Flokken

Wat heb ik een hondenleven!

Dat is wat ik vanmiddag ga doen. West-Vlaams heeft zoveel gevoel in haar werkwoorden.

Ik ben trouwens niet de enige. Mijn hondjes hebben er ook een ‘handje van weg’. Als ik me in de loveseat plant, zijn ze er als de kippen bij om zich rond me te flokken.

En dan hoef ik maar te vragen wie een knuffel wil en is het hek van de dam.

Ik kan ze niet missen, elk met hun karakter en eigenaardigheden.

Pippa, de jongste, likt je de oren van je lijf als ze ook maar even in de buurt van je gezicht geraakt.

Luna daarentegen is een lieve maar eigenzinnige moeder, die graag rust maar op tijd en stond komt vragen om met haar touwtje te spelen.

Baziel is de professor Gobelijn van de drie, hij ziet er altijd verward uit, is paniekerig en speelt spelletjes om te kijken hoe ver hij ons kan drijven.

Het zijn drie bolletjes ‘sjette’ (wol) die mijn leven mee kleuren, de interactie zorgt voor veel gegier en de zorg voor mijn drie schatten neem ik graag op me.

Ben ik een hondenmens? Blijkbaar.

Baziel kwam in mijn leven een maand na mijn intrek in mijn appartement. Hij werd ziek bij aankomst en vocht voor zijn leven. En hij is mijn klein en mager paniekerig gremlinschatje.

Luna kwam er bij toen ik tijdelijk introk bij mijn ventje en weer aan het werk ging na een burn-out.

Baziel alleen thuis laten wou ik niet en ik gunde hem een vriendinnetje, net zoals ik een partner gevonden had.

Pippa bleef bij ons uit het eerste (en laatste) nest van 3 pups van hen beiden omdat niemand een witte pup wou en ik me aan haar hechtte.

Toen ze toch tricolore bleek te zijn kwam er een vraag tot aankoop maar ik kon niet meer van haar loskomen, dus ze bleef.

Ondertussen is Pippa de schat van mijn ventje, die, uit liefde voor mij, de drie honden in zijn hart sloot ondanks zijn haarallergie.

Drie honden zou een klus zijn, ik merk daar echter niks van.

Mijn schat werkt in shifts en ik 4/5den en dan hebben we nog zoveel verlofdagen dat de honden amper enkele uren per dag ‘alleen’ met zijn drieën thuis zijn.

En dan is er nog opa die achteraan woont en af en toe bezoek ontvangt, de brievenbus leegt en door de tuin stapt.

Ik hoor ze niet tijdens de dag en in alle deuren zit een luikje door dewelke het soms om-ter-eerst- cross is naar de achtertuin waar de katten van opa en de hanen en hond van mijn buur-schoonbroer voor vertier zorgen.

Geen blafoverlast, geen gejank. Ze gedragen zich voorbeeldig en waken ’s nachts terwijl ze af en toe doorheen heel het huis dwalen.

Yep. Ze hebben een lekker lui hondenleven en ik ben ondertussen part of the pack, als ik vroeg wakker ben en me beneden in de zetel tussen hen in flok.

Heerlijk gewoon, die warme lijfjes tegen mijn benen als ik ’s avonds tv kijk, de verwelkoming voor het venster als ik na een lange dag thuiskom, de intelligentie die zeker en vast heel aanwezig is bij Bazieltje…

Ik zou niks anders meer willen. Geluk zit in…

Vee

Eeuwige rust

Gisteren had ik het weer: het gevoel van eeuwige rust.

Dat had ik ook toen ik mijn appartementje kwam na de scheiding. Het is een gevoel van aan de ene kant berusting en aan de andere kant: je kan, als het je niet bevalt van hieruit nog alle kanten op.

Yep. Inderdaad.

Het is raar, al onderweg zijn een uur voordat je anders opstaat. Alsof het verleden heden wordt, de irrealiteit van slapen omgezet is in een droom.

En dat is het ook zolang ik niet voel dat mijn voetjes weer aarden en de balans terugkeert.

Het is raar hoe ik ineens weer teruggrijp naar astrologie en hoe ook daar de constellatie een ommezwaai weergeeft die me ten goede komt. Ik voel het nog niet aan als reëel maar voel wel dat het ‘in de maak’ is.

Verandering is daarom niet slecht, het is die onbegrijpelijke angst die er in het kwadraat bij mij aan vooraf gaat. En ik bedoel nu eigenlijk ‘ging’ want sinds gisteren is dat gevoel nu vervangen door het ‘eeuwige-rustgevoel’.

En het is geen passief gevoel, het stroomt deze morgen ook door mijn aderen.

De files zijn niet te bespeuren vandaag, de parkeerplaats is gemakkelijk gevonden, ik zit rustig in klasse 2 op de juiste trein te bloggen.

Ik had het niet verwacht maar meer moet het vandaag niet zijn, geen opwinding, geen euforie, geen ontgoocheling, niets van dat.

Alleen de eeuwige rust.

Eens kijken vanavond of dat gevoel er nog steeds is…

Vee