Update qua lieverdjes

Geluk

Aangezien ik een tijdje niet hier ben geweest (twijfel bekroop me ook of ik nog ooit terug zou bloggen), het volgende.

Ik heb een hondje meer dan vroeger. Haar naam is Siska. Ze was door een koppel net gered, ontklit, geschoren, ontmijt en ‘zindelijk’ toen ik haar zag zitten en zei aan het koppel op hun terras: wat een leuk ‘totje’.

Dat was genoeg voor het koppel om te zeggen dat het niet klikte met hun chihuahua en ze het niet konden houden. Dus kwam ik na een grondig gesprek met een ‘vers’ hondje thuis.

Mijn 4g was op die dag dus mijn ventje wist van niks.

Enthousiast werd ze door Luna, Pippa en Bazieltje onthaald en ze kroop grommend met haar staart tussen de poten in een klein hoekje, bang, vijandig, hulpeloos.

Maar schat, NOG een hondje.

Ik: wat moest ik ermee doen, ik kon het je niet vragen, ik had (gelukkigšŸ˜‚) geen 4G.

Ondertussen is onze prot goed ingeburgerd. Die zgz. zindelijkheid is nog een probleem maar verder is het een lieverdje met bokkensprongen dat liever buiten ‘crosst’ dan binnen zit en ongelooflijk ondernemend is.

Ze wandelt voorbeeldig terwijl de anderen het na 6 jaar nog niet door hebben… Kortom, ze verrijkt ons leven en dat van de andere hondjes.

En mijn plusdochter bevalt binnenkort van haar eerste kindje, ik word omie! Haar zus is ook gesettled.

Mijn oudste is verhuisd en is finally gelukkig (hoewel ik me aan adhd-capriolen blijf verwachten). Yep. Thuis met een zware hersenschudding wegens uitglijden in de douche…

En mijn jongste doet, na een paar jaar werken en de gedachte dat ze ‘daar haar pap niet mee kan koelen voor de rest van haar leven’ unief.

Ze verbaast zichzelf (ik wist al lang dat ze gemotiveerd alles aankan) en werkt aan haar persoonlijke adhd-annexe hindernissen.

En mijn ventje ziet me graag en is er nog.

En ikzelf? Ik schilder, observeer, blog, heb een groep toffe collega’s, verdraag lenzen, luier, geniet, ga op en neer maar met mate, neem afstand op tijd en word straks 50.

En dat ook met adhd. Het kan dus, af en toe rustig zijn en zien dat het goed loopt.

Het kon veel erger.

Wat is geluk? Dat dus.

Vee

Het is gepasseerd.

Nu ik nog…

Het is pas nu dat ik wat energie over heb om te bloggen. Heftig was het. De angst, de operatie, de emoties tijdens en nu nog. Het vergt wat van je als partner.

En dan heb ik het nog niet over mijn schat zelf. Kranig, weinig klagend, goed herstellend en met een gedrevenheid die hij noodgedwongen moet loslaten als zijn lichaam stop roept.

We klagen niet. We schrikken wat een energie herstel vergt, bij beiden. We slapen meer dan we op zijn, we leven matig en vandaag was mijn schat zijn eerste uitje sinds zijn operatie. Drie overbruggingen werden er uit zijn beenader gemaakt.

De littekens vallen mee.

Wat het zwaarst weegt volgens hem is het ‘niet veel meer kunnen’. Het twijfelen aan dat alles veel beter wordt, de idee dat mensen hem voorgelogen hebben dat ie beter zal zijn na de operatie. Het ‘niets inspannends kunnen’ sloopt hem. Hij wordt er knorrig en kortaf van.

Wat hij wel doet? Dronen en op de pc tutorials allerhande bekijken zolang hij kan om dan pompaf in zijn opplooibed in de woonkamer te gaan liggen.

En dat gebeurt zo’ n vijf keer per dag. Hij voelt zich depressief worden, ‘niet gelukkig’ zoals hij het omschrijft.

En hoewel ik het niet persoonlijk mag nemen doe ik het toch, soms, als mijn pillen uitgewerkt zijn en mijn adhd ook opspeelt.

Of wat dacht je, Vee, dat dat foetsjie was?

Tussen een spoedopname van mijn bevriende ex en de spoedopname van mijn ventje ( hij sloeg de avond voor de opnamedag wat in paniek) was er nog mijn oudste die klaagde dat ze net nu ‘haar moeder nodig had’ en die ook boos aangaf dat ik er voor mijn ex, hun vader, op een zo’ n cruciaal moment beter ook moest zijn ( hij brak door een val zijn kaak en hand en had niemand om hem te komen ophalen).

Dus na van spoed Veurne naar spoed St-Jan Brugge te zijn gevlogen en met de aandacht die mijn dochter zoog, ben ik mezelf voorbij gelopen.

Typisch, maar WEER zag ik het zelf niet aankomen.

Gelukkig is er zoiets als halftijdse medische bijstand zodat ik met een premie van de RVA tot eind juli mijn ventje kan bijstaan maar vooral, en eveneens, zelf tot rust kan komen in de zetel naast mijn ventje in het opplooibed.

Ik voel me soms 70 als ik ’s morgens uit mijn bed kom. Mijn voetzolen doen pijn van het moment ik de grond raak en een ijstherapie met roloefeningen op een golfballeke maakt al een tweetal weken deel uit van mijn avondritueel.

De Highland Games met mijn collega’s was een welkom uitje, er eventjes helemaal tussen uit was een welkome verademing.

Maar toch: de zon schijnt maar schijnt vandaag aan mij voorbij.

De kwaliteit is weer eventjes weg uit mijn leven, zintuiglijk is genieten iets onbestaande.

Het automatisme doet me denken aan de week na het overlijden van mijn ma, toen ik de begrafenis organiseerde tussen de verdrietige broers en zus en pa door.

Dat heb ik wel, ik schakel blijkbaar over op ‘noodrantsoen’ als dingen te heftig worden…

Ik hoop alleen dat ik gauw weer voeling krijg met de wereld rondom mij want ik ben aan het afdwalen, verglijden, vervreemden als een marionet op een poppentoneel. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik kijk rond maar voel me een toeschouwer, vaker dan zou moeten.

Soit, we komen er wel door. Klagen doe ik niet, ik heb er de fut niet voor.

En van zodra alles weer wat normaler wordt, geeft de zon wel weer haar vitaminen aan mij persoonlijk. Want ik heb dat gewoon verdiend. Punt!

Vee

Ik doe een poging

Stap stap stap

Eventjes wat pijn geleden, even geen zin gehad om te bloggen.

Ik heb gelezen. Het was, behalve een steeds herlezen van de 1ste blz. van Sherlock op de trein, eeuwen geleden dat ik een boek echt wou lezen. En ik ben er dus aan begonnen, door omstandigheden.

De gezellige Paasbrunch is al lang voorbij, de lege doos roept al om de spullen weer op te bergen.

Nu nog echter even niet. Ze storen me niet. Ik doe andere dingen, zoals vooral opletten om mijn teen niet te belasten.

Gisteren ben ik superfan geworden van skechers, die lichte sportachtige schoenen met ‘memory foam’.

Uit noodzaak, hoewel het gamma online wel steeds meer aantrekkelijk lijkt nu mijn voeten -eindelijk!- geen pijn meer doen.

Dat memory foam dat er in zit moet zich vooral niet blijven herinneren dat ik een ‘stressfractuur’ heb.

Yep. Na foto’s en echo’s en doktersbezoeken en uren ziekenhuis is dat de conclusie.

Wat is dat dan?, vraag ik.

Dat is het net, geen breuk bleek uit de foto’s, geen jicht bleek uit het bloedonderzoek en verder niets te zien doordat ik al een week uit mezelf 6 x 400 gr Brufen heb geslikt vooraleer ik richting spoedarts stapte. Ik kon na de drukke gezellige thuispaasbrunch niet meer steunen op mijn rechtervoet en ik kon geen schoen meer aan.

“Er is vocht te zien maar niet veel meer, er is wel degelijk iets van een letsel… ”

Hoe vaag kan je zijn, de pijn is er wel. Wat moet ik hiermee? Zeg dan dat je het niet weet!

Mocht u binnen een 8-tal weken een MRI maken zul je kalk zien waar er een breukje was.

Ja, zie dat van hier!

Waarom zou ik in godsnaam nog een MRI laten maken als de pijn al lang verdwenen is? De logica ontgaat me compleet.

Bij de bespreking van de foto’s bij de huisartse zei die wat ik al dacht: ze zullen het nooit op papier zetten maar eigenlijk vermoeden ze dat. Zeker zijn ze het niet.

pijn door stress – lees: overbelasting. Yep. Knellende schoenen zijn mogelijks een oorzaak.

Heb ik die dan? Welke schoen knelt niet? Er is wel altijd ergens wrijving…

Aangezien ik met beide voeten al een tijdje sukkel en eerder van de huisartse te horen kreeg dat het mijn voetbogen waren en ‘ijsblokjes’ de oplossing waren, ging ik gisteren gefrustreerd dan maar zelf op zoek via het internet.

Eerst maakte ik mijn voeten nat en ging op een papier staan. Dan vergeleek ik met afbeeldingen van anatomische tekeningen van voetaandoeningen.

Ik heb dus een lichte vorm van holvoet. Hehe, dat is al een iets wat mij naar een oplossing kan leiden.

Vervolgens keek ik naar inlegzolen. Een tijdje geleden kocht ik die gelzolen van Scholl. Een ware marteling bleek toen. Nu begrijp ik waarom. De ondersteuning zat niet waar ik ze moet hebben. Die moet aan de binnenkant zitten.

Gisteren ging ik schoenen zoeken. Torfs heeft die zeker en laat er nu net een winkel bij mij in de buurt zijn.

De podoloog waar mijn dokter naar verwees is nog met vakantie en ik moet maandag zeker weer werken en dus stappen.

Ik paste een paar skechers hopende dat dat foam ging ondersteunen waar nodig.

Yep. Een rare zoolvorm, dat wel maar net wat ik nodig heb, ondersteuning van mijn voetboog.

Veel denken kwam er niet meer aan te pas, mijn bankkaart deed de rest.

Gisteren gingen ze niet meer van mijn voeten en ik zou er mee slapen nu mijn voetzolen verlichting hebben gevoeld!

Mijn teen heeft ondertussen ook een weekje rust gehad en voelt normaler aan. In mijn nieuwe ‘schoenen’ voel ik hem geeneens meer prikken.

Vee, goed gedaan! Als je moet wachten op de doktersmallemolen dan ben je

A. Veel tijd en geld kwijt en

B. Niet veel wijzer.

Ik vogelde het tijdelijk zelf uit, vanuit het motto dat zoeken naar een oplossing een recht, wat zeg ik, een keuzemogelijkheid is van elke denkende mens.

Of hoe een teen filosofie in de ‘hand’ werkt.

Joepie! Geen pijn meer!

Vee

Geen zin om te bloggen, komt da tegen!!

Pasen

Ik weet niet waarom. Ik ben moe, heb koppijn en geraak nog net mijn werk door.

Bloggen leek me al twee dagen een superhindernis. En het knaagt wel want in mijn binnenste ‘moet’ ik bloggen.

Blijkbaar heb ik mezelf een verplichting opgelegd. En ik haat verplichtingen.

Vandaar waarschijnlijk dat mijn koppeke open en toe slaat en de migraine op de loer ligt.

Bovendien ben ik gisteren drie keer door mijn grote teen ‘gezakt’ als dat al mogelijk is. De pijn was wel redelijk reĆ«el toen ik door de gang liep. Pijnscheuten. Niet gebroken denk ik want dan was ie opgezwollen geweest toen ik mijn schoen uitschoof.

’s Avonds was er ook niet veel aan te zien maar de liefde van mijn leven bewees nog maar eens spalkcapaciteiten. Meer kan je daar toch niet mee doen.

Vandaag op het werk ging het beter, toen ik mijn kousen uittrok en zo mijn schoenen inschoof. Geen zicht. Mijn broek lijkt een driekwart op mijn blote benen!

En probeer maar je treinverkeer halen al mankend met blikken alsof ze je bekijken als een anti-fashionista!

Ja mensen! Nog nooit een gespalkte teen gehad? Get A Life. Ik voel me al opgelaten genoeg.

En blij.

Blij dat ik de trein heb gehaald, blij dat mijn kersverse baas de paashaas langs stuurde, blij dat ik maar dinsdag weer ‘op’ moet naar Brussel.

Rest mij nog een avondje relaxen, een warm badje en lekker eten.

Vee, vergeet je Paasbrunch niet te organiseren, anders staan je gasten daar zonder eten!

Yep. Zondag full house. Efkes een nieuwe traditie uit de grond gestampt met al mijn dochters en aanhangsels, mijn pa en zijn pa en een hele hoop paaseieren…

Allez, ik moet nog stampen, en met een zere teen kan dat tellen…

Maar we zijn nog geen zondag. Ik heb nog tijd!

De koppijn is aan het wegtrekken. Naar mijn teen vrees ik.

Ik ga nog wat lezen tot in Brugge, zie!

Dada.

Vee

Verjaardag

Of liever ā€˜verjaardagenā€™

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

IntuĆÆtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuĆÆtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeĆ«n blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee