Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crème van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee

Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee

Wortelcake part two

Ik ben onder de indruk van je doorzettingsvermogen!

Yep. De wortelcake is EINDELIJK een feit drie dagen later dan gepland.

Cake twee verbrandde in de eerste oven. Ik heb zo het gevoel dat die graden niet echt meer kloppen…

In oven (combioven) 2 lukte het vandaag wel. Joepie! Nu de smaak nog.

Ik lag er net niet wakker van. Hoe kon het dat ik een simpel recept niet tot een goed einde kon brengen? Ik begreep het niet.

Eigenlijk is dat inderdaad wel mijn sterkste kant: eens ik me op iets gooi (dingen of relaties) is het tot het goed zit. Voor minder ga ik niet.

Tenzij ik het beu ben, wat na deze ultieme poging wellicht het geval was geweest.

Ik ga er toch een sneetje van proeven. Als “gezonder dan gewone cake-tussendoortje” mag dat wel van mezelf.

Ik ben fier op mezelf. Vroeger kon ik me nogal focussen op falen, maar ik heb mezelf aangeleerd om ‘pluimen in mijn gat’ (pluimen op mijn hoed in het Nederlands) te steken.

Top Vee. Op naar een volgende challenge en dit wordt een familierecept aangezien ik er mijn eigen draai aan heb gegeven.

Tadaaaaaaaa!

Vee

Te

Gisteren had ik het weer. Dat “te”-gevoel.

Gisteravond was alles te veel. Komt het door mijn productieve voormiddag? Of gewoon door mijn stemming?

Alles wat in mijn oog viel was te. En om mijzelf nog war dieper te duwen ging ik, sinds maanden, op de weegschaal staan…

99,7!!!!!!!!! Dat is als je een BMI-calculator wilt gebruiken af te ronden naar 100!

Yep. Me 😥.

Maar schat, ik zie je graag zoals je bent!

Ja? Vertel nog eens wat. Ik zie me niet graag nu ik weet dat ik de 1 zie staan. Te weten dat ik een paar maand geleden 700 euro neertelde om mij een virtuele maagband te laten aanmeten. Weggegooid geld!

Ik ben gisteren prompt gaan zoeken naar de kostprijs van een gastric bypass. Die kan ik dus niet betalen. En met een BMI van 34,2 ben ik er nog lang niet…

Heb ik dat ervoor over? Ik denk het stilaan wel, ik ben diëten zo beu, ik eet te graag en ik heb een maag die knort van ’s morgens tot ’s avonds. Al sinds mijn jeugd.

En dan heb in nog een man die me graag verwent.

Resultaat: veel op restaurant, veel kokkerellen, veel pudding, pannenkoeken, wafels… en dan kan ik me alweer niet bij eentje houden.

Ik moet misselijk worden, dat is de enige kans om geen vreetbuien te hebben.

Net zoals een alcoholieker niet meer drinkt na het innemen van misselijk makende pillen, wil ik een pil die te veel eten onmogelijk maakt.

Stoppen als je honger gestild is is de regel, niet overeten.

Wel, ik heb ALTIJD wel honger.

In Nederland is er een plaats waar je een gastric bypass kan laten doen met een afbetalingsplan. Ik heb een mail gestuurd.

En mijn ventje zei: je gaat toch niet naar Nederland, ik kan je voor de aftercare niet telkens gaan bezoeken. En dan volgt het verhaal van zijn ex die verwachtte dat zij dit ook wou en wou dat hij dit ging betalen.

Pissed word ik.

1. Ik ben zijn ex niet en

2. Ik betaal mijn zaken zelf.

Ik weet het, hij bedoelt het niet zo maar ik stoor me aan de vergelijking.

Ik ben ik, uniek en geen afgietsel van…

Ik begrijp niet waarom we woorden hebben, zegt ie. Ik ook niet, alleen dat het ‘te’ was…

Maar in bed kruip ik uiteindelijk wel weer tegen zijn oksel aan want anders kunnen we niet slapen, allebei niet.

En ik heb afgesproken met mijn dochter dat we beiden haar voedingsplan gaan volgen: ik om te vermageren en zij om eten vol te houden.

Yep. We steunen mekaar. Ik zie het niet als diëten, maar als een wederzijds hulpplan.

Vanochtend gaf de weegschaal 98,7 aan. Dat is het hoogste wat ik ooit woog. Time for a plan!

Dus No more cookies, geregeld fruit als tussendoortje en veel water drinken. Op het werk is de fruitmand vandaag weer vers.

Ik ga ervoor.

En nu hopen dat mijn mail geen haalbare afbetaling oplevert want de verleiding is groot, zoals altijd bij mij…

Love you, schat!

Vee

Productieve zondag

Oftewel ook drollenzondag…

Ik ga me nu eens neerzetten zie… al de hele morgen ben ik gedreven om van alles te doen: stofzuigen, stof afdoen, lakens wassen en drogen, de tuin drolvrij maken, haren wassen, gelnagels, kledij die her en der hangt opruimen, soep maken, twee broden bakken in de oven uit 1 pakketje voor de broodmachine, eiersalade maken, limonade maken.

Ik heb zo een dag zoals ik elke dag had voor ik mijn meds nam alleen meer geordend. Het geraakt ook allemaal geklaard zonder dat ik halverwege aan iets anders begin.

Gelukkig zijn er ook machines die zaken voor mij doen. Een was-machine en droogkast, een stofzuiger die werkt, een broodkneder, een oven straks, een soepmaker, een sodastream….

Ik mis enkel nog een drolraper die ik kan programmeren om het gazon op zondag alleen gazon te laten zijn.

Je zou me moeten zien, het is al een zondagse vaste taak geworden: handschoenen aan, zak in de hand, haren in de wind en walking the grid.

Ik voel me net Ashley Judd in the bone collector. Het gevoel dat ik paaseieren raap komt elke keer bij me op en ze doen er precies om, geen hoopjes maar stukjes all over the place!

Spoorzoeker is ook een associatie…

Nu, het moet gebeuren. En ik heb ze telkens rond mij lopen, de drie mormels, alsof ze willen zeggen: Hey, daar ligt er nog wat!

Het komt er steeds meer van, dat huiselijk gevoel bekruipt me meer en meer.

Gelijk hoe je het bekijkt, blijkt het niet zo evident voor mij om een huis als thuis aan te voelen, vooral als het het huis van mijn ventje is waar hij geboren en getogen is.

Ik kreeg carte blanche qua inrichten, dat wel, maar soms besluipt me het gevoel dat ik ‘ingetrokken’ ben.

Dat ligt niet aan hem, de dingen staan hier zoals ik ze wil, ik koop wat ik te kort heb en het gebruiksgemak van de keuken groeit met de dagen maar het gevoel blijft als een duiveltje op mijn schouder zitten.

Soms als hij het te warm heeft draait hij de knop van de kachel in en dan roep ik dat ‘ik er ook nog zit’ hoewel het voor mij ook te warm is en hij zich van geen kwaad bewust is.

Het is een kwestie van overleg. Voor hem is dat no big deal.

Ik begrijp hem wel… Hij heeft het jaren zo gedaan, alleen, met twee opgroeiende kinderen. Hij moest wel.

Terug naar het thuisgevoel. Als ik dingen kan maken waar hij straks kan van genieten (hij is namelijk gaan werken) dan voel ik me warm worden van binnen. Dat is mijn bijdrage aan zijn thuisgevoel. Hij eet graag en kan straks genieten van soep, versgebakken brood en verse eiersalade. Homemade. En ik geniet als hij geniet van mij.

Liefde is…

Yep, ik zie hem doodgraag!

De eieren zijn gekookt. Ik ga verder kokerellen.

Vee