Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee

Mist

Don’t worry, be happy!

Er zit mist in mijn ogen, ik krijg de onscherpte er vanmorgen niet uitgewreven . En er zit mist in mijn hoofd, wat even watterig aanvoelt als de pels van ons Luna.

Maar ik moet de deur uit. Niets aan te doen. Ik stap buiten en de mist omvat mij totaal.

Eerlijk gezegd, het heeft iets. Iets waarin ik me thuisvoel, het isolement dat ontstaat omdat je net iets verder ziet dan je neus lang is.

En de lucht na het optrekken ervan. Wazig maar mooi, een blauwe lucht met wattenwolken.

De zon doet ook een poging om het donzerige weg te duwen.

Twee vogels vliegen parallel onder elkaar naast de trein…

Het is een scène als in een roman en zo voel ik me ook, als een romanfiguur in een wazig landschap. Niks concreets uitgeschreven, een blanco blad met alle mogelijkheden die vandaag open liggen.

Het legt echt aan om een mooie dag te worden, ook in mijn hoofd.

Zweverig, half wakker, niets doet er toe. De rust en zelfs traagheid zit er in.

En het mag van mezelf. Ik voel het.

In tegenstelling tot het ‘moet’-gevoel op andere dagen heb ik er vrede mee dat vandaag wellicht zal kabbelen.

En het is goed zo, Vee.

Voor nu toch want je weet nooit wat de dag verder zal brengen, wat ook goed is.

I am at peace en ik ben van plan om van deze zeldzame roes volop te genieten onder het motto : don’t worry, be happy!

Vee

Te

Gisteren had ik het weer. Dat “te”-gevoel.

Gisteravond was alles te veel. Komt het door mijn productieve voormiddag? Of gewoon door mijn stemming?

Alles wat in mijn oog viel was te. En om mijzelf nog war dieper te duwen ging ik, sinds maanden, op de weegschaal staan…

99,7!!!!!!!!! Dat is als je een BMI-calculator wilt gebruiken af te ronden naar 100!

Yep. Me 😥.

Maar schat, ik zie je graag zoals je bent!

Ja? Vertel nog eens wat. Ik zie me niet graag nu ik weet dat ik de 1 zie staan. Te weten dat ik een paar maand geleden 700 euro neertelde om mij een virtuele maagband te laten aanmeten. Weggegooid geld!

Ik ben gisteren prompt gaan zoeken naar de kostprijs van een gastric bypass. Die kan ik dus niet betalen. En met een BMI van 34,2 ben ik er nog lang niet…

Heb ik dat ervoor over? Ik denk het stilaan wel, ik ben diëten zo beu, ik eet te graag en ik heb een maag die knort van ’s morgens tot ’s avonds. Al sinds mijn jeugd.

En dan heb in nog een man die me graag verwent.

Resultaat: veel op restaurant, veel kokkerellen, veel pudding, pannenkoeken, wafels… en dan kan ik me alweer niet bij eentje houden.

Ik moet misselijk worden, dat is de enige kans om geen vreetbuien te hebben.

Net zoals een alcoholieker niet meer drinkt na het innemen van misselijk makende pillen, wil ik een pil die te veel eten onmogelijk maakt.

Stoppen als je honger gestild is is de regel, niet overeten.

Wel, ik heb ALTIJD wel honger.

In Nederland is er een plaats waar je een gastric bypass kan laten doen met een afbetalingsplan. Ik heb een mail gestuurd.

En mijn ventje zei: je gaat toch niet naar Nederland, ik kan je voor de aftercare niet telkens gaan bezoeken. En dan volgt het verhaal van zijn ex die verwachtte dat zij dit ook wou en wou dat hij dit ging betalen.

Pissed word ik.

1. Ik ben zijn ex niet en

2. Ik betaal mijn zaken zelf.

Ik weet het, hij bedoelt het niet zo maar ik stoor me aan de vergelijking.

Ik ben ik, uniek en geen afgietsel van…

Ik begrijp niet waarom we woorden hebben, zegt ie. Ik ook niet, alleen dat het ‘te’ was…

Maar in bed kruip ik uiteindelijk wel weer tegen zijn oksel aan want anders kunnen we niet slapen, allebei niet.

En ik heb afgesproken met mijn dochter dat we beiden haar voedingsplan gaan volgen: ik om te vermageren en zij om eten vol te houden.

Yep. We steunen mekaar. Ik zie het niet als diëten, maar als een wederzijds hulpplan.

Vanochtend gaf de weegschaal 98,7 aan. Dat is het hoogste wat ik ooit woog. Time for a plan!

Dus No more cookies, geregeld fruit als tussendoortje en veel water drinken. Op het werk is de fruitmand vandaag weer vers.

Ik ga ervoor.

En nu hopen dat mijn mail geen haalbare afbetaling oplevert want de verleiding is groot, zoals altijd bij mij…

Love you, schat!

Vee

Zwijgen is goud

En ik verdien er platina voor!

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik weet iets. En ik mag het niet zeggen.

Weet je wat dat betekent? Ik moet mijn tong er af bijten om iets niet te vertellen. Vooral als ik blij ben, is dingen voor mezelf houden heeeeeeeeeeeeel moeilijk!

En er staan nog geen e’s genoeg in heel.

Ik ben zo. Een vulkaan op uitbarsten. Ik moet me inhouden om geen relevante uitgelichte foto te posten. Ik focus op mijn thuiswerk. Maar ik ben zoooooooooooooo blij. Ook weer geen o’s genoeg in zo 🙄.

Vee, gewaag het niet!

Ook met cadeautjes gaat het moeilijk.

Meestal :

1. heeft de gelukkige al weet van zijn cadeau omdat ik mezelf verraad net omdat ik het heerlijk vind om persoonlijk te verrassen en dat veel te vroeg

2. floept de vraag : ‘moet je het al hebben?’ uit mijn mond voor ik het zelf besef en geef ik het dan ook echt veel te vroeg

3. ben ik teleurgesteld als iemand zelf zegt ‘maar het is nog mijn verjaardag niet!’ want de drang om te geven moet ik dan weer kwijt zien te geraken

4. is de aanloop naar de verjaardag even spannend als de dag zelf.

5. neemt mijn schat het cadeau aan en zegt spontaan al : je koopt me toch nog een cadeau voor het zover is, want je zult al vergeten zijn dat dit voor mijn verjaardag was…

Soit. Ik ben zo’n blije gever. Sla me!

Ik geniet veel meer van geven dan van krijgen. Ik geniet namelijk enorm van gezichten en hun uitdrukkingen.

Maar ik had het over zwijgen. Ik bijt mijn tong er bijna af. Maar ik moet zwijgen want ik heb het beloofd.

Yep. Ik ZWIJG !

Vandaag lukt het me ook weer. Gisterenavond zweeg ik ook al. Ik babbelde honderduit maar slaagde er in om te zwijgen. En ik sliep goed.

Straks gooi ik me na mijn blog weer op het werk. Dan is het stil in huis en dan zwijg ik vanzelf.

Mijn ventje weet het en niet van mij, hij wist het en hij zweeg. Ik ga bewijzen dat ik het ook kan.

Vraag me dus niets (alstublieft?) want vissen naar wat ik weet, helpt niet. Ik zwijg.

Hopelijk hou ik het vol. En in het vervolg: straf me niet met te vragen om te zwijgen!

Vee

Shopping spree

Ik hou van snuisteren!

Af en toe heb ik zo’ n drangmoment: ik moet wat geld uitgeven. Niet zomaar random, zoals mijn ex zo vaak dacht. Nee, als ik het geld kan missen, snuister ik graag rond.

En dan koop ik soms dingen die afgeprijsd zijn, omdat ik die al in een project voor me zie.

De commentaar is vaak geweest, ik weet dat je dat niet kunt laten liggen voor die prijs. Jij toch niet.

Ik koop echter niets wat ik niet nodig heb, al is het misschien over een paar jaar. Het past wel altijd ergens in of bij.

Of ik koop zaken die mijn dichte familie kan gebruiken omdat ik dat ergens opving in een gesprek. En dan geef ik dat als niemand er nog aan denkt.

Ik hou van de gezichten die dan getrokken worden. Het geeft me een goed gevoel ook.

Wat een ander daarvan vindt is mij gelijk.

Ik ben rijk in mijn ogen, rijk aan een liefdevol gezinsleven en warmte. Rijk aan zaken waar ik vrolijk van wordt en dus kan ik af en toe wat geld missen, hoewel ik ook maar een gewoon salaris heb.

Het hoort bij mij, ik hou van snuisteren op tweedehands, in winkels als Kwantum, Leenbakker, Casa en Blokker, Hubo, Gamma en ik kan er een jaar door lopen slenteren zonder iets mee te nemen totdat ik iets vindt dat in mijn visie past.

Gisteren en vandaag paste het in mijn dag. Qua tijdindrling, qua actief zijn, qua buitenshuis komen. En daar varen de hondjes ook wel bij want we zijn een harnasje rijker.

En dus ging ik, zoals beloofd en dat had Baziel onthouden, ook wandelen, samen met mijn ventje. Een frisse winderige neus halen, energie opsnuiven, wij samen en de drie kastaars.

Het was een leuke dag, al bij al.

Een bad met een kop koffie in de hand is een goeie afsluiter, voor een uitslaapwoensdag.

En dan Blade II kijken met blik op oneindig…

Yep. Het kon slechter!

Vee

Kitea

Ontdek de wereld

Athea denkt luidop

Over (het gebrek aan) creativiteit, zelfreflectie en je-weet-wel

HARME BLOGT

marginale blogs van een 74 jarige

volwassenwordenmetadhd

schrijfsels hyperkinetisch en emotioneel tot menselijkheid gebracht

Vinyl & Coffee

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Katrienity

Op zoek naar kosmos in de chaos

Welkom op deze site

Lees met plezier op onzeblognl en als je iets wil weten kunnen wij daar gemakkelijk even een onderwerp van maken.

tassertief

't Assertief

Fashion emergency

Your emergency, my challenge!

L.M. Sacasas

Technology, Culture, and Ethics

Oleastre

Ons gezinsleven met ADHD

Drawn In

Art • Nature • Exploration

Assertiefjes

Wat bezielt me