Wat kan thuis zijn heerlijk zijn

Plots was daar Marijke Pinoy

Net voor ik vertrek naar het werk overvalt me deze gedachte.

Misschien is het net omdat ik wegga dat dit gebeurt. Zou een mens die de hele tijd thuis is dat ook voelen. Soms?

Soms ben ik mij bewust dat een gevoel me bekruipt. Dat zijn heerlijke momenten van bewustzijn.

En ik heb mijn bril weer aan.

Gisteren was chaotisch en babbelachtig. Eenmaal thuis werd ik me ervan bewust dat ik mijn pil niet had ingenomen. Tada!

ik merkte het eens zelf op!

Ik was beter niet zo gelukkig vertrokken! De trein heeft blijkbaar ook dat thuisgevoel en heeft 14 minuten vertraging.

En dan slaat mijn brein op hol en gaat op zoek naar alternatieven. Ik erger me eraan dat de borden en omroeper in het station 14 minuten aangeven terwijl de app al op 16 minuten staat.

Als dat al niet synchroon loopt, waarop kan een mens dan nog vertrouwen?

Op jezelf, Vee, op jezelf. Dat deed je vroeger al dus what’s new?

Soit. De trein is er, de verontschuldigingen volgen ‘wegens problemen tijdens het eerste deel van deze treinrit… blablabla.’

Je weet daarmee zoals gewoonlijk niets.

Ik geraak op mijn werk, en dat terwijl ik thuis kon werken.

Dat heb ik dan weer: 1 collega zou alleen zitten dus ga ik ook. Niet dat ze er iets van maakt om alleen te zitten, maar dan denk ik, ok. Mocht ik het zijn, dan zou ik dat ook fijn vinden.

Twee uur vroeger op, vertraging en een flitsmarathon deze morgen. Het wordt een risicovolle dag 🤣.

Eigenlijk heb ik fysiek wat verzendstukken in enveloppes te duwen die dringend de deur uitmoeten dus het is niet echt onnodig om te gaan.

Ik ben wel blij met mijn collega’s en mijn werk, dat wel. Naast de voor mij voldoening gevende jobinhoud, valideren we elkaar en hebben we, tussen de concentratie (vooral van hen dan), ook veel plezier, wat voor mij noodzakelijk is om de boel als ‘niet saai’ te classificeren in mijn hoofd.

Ik had dit voorop staan in januari: de balans moest echt doorslaan naar jobinhoud, collegialiteit en mogelijkheid tot bijleren toe om de reistijd en vroege uurtjes te compenseren.

Het is niet zo dat ik opties om naar West-Vlaanderen terug te keren heb uitgesloten maar tot nu toe voel ik niet echt de ‘need’ om te veranderen.

Je tijdspanne om iets over een andere boeg te gooien, is twee jaar, Vee. Het is nog te vroeg!

Het ging relatief makkelijk om mij aan te passen en het kriebelt wel op sommige dagen, zeker als ons hecht team veel verandert en dat staat er aan te komen. Ik zie wel.

Dus nu ga ik naar Brussel, hou mijn ogen open en geniet van mijn werk. Sowieso worden mijn horizonten steeds ruimer en ben ik me bewuster van wat ik kan en aandurf.

Man, zo serieus!

Het leven begint aan 50? Maar het begon aan 30 en 40 ook.

Ik had het nooit durven denken dat het zo is. Ik was er normaal in mijn jonge ideeën en zo moeilijk als alles liep -gepland door mezelf- zeker aan 25 niet meer.

Daarom ook : geef de depressieve jongeren nooit op, een deel ervan gelooft gewoon niet in een toekomst omdat ze die niet kunnen bevatten.

Je bent wie je bent en eenmaal je accepteert dat jij alleen dat moet accepteren komt de rust om keuzes te maken die jou doen groeien.

Mama zegt het, meid!

En daar knelt ook het schoentje: mama is iemand om je tegen af te zetten, je wilt het zelf doen. Dat doet mijn oudste dus ook.

Daarom, rode neuzendag en cggz’s en laagdrempelige psychiatrische hulp zijn voor sommigen echt essentieel.

Uhum. Stooooooop!

Lang geleden dat ik dat tegen mezelf moet roepen.

Hou het ‘loecht’ zou mijn ex-schoonmoeder zeggen. Luchtig, vrolijk en vrij.

Laat ik het vandaag daar bij houden.

Of nee. Daarnet sprak ik Marijke Pinoy aan op de trein dat ik nog Soeur Sourire heb vertaald uit het Frans voor haar. Ze bedankte mij hartelijk.

Yep. Daarom moest ik de trein op vandaag. Het leven zit vol verrassingen!

Vee

Verkiezingen

Waar zijn de goeie?

Je wordt er hoe dan ook in gezogen, in die maalstroom aan zogezegde belangrijkheid.

Hoe kwam het ooit zover? Dat we van leven en overleven evolueerden tot superficieel gemaakte orde?

Hoe komt het dat de luidste roepers de meeste aandacht krijgen? In hoeverre wordt de waarheid gehanteerd, want het is en blijft een spel van beloven en niet waarmaken.

En ik word verplicht hieraan deel te nemen. Aan het toneel dat weer wordt opgevoerd.

“En op de goeien stemmen, e!”, roept een wildvreemde medegemeentenaar naar mij.

“Die staan er niet op!”, roep ik terug.

Mensen werden gisteren in een zgz. paradestoel rondgedragen. Woorden als ‘ippon’, mokerslag, koning van ’t schoon verdiep worden kwistig rondgegooid.

Sport-, vecht-, en carnavaltermen ineen.

En het verwijten dat tot gisteren via de o zo objectieve media werd uitgezonden en schering en inslag was, wordt aanvaard als zijnde ‘het hoort erbij’.

Ik ben echter van mening dat, als je je zo schandelijk gedraagt, je zo gewoon BENT, ngeacht de verkiezingen.

En dat mensen geloven dat je het goed meent, is nog schandelijker. Het gaat voor de meesten om aandacht, macht en uitvergroot zelfs megalomanie.

Kleine Trumps in een nog kleiner België. Vee

Mensen die de hele dag zuurpruimen zijn, zijn ineens vriendelijk.

Dan denk ik bij mezelf, zorg dat je gezicht er niet afvalt want het is al die lachactiviteit niet gewoon.

Vandaag zal er nog nagepraat worden hoewel ik mij er zo ver mogelijk van weg zal houden. Het is fake. En deze fakemensen (er zullen er nog wel een paar geloven dat ze echt het verschil maken) moeten ons leiden?

Ik heb er vertrouwen in, hoor!

De wereld is al langer zot maar taferelen zoals gisteren maken me ziek als ik er bij stilsta.

Dus ik ga erover als niet belangrijk. Ik zie wel hoe ze weer in mijn portemonnee zullen zitten en hoe belangrijk onze grieven zijn op gemeentelijk vlak.

Gewoon doorgaan tot hypocrisie en vernietigingsdrang alles naar de botten helpen…

Ik heb, eerlijk waar, schrik voor mijn ongeboren klein- en achterkleinkinderen.

Van een burgemeester die mij op mijn huwelijk als occasiewagen omschreef waar mijn tweede man naar op zoek was, verwacht ik sowieso nul komma nul intelligentie.

En de wereld draait door… echt!

Vee

Long time No write

Het gaat, meer zeg ik niet

Ik weet het. Soms verdwijn ik. Ik kan het even niet neerschrijven omdat andere zaken energie pakken. Mijn ventje zit nog altijd in t sukkelstraatje na zijn drie overbruggingen. Mijn oudste is gesettled en mijn jongste combineert unief met anorexia. Top. Het gaat goed met me.

Hoewel, ik voel me niet echt verbonden met wat ik doe. Mijn gevoel is verdwenen, Mn voeling is niet dat meer.

Mag het even? Mag ik mijzelf terug zoeken? Mijn job loopt op wieltjes maar maakt me supermoe. Dat pendelen is nog altijd zinloos.

Eergisteren nam ik sinds lang weer de tijd om een penseel vast te pakken. Ik heb dat nodig. Net zoals zingen en dat doe ik al jaaaaaaaaaren niet meer. Daaraan alleen al weet ik dat het niet is wat het moet zijn. Mijn creatieve ik zit in mijn tenen.

Sorry als ik down lijk, ik weet geeneens of ik het ben. Ik kan bergen verzetten maar nu even niet, schat.

Ik leef. Laten we dat gewoon eventjes vasthouden en niet te veel piekeren of ik wel goed bezig ben. Ik weet dat ik op de rand zit. Dat is al iets. Het besef.

Soit, hup met de geit (ik dus). Het is een beleving, misschien zelfs geen realiteit. Alles lukt toch?

Niet klagen, Vee. Je dobbert niet in een bootje met heel je hebben en houden. Je hebt alles. Je weet dat ook. Dus zoek verder naar weer ‘zin’. Ook jij mag er eens door zitten…

Jaja. Maar ondertussen loopt alles verder. Ik ben niet perfect. Ik kan er ook onderdoor gaan en verdrietig zijn. 1 gemene opmerking en ik zit op mijn gat, nu.

Soit. K zal nog n pilletje nemen, mijn dochters steunen, mijn vent zijn gedacht laten doen en zwijgen.

Jammer, dat zwijgen is net wat ik niet ‘ben’.

Bijna op het werk, ik zal wel de knop omdraaien of een masker opzetten. Het is wat het is.

Je ziet, ik ben nog geen haar veranderd, hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik de waarheid in pacht heb.

Op naar een betere morgen en anders ben ik vanmiddag al weer thuis.

Aja en F* ADHD!

Vee

Eventjes mijn rechtvaardigheidsgevoel gevolgd…

🤓 ik ben efkes in mijn pen geschoten : Open letter to the Council of Europe European Commission for the efficiency of justice.

June 29 2018

Dear members of the Council of Europe, European Commission for the efficiency of justice,

I feel obligated to inform your organisation about issues in our Belgian Justice system that are morally so wrong, I have no other choice than to report this.

Today I read in the Belgian newspapers that 3 prisoners in temporary custody are not sent back to detention because of so-called inhumane circumstances in the Belgian justice system.

Yes, the prison guards are, rightfully, on strike.

Year after year they were promised to get more help (through hiring new prison guards) to be able to give the prisoners the humane treatment they deserve.

In 2016 the Minister of Justice, Koen Geens, promised better accomodation and more prison guards, measures to remedy overcrowded prisons but none of these promises have been kept.

So the prison guards are discontent, they see no-one listens to them and their concern is, although media and government always focus on their so-called illegitimate strike and not on the issues which are at the origin of the strike, the humane treatment of the prisoners with the means they have a right to.

Prison guards are supposed to keep all the prison issues inside their organisation (deontological code) which makes them vulnerable to attacks coming from the Justice minister himself and the media which are one-sidedly informed. They are scared to put the real issues on the table because of losing their job.

If I tell you that even toilet paper is an issue and that the paper goes tot he prisoners if there is no budget, it only gives you a tip of the budgettary problem.

The lack of budget to maintain a safe and practical and humane prison environment is the responsibility of the Belgian Department of Justice, is it not?

If the Minister of Justice fails to provide money to saveguard the prison environment, if the Minister of Justice allows for 8 prisoners in a room of 4, if the Minister of Justice allows for the prison guards to work 3 shifs in a row, it does not work conform its own Belgian law. No man/woman can work this kind of hours without recuperating properly and having health or family problems….

In Belgium most of the prison guards cannot take up their holidays or their surplus worked hours because there are not enough colleagues to back them up.

The so-called benefits as talked about in the media are no benefits tot he prison wardens this way.

And more, the young colleagues that start leave because of the unattractiveness and danger of the job. The employee flow towards the job is smaller than the flow of people leaving the job (because of the work circumstances and people that are taking up their pension).

And yes, do not forget, there is still the danger aspect.

No-one talks about it, people in general are quick to accuse when something goes wrong but is it not the Belgian Department of Justice which is responsable ?

To order the police to take up the wardens jobs during a strike in a larger number than the number of wardens that actually do the job or promoting them as being able to replace the wardens is completely wrong.

Neither the police nor the wardens are happy. Police is not supposed to allow the prisoners to walk and wash because they are not used to do that.

Using this argument to brand the wardens in the media as ‘uncaring’ because they deny the inmates their usual treatment is disforming reality. It is just to garanty a safe prison environment that they go on strike. Financially the strike diminishes their wage and if a lot of the wardens are still on strike, it is because they want these issues to be solved.

I am a caring person, who listens to people, who does not judge without informing myself but Belgium is completely out of order when releasing prisoners on ‘inhumane conditions’ without remediating the origin of this so-called ‘inhumanity’. I see more and more the tendency that media and government disform reality, to fit their own agenda.

Truth does not prevail anymore…

Please keep in mind that the prison wardens are there ‘for’ the prisoners, they want them to be incarcerated and doing their time in a humane way and they enjoy their job but there are limits as to safety of their own lives.

The above information I collected in the media is at least disturbing, as it is

1. One-sided

2. Not an example of ‘good practice’ in times of terrorism and insecurity.

I address my concern to you because there is no way to make my concern heard in Belgium.

I would appreciate some kind of answer from your part on the matter.

Yours sincerely,

Vee

Taking up the fight for them because they are deontologically unable to fight the system without repercussions.

Yep. Ik voel het, het wordt weer zo n dag…

Het besef komt later, samen met wijsheid?

Ik heb het sinds gisteren in mijn lijf hangen, dat onbepaald gevoel waarin ik verdrink zonder een vinger op te kunnen leggen.

Ik voel me goed en ook slecht. Dat duale in mij is er weer. Het is lang geleden, misschien gebeurt er te veel waar ik moet tegen op boksen.

Ik kan veel aan, ik heb energie over maar soms zijn de gevoelens er, totaal niet in verhouding met het moment.

Gisteren was ik intens gelukkig: dochter op bezoek, zon, mijn ventje aan de visbbq. En alles ging op t gemakje.

Misschien zit het daar wel, ik en schijnbaar naar de buitenwereld op t gemak. Maar in mijn koppeke ben ik al bezig met vechten.

Ik weet dat mijn vent een moeilijke hartpatiënt zal zijn, hoewel ze me ervan overtuigen dat hij gewoon niet veel zal kunnen na de operatie.

Ik geloof dat hij het toch zal proberen, al wat hij niet mag doen.

En ik wil niet de stempel krijgen dat hij van mij niets mag doen. Een van de zaken waarom we getrouwd zijn is omdat we mekaar laten zijn zoals we zijn.

Hij krijgt het op zijn heupen, nu al als er woorden vallen als ‘niet mogen, niet kunnen…’

Soit, hij heeft gelijk. Ik moet het loslaten, anders bijt ik me vast in ruzie maken en dat willen we alletwee niet.

Het is dus een mooie dag geweest maar ik zei hem wel dat ik ‘verdronk’ ’s avonds. En totaal mijn vinger erop leggen kan ik niet.

Want deze morgen schijnt de zon, heb ik goed geslapen en zie ik werken zitten, maar het gevoel zit er nog. Onrust, als een klein bommeke dat op ontploffen staat. Ik probeer vandaag mijn tong af te bijten, want ik zal niet kunnen stoppen als ik begin.

Ik ben hypervrolijk en vanbinnen toch melancholisch en ik zit rustig op de trein schijnbaar, maar mijn gedachten racen en ik zal veel weg en weer lopen vandaag.

Hopelijk stoor ik niet te veel. Het is gewoon zo’n dag dat ik beter thuis blijf. Maar na een weekend vertrek ik beter.

Want wat als ik geen zin meer ‘over’ heb om ooit nog te vertrekken?

Man, Vee, stop er mee! Je maakt jezelf gek!

We zijn er bijna. Misschien merkt niemand het en wekker ik pas vanavond weer als ik thuis ben.

Yep. This IS me. En het is gvd niet makkelijk soms!

Vee