Uitslapen

Gisterenavond was het zeker mijn intentie: lekker lang uitslapen (lees: toch tot 8u en misschien wel 9u). En daar zou niemand me vanaf brengen, ook Baziel niet.

Yep. We geraakten tot 6u35. En daar was mijn brein weer.

Vandaag staat er wat te gebeuren. Mijn nieuw bestelde zetel wordt geleverd. Tussen 10u30 en 12u.

En al gaat het om zoiets stoms als een zetel, mijn hoofd is super enthousiast. En het feit of er vroeg of laat binnen die tijdspanne geleverd zal worden, bepaalt  of ik er wel of niet bij zal zijn.

Ik word namelijk ook op het werk verwacht voor een etentje “Fin de Saison” met zowat 60 anderen.

Dus vandaag staat er heel wat te verwerken. Voorbereiden op wat er gaat gebeuren lukt niet echt. Het zijn dingen die deels onder controle waren (bestelling, inschrijving) en nu niet meer onder controle zijn (levering op tijd en in het geval van het etentje, een massa onbekende mensen).

Niet dat je het aan me zult zien of horen (dat hoop ik toch heel sterk) maar de energie die erin gaat zal vanavond zijn tol eisen.

Zoals ik gisterenavond ook volledig op was na een rondrit om gratis spullen bij verschillende collega’s. Ik had een oproep gelanceerd om voor mijn opnieuw startende oudste de rest van haar inboedel gratis te vergaren. De meeste spullen had ik nog staan zoals meubilair, een bed, een tv, borden, bestek…

Dat is wat een tweede huwelijk als collateral damage met zich meebracht: een overvloed aan dubbele spullen die het huis zowat deden overlopen.

Maar die hebben nu hun plaatsje bij mijn oudste en eigenlijk ben ik blij dat ik kan helpen en zij hierdoor mijn hoofd wat helpt leegmaken.

Maar, die rondrit dus. Stoelen hier, een microgolf daar, kookpotten ginder…

Met dank voor de vrijgevigheid, begrijp me niet verkeerd.

Ik dropte alles af in haar huisje, nam mijn klapstoeltjes mee, bedacht dat ik nog tuinstoelen had maar daarvoor weer de camionetterit zou moeten doen (waarom had ik die nu niet mee? Grr) en toen kwam ik terug thuis.

Rust, dacht ik. Efkes unwinden voor mijn schat thuiskwam…

Broeeeeeeeeeeeeem!

Twee minuten nadat ik dit dacht hoorde ik het zware geronk van zijn motor.

Yep, hij was wat vroeger, hoera!  Yep, ik was geïrriteerd, niet om hem, maar om het feit dat ik de soort rust die ik voor me zag, alleen, zo de deur zag uitvliegen bij zijn binnenkomst.

Irriteert mijn ventje mij? Nee. Ik kan alleen niet overweg met de planning van mijn rustmoment.

Neem ik niet wat te veel hooi op mijn vork, vraagt hij? Nee, ik ben zo, maar vraag er mij alsjeblief niet naar, ik kan het je niet uitleggen!

En het gevoel bleef de hele avond. Elk geluid, elke conversatie, elk dingetje dat niet werkte, voedde mijn gevoel van irritatie.

Het enige wat dan helpt is gaan slapen, en uitslapen leek me gisterenavond de heerlijkste optie om rust te hebben, om mijn rust ook in te halen….

En hier zit ik dan. Ik wil afscheid nemen van mijn loveseat. Waar ik met de hondjes liters koffie in dronk, waarin ik in de ontmoetingstijd gezellig samen met mijn ventje knuffelde, waarin ik, recht gezeten, in slaap viel toen ik door kietelhoest mijn bed moest laten voor wat het was…

Het is maar een zetel, Vee!

De zetel was een must-aankoop na de scheiding.

Het was mijn safe haven. Ik kocht hem voor mij om de alle hierboven vermelde redenen and then some…

En straks wordt hij verzaagd en gaat richting containerpark want  hij kan onmogelijk in een stuk de deur uit. Byebye herinneringen.

Ik ging dus uitslapen, maar mijn hersenen beslisten er anders over…

 

Door eliminatie…

Ik ben mijn stappen aan het hertraceren. Dat doe ik vaker en vanochtend onthou ik dus echt weer niets.

Ik weet dat ik de meds uit de verpakking heb geduwd, ik heb koffie genomen, ben in de veranda geweest om ‘tandbeentjes’ te gaan halen voor de hondjes onder het mom : ik eten, zij ook genieten.

De boterhammen gesmeerd met speculoospasta liggen al te roepen.

OW! Waar heb ik die pillen gelegd?

Het is mijn verjaardag vandaag. Gisteren heb ik nog wat bevestigingen gekregen dat mensen graag een stukje taart met koffie kwamen halen. Nadat ik al vier keer spijt heb gehad dat ik überhaupt mensen heb uitgenodigd, wil ik nu rust, vooral nu de overrompeling voor de deur staat. Allez, vanmiddag vanaf 16u, hopelijk sijpelen ze binnen, sijpel, sijpel en staan ze niet allemaal en bloc om 16u aan te schuiven !

Wat doe ik mezelf toch aan! Niet alleen betekent het een drukte van 15 man/vrouw over de vloer maar ik heb geeneens stoelen genoeg.

De taart!!!!!!!!!

Ow! En het is 11 november, Wapenstilstand! Hopelijk staat de bakker zelf niet stil!

Vlug!  Openingsuren gecheckt op het internet: Yep, normaal gezien is de bakkerij open vandaag maar boven het bericht staat dan wel weer dat niet alle winkels hun openingsuren op feestdagen doorgeven. Wat voor nut heeft die site dan als je toch moet bellen… 🙄

Op hoop van zegen telefoneer ik om 06u44. Er staat dat ze open zijn vanaf 06u30 dus, nemen ze op dan zijn ze open.

“Een vraagje: zijn jullie open vandaag? T is mijn verjaardag en ik heb volk vanmiddag, ik nodig dan wel mensen uit maar vergat taarten te bestellen. Kan dit nog? Hebben jullie nog voor 2×15 man (elk twee stuks moet volstaan) in de toog staan? Het is om het even wat het is!”

Taarten geregeld, check. Afhalen om 11 u., check. Ik zet best een herinnering… Siri!!

OW! Heb ik mijn meds nu binnen?

Ondertussen dronk ik al een halve kop verse koffie want er rest me nu nog een halve tas koffie, zie ik.

Op de keukentafel zie ik naast mijn gesmeerde ontbijt nu pas het briefje van mijn ventje waarin hij mij met liefde en in knalgroene fluostift proficiat wenst. Het is toch een schatje!

Plots rinkelt de telefoon. Het is de bakker zelf, bakkersmuts en al in mijn koppeke. Of ik nog een volledige verse bloktaart voor 30 man wil? “Ik maak die gerust nog nu.”

”Nee, liever wat keuze”, hoor ik mezelf zeggen, waarbij ik al koortsachtig naar smaken in mijn ingebeeld taartboek zoek.

Het wordt dus een bresilienne, een fruittaart, een rijsttaart, een bavarois en een chocoladetaart. Af te halen tegen 11u. En ja,  dit zijn voorstellen van de bakker zelf. Een wakkere, reddende, verse bakker, met mijn oneindige dank aan het universum dat die er zijn.

TAART
Happy birthday to me!

Ik sip van mijn koffie. Had ik al de smaak van koffie net nadat ik de meds uit de verpakking duwde en de kast sloot?  Dan heb ik ze wellicht meteen met een eerste hete slok doorgespoeld.

Yep. Aangezien ik ze nergens open en bloot zie liggen heb ik dat wellicht gedaan. Ik voel me opgelucht.

De rest van de dag volgt wel uit zichzelf.

Hoera, ik ben jarig! Laat alles maar komen! Maar eerst eventjes mijn licht uit en oogjes toe, in de zetel, met mijn koffie naast me en de drie doggies op schoot.

Life is beautiful, ook al heb ik barstende koppijn nu.

Nog even rust voor het buiten licht wordt…

Update: zoals je hierboven ziet, hou ik straks een taartenfestijn. Wie ‘Taida’ is weet ik niet, het kind zal haar taart vandaag niet hebben, vrees ik. En laat dat nu net die lekkere chocoladetaart zijn! Courtesy of bakkerij Ryckeboer!

Vee