Verjaardag

Of liever ‘verjaardagen’

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

Intuïtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuïtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeën blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee

Bongobon

Bonobo?

Het doet me direct aan een holle boomstam in de jungle denken…

Ik moet zeggen dat ik vandaag geniet van een bon die we op onze trouwdag van vrienden kregen.

Omdat het paste in ons gezamenlijk tijdschema en er gelukkig twee jaar geldigheid op zit nu zodat een mens wat kan gaan spreiden, maakten we er ons ‘gedacht’ van om Dunkerque eens te gaan bezoeken.

Wie mij kent weet dat ik geen zo’n grote fan ben van bongobons en daarom geef ik er zelf ook geen.

We kregen er op ons huwelijk drie stuks van. Dat valt mee, gezien de gelegenheid en de 50 genodigden.

Van die drie stonden er tot gisteren nog twee te ‘branden’ in mijn wandkast.

Ik zeg ‘branden’ want de conversatie ging wel altijd zo van : “we moeten nog die bons inwisselen want het zijn toch mooie cadeaus en die mensen betaalden er serieus wat geld voor. Zonde en schande ook mochten die verlopen!

En ik WEET gewoon dat andere gelukkigen er ook zo over denken.

We kregen dus in totaal twee overnachtingen, eentje met ontbijt en vandaag eentje met ontbijt en driegangenmenu.

We zijn dus een half jaar na ontvangstdatum aan de tweede toe en er rest ons nu nog een fotoshoot (die staat te branden in de kast).

Ik ben al aan het fantaseren wat we daarmee gaan doen. We hebben oneindig veel foto’s van de trouw – vanaf mijn slaapkop bij het opstaan tot het hele steampunkfeest ’s avonds.

En ik voel me verplicht om de bon in te wisselen want een gegeven paard kijk je niet in de bek, niet dat mijn schenkers paarden zijn…

Verplichtingen doen me huiveren. Dat is het gewoon.

Ik bepaal graag samen met mijn schat zelf wat we willen doen. En wanneer we dat willen. En of we dat wel willen.

Het klinkt ondankbaar maar ik voel me niet schuldig door dit neer te pennen. En ik denk niet dat ik alleen ben.

Het is zo dat ik op een bepaald moment heb beslist om zelf te leven in plaats van geleefd te worden. Het is een heel stuk makkelijker geworden ook.

En dan kwam de Bongobon. (Bonobo?🙄)

Ik sta huiverachtig tegen alles wat mijn controle op de zaken in de war stuurt, als ik mezelf dus goed begrijp en de boel kort samenvat.

Laat ik het uitleggen : uitslapen zit er al niet in. Hoewel je denkt te gaan ontspannen en uitcheckt om 12u wat lang uitslapen op zich impliceert, moet je vroeg op om van het ontbijt te kunnen ‘genieten’ tot ten laatste 9u. En dan ga je niet weer je bed in om daarna uit te checken om 12u.

Nee, je gaat hoogstwaarschijnlijk dan daarna gewoon je koffers inladen en richting huis.

Of dat ga ik toch doen. Denk ik. Wij dus. 😂

En dus was het misschien de moeite niet om te vertrekken en heb ik de locatie ook gekozen naargelang de korte reistijd.

Thuis ging mijn jongste op de hondjes passen, toen weer niet, en dat was ook goed, en toen we weg waren weer wel.

Er werd dus veel geregeld onderweg naar het hotel per sms.

Ook mijn oudste had een keer of vijf gebeld zag ik. Die heeft  vandaag een cyste van 3 cm gebaard. Amai, het kind! En ik was niet bereikbaar wegens gsm op stil…

Nu, er gebeurt altijd wel wat in ons gezin, vooral als mijn schat en ik ergens anders zijn. Het wil altijd lukken.

Gelukkig is er de gsm en kan ik wat kalmte overbrengen in tijden van crisis.

Welke tijden zijn geen crisistijden in ons gezin, denk ik dan. Alle rariteiten die je je niet kunt voorstellen gebeuren bij ons.

Lekker spannend zou je zeggen… zo kan je het inderdaad ook bekijken 🙃.

Ik geniet echter, altijd tot mijn eigen verwondering, dat wel.

Ik koos een hotel waar dieren toegelaten zijn, voor de eerste keer.

En het is een meevaller, ook voor Bazieltje, die even opgelucht is dat hij weer eens alleen de aandacht krijgt.

Hij jaagt op een kat en zakt door het ijs, speelt als een gazelle springend van het ene bed op het andere met sokken (jaja, ik ben vergeten te zetten dubbel bed!) gaat op restaurant, gaat in bad…

Zalig gewoon hoe hij mee geniet…

En nu ligt hij uitgeteld op bed te slapen, wakend over twee sokken.

Hoe dan ook, we hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn.

En ook al staat er geen kraag op mijn kriek uit een intermarcheglas, het smaakt!

Santé!

Vee

Zwijgen is goud

En ik verdien er platina voor!

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik weet iets. En ik mag het niet zeggen.

Weet je wat dat betekent? Ik moet mijn tong er af bijten om iets niet te vertellen. Vooral als ik blij ben, is dingen voor mezelf houden heeeeeeeeeeeeel moeilijk!

En er staan nog geen e’s genoeg in heel.

Ik ben zo. Een vulkaan op uitbarsten. Ik moet me inhouden om geen relevante uitgelichte foto te posten. Ik focus op mijn thuiswerk. Maar ik ben zoooooooooooooo blij. Ook weer geen o’s genoeg in zo 🙄.

Vee, gewaag het niet!

Ook met cadeautjes gaat het moeilijk.

Meestal :

1. heeft de gelukkige al weet van zijn cadeau omdat ik mezelf verraad net omdat ik het heerlijk vind om persoonlijk te verrassen en dat veel te vroeg

2. floept de vraag : ‘moet je het al hebben?’ uit mijn mond voor ik het zelf besef en geef ik het dan ook echt veel te vroeg

3. ben ik teleurgesteld als iemand zelf zegt ‘maar het is nog mijn verjaardag niet!’ want de drang om te geven moet ik dan weer kwijt zien te geraken

4. is de aanloop naar de verjaardag even spannend als de dag zelf.

5. neemt mijn schat het cadeau aan en zegt spontaan al : je koopt me toch nog een cadeau voor het zover is, want je zult al vergeten zijn dat dit voor mijn verjaardag was…

Soit. Ik ben zo’n blije gever. Sla me!

Ik geniet veel meer van geven dan van krijgen. Ik geniet namelijk enorm van gezichten en hun uitdrukkingen.

Maar ik had het over zwijgen. Ik bijt mijn tong er bijna af. Maar ik moet zwijgen want ik heb het beloofd.

Yep. Ik ZWIJG !

Vandaag lukt het me ook weer. Gisterenavond zweeg ik ook al. Ik babbelde honderduit maar slaagde er in om te zwijgen. En ik sliep goed.

Straks gooi ik me na mijn blog weer op het werk. Dan is het stil in huis en dan zwijg ik vanzelf.

Mijn ventje weet het en niet van mij, hij wist het en hij zweeg. Ik ga bewijzen dat ik het ook kan.

Vraag me dus niets (alstublieft?) want vissen naar wat ik weet, helpt niet. Ik zwijg.

Hopelijk hou ik het vol. En in het vervolg: straf me niet met te vragen om te zwijgen!

Vee

Top!

Meer moet dat echt niet zijn!

Het is een prachtweekend tout court!!

Mijn jongste en haar ventje maakten gisteren een korte maar gezellige stop en vandaag kwamen mijn oudste en haar sweetheart net langs.

Mijn ventje showde zijn bar die hij voor zijn verjaardag (over twee maand! ) kreeg en was een klein jongetje dat net een nieuw speeltje kreeg…

Dank u tweedehands.be!

Nu is een tweede ruimte ingericht naar onze smaak en dat binnen een budget dat haalbaar is voor ons.

Het leven is aan de genieters! Dat doen wij voor 300 %.

Naast de gezelligheid is het hier ook stilaan een weggeefwinkel geworden: mijn oudste is met twee extra-tuinstoelen en een soldentafeltje nu huiswaarts en de steampunkkleren van ons huwelijk heeft ze mee voor een vriendin en haar moeder, in bruikleen weliswaar.

Yep. Alles gaat van hand tot hand. Zo heb ik het graag.

Op het werk staat er sinds deze week ook een weggeeftafel waar alles wat de ene collega niet gebruikt door een andere kan worden opgehaald en er komen en gaan op die manier geen spullen verloren.

Ben ik nu een ‘groene’? Nee, ik hou gewoon van oud en doorleefd en van snuisteren. Noem het een leuke verslaving. Dat het weinig kost is mooi meegenomen. Het maakt dat er een reisje deze zomer wel van af kan.

Het is dus een topweekend vol gezelligheid en vrijgevigheid.

En de hondjes genoten ook net van hun weekendwandeling in een frêle namiddagzon.

Man, wat snijdt de gure wind in mijn gezicht!

Maar dat doet op zijn eigen manier dan ook weer deugd. Noem het zelfkastijding. Het maakt dat een mens de warmte bij thuiskomst nog zo apprecieert.

Op het gasfornuis ‘blobt’ het kokend water bijna uit de kom. Ik maak straks eiersalade, om in de huiselijke sfeer te blijven.

Meer moet dat echt niet zijn!

Vee