Het is wat het is…

Laat me niet diep nadenken…

Soms zeg ik : het is wat het is.

Dan bedoel ik meestal dat ik er best geen energie in steek maar beter mijn tijd en energie in iets anders investeer dan me te ergeren, me kwaad te maken of iets dergelijks.

Geenszins is het normaal een uitspraak van berusting. Het is eerder een keuze om niet te reageren, om een lont uit een kruitvat te halen of om iemand anders te kalmeren.

Vandaag zit er nu toch berusting in. Moe als ik ben van het treinen voel ik toch de onmacht van mijn nieuwe werksituatie wegebben.

Het is wat het is, ofwel kies je drastisch voor solliciteren, Vee, en geef je wat je opgebouwd hebt in een oogwenk op.

En dan neem je er de rompslomp van het aanschrijven en aflopen van potentiƫle onbekende werkgevers EN de mogelijke afwijzingen bij.

Of je geeft toe dat de collega’s en het toekomstige werk heel goed meevallen en zelfs potentieel hebben en neemt de slaapverwekkende tijdrovende reistijd voor eens en voor altijd (voor altijd? šŸ˜±) voor lief.

Vandaag is het echt wat het is, met vertraging, zonder vertraging, met vers fruit…

Hoera, ik heb een banaan en mandarijntje op!

Ik heb zeer zeker het gevoel reeds in vier dagen geconditioneerd te zijn.

Hierbij denk ik direct aan de neerslachtige, getekende kortfilms die je soms op tv ziet van mensen die aan de lopende band bandwerk verrichten om uiteindelijk in een krot eenzaam op een bed te sterven.

Dat fatalistische gevoel is min of meer geweken voor : het is wat het is, zo lang het duurt en ik niet het gevoel heb mezelf te verliezen. En anders komt er wel wat op mijn pad.

Have faith!

Ik ben onderweg naar huis en kan straks mijn voetjes onder tafel steken. Ik hoef gelukkig bijna nooit meer te koken. Wat een schat van een vent heb ik.

En zo heeft alles wel een positieve kant. En die wil ik blijven zien, al moet ik er al vier dagen af en toe serieus naar zoeken.

Het is wat het is! En morgen is er weer een dag!

Vee

Update: ik liep net keihard tegen de glazen deur van de Aldi: het is alvast iets nl. een kanjer van een buil!

Eeuwige rust

Gisteren had ik het weer: het gevoel van eeuwige rust.

Dat had ik ook toen ik mijn appartementje kwam na de scheiding. Het is een gevoel van aan de ene kant berusting en aan de andere kant: je kan, als het je niet bevalt van hieruit nog alle kanten op.

Yep. Inderdaad.

Het is raar, al onderweg zijn een uur voordat je anders opstaat. Alsof het verleden heden wordt, de irrealiteit van slapen omgezet is in een droom.

En dat is het ook zolang ik niet voel dat mijn voetjes weer aarden en de balans terugkeert.

Het is raar hoe ik ineens weer teruggrijp naar astrologie en hoe ook daar de constellatie een ommezwaai weergeeft die me ten goede komt. Ik voel het nog niet aan als reĆ«el maar voel wel dat het ‘in de maak’ is.

Verandering is daarom niet slecht, het is die onbegrijpelijke angst die er in het kwadraat bij mij aan vooraf gaat. En ik bedoel nu eigenlijk ‘ging’ want sinds gisteren is dat gevoel nu vervangen door het ‘eeuwige-rustgevoel’.

En het is geen passief gevoel, het stroomt deze morgen ook door mijn aderen.

De files zijn niet te bespeuren vandaag, de parkeerplaats is gemakkelijk gevonden, ik zit rustig in klasse 2 op de juiste trein te bloggen.

Ik had het niet verwacht maar meer moet het vandaag niet zijn, geen opwinding, geen euforie, geen ontgoocheling, niets van dat.

Alleen de eeuwige rust.

Eens kijken vanavond of dat gevoel er nog steeds is…

Vee

Piekerdepiekerdepieker

Yep. Gisterenavond was een late avond. Eentje tot voorbij criminal minds en botched.
Het was een compilatieaflevering waar ik al zappend op terecht kwam en het viel me op, hoe lelijk deze mensen ook toegetakeld zijn, dat ze eigenlijk allemaal dezelfde lelijke trekken hebben. Dus om er mooi uit te zien moet je er blijkbaar als eenheidsworst uitzien.

Soit, ik dwaal af. Ik zit hier alweer vanaf 5u. Te veel bezig met dat werk waar ik naartoe ga. We nemen even de trein… Ja hoor, dat doen we. Nadat we duizend keer de treinuren hebben gegoogeld, heen EN terug. Nadat we het programma van de infodag hebben geprint, verloren en weer geprint. Nadat we ons doodgeĆ«rgerd hebben aan het gemak waarmee deze keer, want dit is de tweede infosessie, het afspraakadres werd veranderd.

Het maakt een verschil, mensen! Brussel-Centraal of Brussel-Noord!
Voor een leek als ik die jaren de trein niet nam omdat mijn leven naar mijn hand gezet was en ik zo alles onder controle had en die nu weer op het ‘openbaar vervoer’ geflikkerd wordt, kan het serieus tellen. De trein is altijd een beetje reizen, vooral voor mij. Elke treinreis is een avontuur: kom ik er op tijd, kom ik ooit terug thuis en die uren tijdverlies op de trein! Wat moet ik doen, zittend tussen al die mensen met de neiging om weg te lopen…

Ik heb een boek mee, voor de show. Want een boek lezen in een menigte lukt me heel soms. Stemmen, veranderingen van houding, passage van de conducteur zijn invloeden die maken dat mijn focus op het verhaal helemaal het raam uitvliegt.
En een boek lezen is al een avontuur op zich, als het mij boeit, lees ik hem in een keer uit. Al eindigde ik met lezen, een gat in de nacht.
En dan neem ik het boek ter hand een maand of twee later en dan kon ik het net zo goed opnieuw gekocht hebben. Ik weet dat ik het boek heb gelezen, maar ik kan het net zo goed niet hebben gedaan, het is even nieuw als ik er aan begin.

trein

Sherlock, sowieso ben je mijn reisgenoot vandaag, in mijn handtas. Als je dorst hebt, er staat naast je, in de handtas, een fles water. Mocht je mijn programma van de dag willen onderzoeken, in mijn handtas. Is je loep niet zuiver, de brillendoekjes zijn groen van kleur en makkelijk te vinden, in mijn handtas.

En de treinpass, ingevuld. Yep. Voorbereid. 2 blocnotes met de uren van de trein, in mijn handtas. 2 balpennen om zeker 1 ter beschikking te hebben, in mijn handtas.

Nu nog op tijd vertrekken – Waze help! – zodat de kans er in zit dat ik op tijd aankom. Maar de treinvertragingen heb ik niet in de hand. Mijn afspraak wacht om 09u15 in een cafetaria op een hoek met een bepaalde sjaal aan. En anders wordt het een zoektocht naar het juiste adres. Het IS dus echt een detectiveverhaal. Welcome to my world!

Update: waze liet me in rondjes lopen waardoor ik mijn afspraak miste en te laat toekwam. De tranen, die ik zorgvuldig wegwreef achter mijn zakdoek gedoken, rolden over mijn wangen toen mijn afspraak me opmerkte en fluisterend vroeg naar hoe het met me ging.

Geen verdere commentaar…

en nu weer naar huis met een leeg ā€˜numbā€™ gevoel. Ā Ik ben vanmiddag wel nog meer info gaan sprokkelen in het gebouw waar ik kom te werken en nu ben ik moe.

 

Nu nog op de juiste bus hoppen…

Vee