Kinderen, geen kinderen, wel, niet…

Je kent dat wel van vroeger: hij houdt van mij, hij houdt niet van mij… terwijl je de bloemblaadjes van een margrietje trekt.

ik heb ooit stil gestaan bij het feit of ik wel of niet kinderen wou, in het begin van mijn relatie maar dat was niet omwille van de ADHD.

Ik wist toen nog van niets.

Ik dacht dat ik de moeilijke was tot op een bepaald punt maar ik wou altijd al kinderen, en aangezien mijn toenmalige echtgenoot voor zijn dertigste papa wou zijn, werd de eerste telg twee jaar na mijn huwelijk geboren. Topgebeurtenis, btw en nummer twee volgde 22 maand later, kontekraags.Jawel, ze werd in stuit geboren, ik had het kunnen weten 😂.

En van toen af aan stond ik er voor en moest er door.

Als babies vond ik er niet zo veel aan. Ze sliepen niet vaak en putten mij uit. Toen ik dat ook luidop zei, kon ik de reacties op de gezichten van mensen lezen. Sorry, maar ik kan niet liegen!

Toen de oudste geboren werd, wou ik borstvoeding geven. Of hoe goedgelovig kan een mens zijn… Ik kreeg genoeg “stout” in het ‘moederhuis’ om de melkproductie tijdig op gang te brengen. Maar net na de geboorte verdween mijn baby ‘ergens naartoe’ in plaats van op mijn buik te belanden en ik kreeg haar pas terug nadat ik op mijn kamer was.

En toen begon de borsrvoedingsmiserie: leg ze zo aan, leg ze zo aan de borst. Ik kwam tureluut van alle bemoeienissen. En ik moest voor de voeding eerst douchen in de gang want anders verzoop ik haar met een melkstraal om u tegen te zeggen.

”Mevrouw, uw dochter heeft geen zuigreflex!”

ik kon het niet laten : “Vind je dat abnormaal nu? Ik zou ze nog langer weghouden na de bevalling !”

Na enkele weken hield ik het borstvoedingsdrama voor bekeken en dan moest ik nog afbouwen, zo ineens cold turkey gaan bleek pijnlijk en dus geen optie.

Mijn kids sliepen nooit of toch enkel als ze ergens anders waren, bij oma, bvb., die het leuk vond om het contrast bij haar en bij mij uit de doeken te doen.

Later gingen we niet vaak het huis uit want een oppas vinden om op onze twee te letten, was niet zo evident, ondernemend als ze waren. Mijn ouders zeiden letterlijk dat ze niet samen mochten komen omwille van keukens besmeerd met choco, kapotgegooide eieren e.d.

Gezegde van mijn moeder: ik wenste jou een kind toe zoals je zelf was, dan weet je wat ik doormaakte met jou, en je hebt er twee… Mijn moeder was een topvrouw, by the way.

Mijn gezin was van het begin af aan anders. Straf haalde niks uit, ik wil, ik ga, ik doe waren standaardzinnetjes in plaats van mag ik. En het ligt niet aan de pogingen die we ondernomen om dit er uit te krijgen.

Bezige bijtjes waren het, die uit de bocht vlogen met hun loopwagentjes, planten in reepjes trokken met hun kleine nageltjes, mekaar in de gaten hielden om de knuffels te tellen die ik aan elk van hen gaf, grote knikkers door ramen kegelden en mekaar te lijf gingen bij ruzies, als klein kind op de rand van het dak gingen lopen, rolschaatsen met een tuinschaar in de hand… We sleten uren in de spoedafdeling.

Maar laten we duidelijk zijn: ik hield toen van hen en hou nu van hen, zoals ze waren/zijn. Anders maar ‘doorzetters’ zoals hun oma, als ik eraan terugdenk.

Toen de school eindelijk liet weten dat het daar ook niet lukte met de jongste en bij uitbreiding met beiden, toen de tegel onder haar lessenaartje kapot gestampt was, toen de oudste op school, na school en onderweg naar huis gepest werd, toen de juf verbeterd werd door mijn jongste, toen kwam, na nodige consultatie met de psychiater, de diagnose.

ADHD.  Wat IS dat, vroeg ik me af en de zoektocht begon. Voornamelijk via Nederlandse websites werd het me duidelijk dat dit een woord is dat heel wat lading dekt, en voornamelijk een negatieve lading naar de buitenwereld toe betekende.

Toen begonnen de beloningssystemen, de deelopdrachten, de denkstoel en gaandeweg werd hun structuur een duidelijk iets. Een structuur die veel geduld vergde en waar ik ook ongeduldiger van werd, wat hun psychiater ook was opgevallen.

En toen de meds op het toneel verschenen, schreef ze mij meteen ook een dosis voor.

Zoveel herkenbaars. De puzzel viel  ineen, en ongeveer parallel met mijn leven, viel in een ander parcours dat van mijn zus en haar kids ook op hun pootjes. Eentje met ADHD en eentje met ASS.

Als ik zo rond me kijk zou minstens de helft van mijn familie onder die noemer moeten vallen, maar daar lopen zij niet meer achteraan. Vroeger was je gewoon stout. Punt. We leven als familie gewoon zo, zijn niks anders gewend en 9 to 5 is bij velen van ons DE dooddoener. Ook de creativiteit barst de spuigaten uit, een uitlaatklep voor heel veel ooms en tantes.

En, om to the point te komen, met de wetenschap die ik nu heb, zou ik nog kinderen baren, mocht ik herbeginnen?

Ja en soms nee.  En dan nuanceer ik even: ja, omdat het mij rijker, resistenter en van mij een doorzetter en vechter heeft gemaakt. Ik weet nu wat ik niet en nooit meer wil, waar ik voor opkom en waarvoor niet, ookal ben ik de enige.

Nee, omdat ik zie dat het voor hen, zelfs met de wetenschap dat ze magnifieke persoonlijkheden geworden zijn, nog steeds niet makkelijk is om aan de norm te voldoen. Ik zeg altijd dat wij de aal in normaal zijn.

Je voelt gewoon het onbegrip, je hebt geen zin om het uit te leggen dat je dingen echt niet kan die voor anderen een peuleschil lijken… en ik wou hen dat gevoel besparen.

Maar ik ben blij om wie ze zijn en hoe ze eerlijk in het leven staan en gisteren waten zij het die me door een helse dag hebben geholpen.

“Mo mamaatje toch!” betekent zoveel als ‘ ik begrijp je en ben er voor je” en dat begrip van hun kant betekent alles voor me en helpt me weer vooruit.

Bij deze: bedankt, motjes!

Vee

 

 

Tweedehands

Eigenlijk heb ik een oude ziel. Vandaar waarschijnlijk mijn interesse in alles wat oud is. Een oud huis trekt me veeleer aan dan een pasgebouwd strak appartement. Een oude gekrijtverfde kast heeft meer karakter dan zo’ n blinkend vingerafdrukhoudend model. Verweerd is voor mij mooier, ook een verweerde kop wekt meer mijn interesse dan een babyface.

Daarom zal ik ook nooit Botox spuiten (mijn budget laat dat trouwens verre van toe) en zal ik eerder een oldtimer in mijn hart sluiten dan een sportkar.

En dan heb ik het niet over mijn ventje, hoewel die ook al aan meerdere van de bovenvermelde criteria voldoet! En hij is sexy.

Wij houden van Steampunk, van Chesterfields, van stovehoeden en radertjes, van smeedwerk en gezelligheid. Ik hou van Sherlock en kostuumdrama’s. En ik heb dus een verslaving (typisch!).

 

Toch wel meer dan een keer per dag schuim ik tweedehands af, op zoek naar spullen. En ik heb er al een neus voor, al zeg ik het zelf.

Terwijl mijn ventje de gadgets uitpiept die er op de markt komen, zoek ik het internet af naar creativiteit met oude spullen.

Op dat vlak passen mijn ventje en ik ook bij mekaar: oud en nieuw samensmelten is onze passie. Koper en neon, mechaniek en oude meubels.

Yep! ik ben in de verkeerde tijd geboren maar als ik daar aan denk, dan ook weer niet want ik vrees dat de geplogendheden van begin negentiende eeuw niet-echt aan mij besteed zouden zijn. En ik zou die hoepelrokken waarschijnlijk al meerdere keren in de vijver hebben gekeild.

Hoewel, als je borduren vervangt door breien kom ik soms wel aardig in de buurt! Daar word ik dan, net als bij schilderen en patchwork superrustig van. Huiselijkheid heeft zo soms zijn charme, vooral als buiten de drukte te veel indrukken nalaat en ik niet kan filteren.

Mijn leven is in balans, allez grotendeels. Houden zo!

Vee