Netflix

En omie

Ik had er van gehoord en ik besloot een tijdje geleden om niet de zoveelste verslaafde te worden en dit dus niet te installeren.

Ik ben er aan voor de moeite. Heerlijk hoe vlug de treintijd verglijdt als ik Mary Tudor zie.

Kostuumdrama’s verweven met wat historiek en romantiek kan ik wel smaken! En dus volg ik de afleveringen van Reign.

Yep. Totaal mijn ding.

Aja, en ik ben omie geworden! Met gemengde gevoelens want hoewel ik superblij was toen ze werd geboren, het kleine wonder, werd daar een domper op gezet.

Trek het je niet aan!, hoor ik Johan Verminnen zingen…

Makkelijk gezegd als je andere plusdochter keihard vanuit het niets laat weten dat je maar beter oma van je ‘eigen’ kinderen wordt.

Pats! Mijn geluksbubbel uit elkaar.

Wat spookt er meer dan vijf jaar door dat kind haar hoofd om een toneeltje op te voeren dat alles ok was, dat iedereen relatief zijn plaats heeft gevonden in ons nieuw samengestelde gezin?

Het gevoel dat zij dit zo aanvoelt maakt me diep ongelukkig. De ouders vroegen me om omie te worden, zij is meter en nu zie ik feesten vol problemen voor me, koude blikken en een sfeer die het kleine boeleke sowieso zal oppikken.

Jammer. Ik ben van oordeel dat je beter geliefd wordt, hoe meer liefde, hoe beter.

Ik verwonder mij hoe mensen zelf het leven ingewikkeld maken, terwijl het makkelijk kan ook.

Pijn doet het wel maar ik kan niets doen aan haar beleving dus ik geniet van mijn omieschap en zie wel wat volgt. Ik ben omiiiiieeeee!!

Vee

Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Update qua lieverdjes

Geluk

Aangezien ik een tijdje niet hier ben geweest (twijfel bekroop me ook of ik nog ooit terug zou bloggen), het volgende.

Ik heb een hondje meer dan vroeger. Haar naam is Siska. Ze was door een koppel net gered, ontklit, geschoren, ontmijt en ‘zindelijk’ toen ik haar zag zitten en zei aan het koppel op hun terras: wat een leuk ‘totje’.

Dat was genoeg voor het koppel om te zeggen dat het niet klikte met hun chihuahua en ze het niet konden houden. Dus kwam ik na een grondig gesprek met een ‘vers’ hondje thuis.

Mijn 4g was op die dag dus mijn ventje wist van niks.

Enthousiast werd ze door Luna, Pippa en Bazieltje onthaald en ze kroop grommend met haar staart tussen de poten in een klein hoekje, bang, vijandig, hulpeloos.

Maar schat, NOG een hondje.

Ik: wat moest ik ermee doen, ik kon het je niet vragen, ik had (gelukkig😂) geen 4G.

Ondertussen is onze prot goed ingeburgerd. Die zgz. zindelijkheid is nog een probleem maar verder is het een lieverdje met bokkensprongen dat liever buiten ‘crosst’ dan binnen zit en ongelooflijk ondernemend is.

Ze wandelt voorbeeldig terwijl de anderen het na 6 jaar nog niet door hebben… Kortom, ze verrijkt ons leven en dat van de andere hondjes.

En mijn plusdochter bevalt binnenkort van haar eerste kindje, ik word omie! Haar zus is ook gesettled.

Mijn oudste is verhuisd en is finally gelukkig (hoewel ik me aan adhd-capriolen blijf verwachten). Yep. Thuis met een zware hersenschudding wegens uitglijden in de douche…

En mijn jongste doet, na een paar jaar werken en de gedachte dat ze ‘daar haar pap niet mee kan koelen voor de rest van haar leven’ unief.

Ze verbaast zichzelf (ik wist al lang dat ze gemotiveerd alles aankan) en werkt aan haar persoonlijke adhd-annexe hindernissen.

En mijn ventje ziet me graag en is er nog.

En ikzelf? Ik schilder, observeer, blog, heb een groep toffe collega’s, verdraag lenzen, luier, geniet, ga op en neer maar met mate, neem afstand op tijd en word straks 50.

En dat ook met adhd. Het kan dus, af en toe rustig zijn en zien dat het goed loopt.

Het kon veel erger.

Wat is geluk? Dat dus.

Vee

Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee