Ik ben futloos zeker?

En ik speel even niet meer mee

T is niet dat er niets gebeurt met ons, t is de fut om het neer te pennen die ontbreekt.

We knutselen, doen van alles, zitten in kerstsfeer, vermageren en zijn kribbig, zijn dan weer lief, zijn niet samen te krijgen voor Kerst en Nieuw en verbreken tradities, maken ruzie en houden van mekaar, gaan ergens en nergens heen en gaan gewoon verder met leven in België.

Een tof land om in te leven met een kindercrèche vol politiekers, een naïeve mentaliteit en zotte oplossingen die er gene zijn.

Waar is de tijd dat de regering viel en daar geen half jaar over palaverde. Waar de tijd dat dichtbij huis werken kon, de tijd waar gezelligheid bestond uit familiaal samenzijn.

Vervlogen tijden maar mogelijks gewoon evolutie, Vee.

En dus iets waar ik moet gewoon aan worden. En dat is moeilijk want mijn gevoel wil niet meer mee.

Het is te veel wat er allemaal rondom me gebeurt en via mijn ogen binnenkomt. Teveel prikkels, teveel domme mensen en een hoop megalomanie.

Ik distantieer me uit noodzaak. Want ik flapper.

Flapperdeflapper, gelijk een vlinder die niet kan rusten.

Voila se. Het is wat het is…

Vee

Adhd

Obstakels zijn er om te overwinnen

En daar gaan we weer…

Steampunk in Canterbury

Ik ben weg van thuis, van mijn vertrouwde omgeving en sinds lang heb ik meerdere avonden na mekaar dat ik aan het piekeren ben geslagen.

De vraag waarom het soms zo moeilijk is en moeilijk uit te leggen is aan mijn ventje kan me nu nog altijd verbazen.

Ik probeer het met handen en voeten uit te leggen hoe verlammend dat gevoel van onmacht soms is. Maar het hoort erbij, weet ik ook al.

Hoe vaak ik mezelf ook wijsmaak dat de meds de oplossing zijn, hoe vaker ik op de meest ondoordachte momenten middenin een gevoel bijna verdrink.

Triggers? Gisteren was dat een aflevering op Netflix van Sherlock Holmes of all people.

Houses of Parliament

Niet raar. Hij is excentriek en onbegrepen, ik relateer vaak onbewust.

Trigger? Mijn dochter belde me hier, in Engeland, op in tranen. Dat ze moe was, dat ze zo hard werkte in twee jobs om vooruit te geraken, en dat ze te horen kreeg dat ze loonbeslag heeft en niet weet waarom, hoe hard ze ook probeert, het lukt niet om vooruit te komen.

Yep. Ik weet het ook niet en wie zal het uitzoeken?

Ik heb eventjes geen energie daarvoor, wel voor haar maar niet voor de zoektocht naar wat de paperassen die ze links liet liggen op drie adressen voor schade hebben aangericht.

Ik kan maar benadrukken dat ze de verdomd moeilijke regeltjes van onze bureaucratische wereld moet opvolgen… maar ik weet aan den lijve hoe moeilijk dat is.

‘Ik heb toch aan de post doorgegeven dat ik telkens verhuisd ben en heb daar toch voor betaald?’, zegt ze snikkend boos.

Ik weet het, schat. Maar toch is het best dat je zelf nog gaat controleren wat er in je vorige bus valt. Het is niet logisch inderdaad dat ze je niet vinden om je in te lichten maar wel om je loon te verminderen.

Je kunt er boos om worden, het onrechtvaardig vinden maar wat helpt het je vooruit?

Kwestie is: hoe los je de boel weer op zonder moedeloos te worden?

Ik geef tips, advies maar hou haar hand momenteel niet vast. De leerschool van het leven is hard, zeker voor een meid die gevoel en sfeer opslorpt als een spons en vaker reageert met ‘waarom ik? En what’s the point?’

Soms vraag ik me af wie toch zo sadistisch in mekaar kan zitten om iemand die al watertrappelt nog kopje onder te duwen.

Maar het is nooit WIE. Het is veel abstracter dan dat, Vee

En ik hou haar hoofd boven water met de idee ‘hoe lang kan ik haar nog boven water houden’?

Zo lang ik luister, zo lang ik begrijp en incasseer. Soms betrap ik me op verwijten naar mezelf toe.

Waarom moest je per se moeder worden, Vee?

Maar daar is het antwoord even gauw op gegeven.

Het is wat het is en wat je er zelf van maakt. We zijn er, spijt hebben leidt tot niets. We lachen en huilen en ‘kretsen’ en steunen mekaar. We zijn anders maar dat is ook goed.

No regrets, Vee!

Ik ben wie ik ben en we zijn wie we zijn en dat is goed.

Wij worden nog elke dag geconfronteerd met hoe we elk met adhd anders moeten omgaan omdat we anders en toch gelijkaardig zijn.

De unit die we vormen is sterker door waar we doorheen gegaan zijn en nog zullen gaan. Samen. En de idee dat we, ondanks alles, liefde en een gezin hebben maakt het het waard.

De sleutelwoorden zijn : acceptatie, overleven en van dag tot dag zoveel mogelijk genieten als er plots mooie momenten op ons pad komen. Het is moeilijk soms maar is intensiteit ook niet iets wat we nodig hebben?

En we zijn niet alleen.

Morgen is er een andere sleutelbos waar ik een paar sleutels van nodig heb. Kwestie van genoeg deuren te sluiten en weer te openen…

Ik ga nu mijn valies pakken om eindelijk na een mooie maar te lange week naar huis te gaan.

België is nog zo slecht niet, ik heb een thuis en een gezin en werk en ik ben gelukkig daar.

En er zullen er daar zeker vier onvoorwaardelijk heel blij zijn om me te zien, of toch drie.

Ik verwacht me aan een boze, koppige Baziel die me zal laten voelen dat ik hem achterliet. En ook hij mag er zijn!

Oh, wat mis ik mijn lieverds!

Vee

Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee 🙄

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Trots

Ik ben trots.

Soms wil ik er niet over bloggen omdat het te persoonlijk is, het gevoel om trots te zijn. Maar ik ben het wel!

Mijn jongste slaagde net voor haar eerste blok unief, ze ging ervoor en beseft nu eindelijk dat ze meer in haar mars heeft dan ze zelf denkt.

Is slagen in studies dan zo belangrijk? Nee, maar het gevoel dat je iets niet kunt, dat toch aanpakken en een sprong in het duister nemen om te zien dat het wel lukt, geeft je zelfvertrouwen een enorme boost om verder te doen.

En dat is wat van belang is bij ons adhd’ers. Want vaak wordt er je verteld dat het niet zal lukken, dat je te hoog grijpt, dat je het niet kan.

En dan heb ik het niet over de mensen die enkel leven om anderen naar beneden te halen omdat ze zelf geen leven hebben.

De grootste saboteur zit in onszelf.

Dat kleine negatieve verwijtende stemmetje dat je probeert onderuit te halen nog voor je aan iets begint. Dat stemmetje dat je lichaam zo in de stress doet gaan dat je misselijk wordt tot braken toe, dat je hoofdpijn bezorgt en fysiek pijn doet.

Mijn dochters kennen dat stemmetje, ik ook, hoewel ik het nu vaker op tijd identificeer en een dreun verkoop als ik daar genoeg energie voor heb.

De innerlijke strijd winnen tegen dat stemmetje is een massale overwinning op zich : het maakt dat, tenminste voor wat overwonnen werd, de strijd achter je ligt.

Daarom is het belangrijk voor mij en ook voor mijn dochters dat dingen worden opgesplitst in delen.

Elk deel afwerken is een overwinning want de strijd in je hoofd stopt nooit. En eenmaal je zwak staat wint het stemmetje aan woordenschat.

Het per deel een dreun verkopen, is de oplossing voor mij. Maar dat is niet noodzakelijk ook de oplossing voor hen want iedere adhd’er is anders.

En als je dat min of meer onder controle krijgt, zijn er nog de mensen rondom je die het nodig vinden om via jouw rug over je te springen, je een dreun te verkopen omdat ze nu eenmaal enkel daarvan een kick krijgen. En ze komen uit de meest onverwachte hoeken en slaan onverwachts toe.

En dat terwijl geluk zo simpel kan zijn.

Dat stemmetje innerlijk even doen zwijgen en genieten van de overwinning die mijn dochters behalen is zo’n geluksmoment.

Mijn jongste begon aan haar studies na twee jaar werken en het besef dat ze met het werk dat ze deed haar pap niet zou koelen voor de rest van haar leven. Nog heel wat studeerblokken zullen volgen maar ze huilde van geluk, zegt ze.

Het besef dat ze op haar eentje dat heeft behaald, doet haar groeien. Het heeft haar innerlijk faalstemmetje een lesje geleerd.

Proficiat motje!

En het mooie is dat wij mekaar elke overwinning gunnen, mijn kids en ikzelf.

Omdat we weten hoe moeilijk het is om dat stemmetje een dreun te geven zodat het eventjes zwijgt, omdat we weten hoe we in elkaar zitten en mekaar redelijk kennen.

Wij oordelen niet over reacties die eigen zijn aan elk van ons en die vaak door anderen als extreem worden gezien.

Elke dag is er een om opnieuw te beginnen en geluk te zien in momenten.

En mijn ventje is thuis. Ik ben gelukkig! En bovenal trots op hoe iedereen stilaan zijn/haar plekje vindt!

Vee

Netflix

En omie

Ik had er van gehoord en ik besloot een tijdje geleden om niet de zoveelste verslaafde te worden en dit dus niet te installeren.

Ik ben er aan voor de moeite. Heerlijk hoe vlug de treintijd verglijdt als ik Mary Tudor zie.

Kostuumdrama’s verweven met wat historiek en romantiek kan ik wel smaken! En dus volg ik de afleveringen van Reign.

Yep. Totaal mijn ding.

Aja, en ik ben omie geworden! Met gemengde gevoelens want hoewel ik superblij was toen ze werd geboren, het kleine wonder, werd daar een domper op gezet.

Trek het je niet aan!, hoor ik Johan Verminnen zingen…

Makkelijk gezegd als je andere plusdochter keihard vanuit het niets laat weten dat je maar beter oma van je ‘eigen’ kinderen wordt.

Pats! Mijn geluksbubbel uit elkaar.

Wat spookt er meer dan vijf jaar door dat kind haar hoofd om een toneeltje op te voeren dat alles ok was, dat iedereen relatief zijn plaats heeft gevonden in ons nieuw samengestelde gezin?

Het gevoel dat zij dit zo aanvoelt maakt me diep ongelukkig. De ouders vroegen me om omie te worden, zij is meter en nu zie ik feesten vol problemen voor me, koude blikken en een sfeer die het kleine boeleke sowieso zal oppikken.

Jammer. Ik ben van oordeel dat je beter geliefd wordt, hoe meer liefde, hoe beter.

Ik verwonder mij hoe mensen zelf het leven ingewikkeld maken, terwijl het makkelijk kan ook.

Pijn doet het wel maar ik kan niets doen aan haar beleving dus ik geniet van mijn omieschap en zie wel wat volgt. Ik ben omiiiiieeeee!!

Vee

Kitea

Ontdek de wereld

Athea denkt luidop

Over (het gebrek aan) creativiteit, zelfreflectie en je-weet-wel

HARME BLOGT

marginale blogs van een 74 jarige

volwassenwordenmetadhd

schrijfsels hyperkinetisch en emotioneel tot menselijkheid gebracht

Vinyl & Coffee

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Katrienity

Op zoek naar kosmos in de chaos

Welkom op deze site

Lees met plezier op onzeblognl en als je iets wil weten kunnen wij daar gemakkelijk even een onderwerp van maken.

tassertief

't Assertief

Fashion emergency

Your emergency, my challenge!

L.M. Sacasas

Technology, Culture, and Ethics

Oleastre

Ons gezinsleven met ADHD

Drawn In

Art • Nature • Exploration

Assertiefjes

Wat bezielt me