Een voormiddagje solliciteren, moet kunnen!

Ik zit weer op de trein. Voor mij was het sowieso een goed gesprek, ik kwam veel te weten over het werk zelf en het kleine team waarin ik eventueel terecht kom. Ik zeg : eventueel, want ik geloof pas dat het iets is als ik bericht krijg.

ik ben volledig mezelf geweest, aanwezig en al, open, eerlijk, babbelwater en over de ADHD en waar ik tegenaan loop.

Nu is het aan hen, of ze het aandurven met mij. Voor mij is het een kans om binnen de opgedrongen werkverandering toch werk te mogen doen dat aanleunt bij mijn vorige administratieve job en daarin voldoening te vinden.  Organiseren van zaken, checken van dingen, betrokken zijn in een kleine overzichtelijke organisatie binnen een loggere structuur.

Het zou iets kunnen worden.

Het is wat het is en het wordt wat het wordt. Ik laat het op me afkomen en cross that bridge when I come to it.

En nu zit ik met mijn rug tegen de richting in op de trein terug naar Brugge.

Ik heb gezegd wat ik wou zeggen en net weer dat tikkeltje meer. Zo ben ik.

ik word wat ongemakkelijk nu. In Gent zullen er wel mensen af gaan en dan ga ik met de richting mee treinreizen hoewel mijn gedachten nog altijd tegengas zullen geven.

We blijven onszelf, that is a promise!

 

Vee