom weet ik nog niet wat ik ga doen…

Oké, Vee, GENOEG!

Ik hou het simpel en denk er vandaag verder niet meer aan. Misschien dient er zich iets aan, misschien niet, misschien zie ik de aandienende opportuniteit, misschien vind ik het dan een dilemma.

Vandaag ben ik mezelf al moe voordat ik aan mijn dag begin…

En dan te bedenken dat eergisteren ook al een wekkerdag/onbedaarlijke ‘taterdag’ was waarbij collega’s niets durfden zeggen over mijn woordenwaterval en een onvermoede reiziger op de trein ineens mijn hele levensverhaal heeft moeten aanhoren.

Straks gaat die, als ze me terug ziet, duidelijk een andere treinwagon opzoeken…

Zucht! Ik heb ADHD, en soms vandaag ik dat best zelf heel vermoeiend!

Vee

Lui of oud?

We hebben het allebei wel zo’n beetje: waarom zijn we in godsnaam de laatste tijd zo moe?

Komt het door de tijd van het jaar, de feestdagen, de leeftijd of wat?

We leunen beiden tegen de 50 aan en dat mijn schat na al die onmenselijke inbreuken op zijn bioritme uitgeteld in de zetel ligt, kan ik begrijpen maar ikke?

Oké, de late en de vroege uurtjes doen er bij mij ook geen goed aan maar het ontbreekt me aan ideeën, nu ik met vakantie ben. En dat gebeurt praktisch nooit.

Ik wil wel schilderen maar ik kom er niet toe. Ik wil wel lenzen maar dan moet ik ook de opvolging ervan doen, ik wil wel … maar ik heb er geen fut voor. Alsof de weerslag van een heel jaar me ineens in de nek is gevlogen.

Ik ben laat opgestaan vandaag en heb, denk ik en voor zover er zoiets bestaat, goed geslapen.

-Het is dat je het nodig had, schat!

Oké, maar waarom ben ik dan alweer uitgeteld na amper een was en een vaatwas ingestoken te hebben en een broodcake in de oven te hebben geduwd? Verl werk is daar niet aan, e!

Ik heb me geforceerd om van trainingsbroek naar broek te gaan en om mijn haar te kammen. Mijn ma draait zich vast om in haar graf mocht ze nog enig besef hebben van hoe inactief ik ben.

Dan maar een boek lezen, een kerstcadeautje van mijn oudste…

Nope, lukt niet.

Ik ben driekwart van mijn energie kwijt, ofwel broed ik straks iets uit.

Maar tevreden is mijn kop met mijn luie lijf al helemaal niet, er is conflict.

Een luxeprobleem omdat ik te veel vrije tijd heb?

Oké, Vee. Je schildermateriaal staat al van gisteren gebruiksklaar. Begin er gewoon aan met al dat uitstelgedrag van je!

Yep, dat is het. Ik vat het nu. Uitstellen kan ik als de beste maar nu mijn ‘euro’ gevallen is kan ik er ook iets aan doen. Vooruit met de geit (spreekwoordelijk dan).

En om bij spreekwoorden te blijven: goed begonnen is half gewonnen, of zoiets…🙄

<<<