Flokken

Wat heb ik een hondenleven!

Dat is wat ik vanmiddag ga doen. West-Vlaams heeft zoveel gevoel in haar werkwoorden.

Ik ben trouwens niet de enige. Mijn hondjes hebben er ook een ‘handje van weg’. Als ik me in de loveseat plant, zijn ze er als de kippen bij om zich rond me te flokken.

En dan hoef ik maar te vragen wie een knuffel wil en is het hek van de dam.

Ik kan ze niet missen, elk met hun karakter en eigenaardigheden.

Pippa, de jongste, likt je de oren van je lijf als ze ook maar even in de buurt van je gezicht geraakt.

Luna daarentegen is een lieve maar eigenzinnige moeder, die graag rust maar op tijd en stond komt vragen om met haar touwtje te spelen.

Baziel is de professor Gobelijn van de drie, hij ziet er altijd verward uit, is paniekerig en speelt spelletjes om te kijken hoe ver hij ons kan drijven.

Het zijn drie bolletjes ‘sjette’ (wol) die mijn leven mee kleuren, de interactie zorgt voor veel gegier en de zorg voor mijn drie schatten neem ik graag op me.

Ben ik een hondenmens? Blijkbaar.

Baziel kwam in mijn leven een maand na mijn intrek in mijn appartement. Hij werd ziek bij aankomst en vocht voor zijn leven. En hij is mijn klein en mager paniekerig gremlinschatje.

Luna kwam er bij toen ik tijdelijk introk bij mijn ventje en weer aan het werk ging na een burn-out.

Baziel alleen thuis laten wou ik niet en ik gunde hem een vriendinnetje, net zoals ik een partner gevonden had.

Pippa bleef bij ons uit het eerste (en laatste) nest van 3 pups van hen beiden omdat niemand een witte pup wou en ik me aan haar hechtte.

Toen ze toch tricolore bleek te zijn kwam er een vraag tot aankoop maar ik kon niet meer van haar loskomen, dus ze bleef.

Ondertussen is Pippa de schat van mijn ventje, die, uit liefde voor mij, de drie honden in zijn hart sloot ondanks zijn haarallergie.

Drie honden zou een klus zijn, ik merk daar echter niks van.

Mijn schat werkt in shifts en ik 4/5den en dan hebben we nog zoveel verlofdagen dat de honden amper enkele uren per dag ‘alleen’ met zijn drieën thuis zijn.

En dan is er nog opa die achteraan woont en af en toe bezoek ontvangt, de brievenbus leegt en door de tuin stapt.

Ik hoor ze niet tijdens de dag en in alle deuren zit een luikje door dewelke het soms om-ter-eerst- cross is naar de achtertuin waar de katten van opa en de hanen en hond van mijn buur-schoonbroer voor vertier zorgen.

Geen blafoverlast, geen gejank. Ze gedragen zich voorbeeldig en waken ’s nachts terwijl ze af en toe doorheen heel het huis dwalen.

Yep. Ze hebben een lekker lui hondenleven en ik ben ondertussen part of the pack, als ik vroeg wakker ben en me beneden in de zetel tussen hen in flok.

Heerlijk gewoon, die warme lijfjes tegen mijn benen als ik ’s avonds tv kijk, de verwelkoming voor het venster als ik na een lange dag thuiskom, de intelligentie die zeker en vast heel aanwezig is bij Bazieltje…

Ik zou niks anders meer willen. Geluk zit in…

Vee

Lui of oud?

We hebben het allebei wel zo’n beetje: waarom zijn we in godsnaam de laatste tijd zo moe?

Komt het door de tijd van het jaar, de feestdagen, de leeftijd of wat?

We leunen beiden tegen de 50 aan en dat mijn schat na al die onmenselijke inbreuken op zijn bioritme uitgeteld in de zetel ligt, kan ik begrijpen maar ikke?

Oké, de late en de vroege uurtjes doen er bij mij ook geen goed aan maar het ontbreekt me aan ideeën, nu ik met vakantie ben. En dat gebeurt praktisch nooit.

Ik wil wel schilderen maar ik kom er niet toe. Ik wil wel lenzen maar dan moet ik ook de opvolging ervan doen, ik wil wel … maar ik heb er geen fut voor. Alsof de weerslag van een heel jaar me ineens in de nek is gevlogen.

Ik ben laat opgestaan vandaag en heb, denk ik en voor zover er zoiets bestaat, goed geslapen.

-Het is dat je het nodig had, schat!

Oké, maar waarom ben ik dan alweer uitgeteld na amper een was en een vaatwas ingestoken te hebben en een broodcake in de oven te hebben geduwd? Verl werk is daar niet aan, e!

Ik heb me geforceerd om van trainingsbroek naar broek te gaan en om mijn haar te kammen. Mijn ma draait zich vast om in haar graf mocht ze nog enig besef hebben van hoe inactief ik ben.

Dan maar een boek lezen, een kerstcadeautje van mijn oudste…

Nope, lukt niet.

Ik ben driekwart van mijn energie kwijt, ofwel broed ik straks iets uit.

Maar tevreden is mijn kop met mijn luie lijf al helemaal niet, er is conflict.

Een luxeprobleem omdat ik te veel vrije tijd heb?

Oké, Vee. Je schildermateriaal staat al van gisteren gebruiksklaar. Begin er gewoon aan met al dat uitstelgedrag van je!

Yep, dat is het. Ik vat het nu. Uitstellen kan ik als de beste maar nu mijn ‘euro’ gevallen is kan ik er ook iets aan doen. Vooruit met de geit (spreekwoordelijk dan).

En om bij spreekwoorden te blijven: goed begonnen is half gewonnen, of zoiets…🙄

<<<