Alleen

Het ziet er goed uit…

Ik zit straks alleen op kantoor. Erg vind ik dat niet. Hoe het komt? Mijn collega’s werken thuis vandaag.

Misschien had ik dat ook moeten doen. Ware het niet dat ik gisteren hals over kop mijn trein wou halen en dus geen tijd meer had om mijn pc en alles mee te grissen.

Ik wist ook niet dat mijn collega’s gingen thuiswerken. Het is zo evident tegenwoordig dat een mens vergeet te vragen wet de plannen zijn…

Dus… zit ik op de trein, ontbijtje en al (dank u Panos!) te denken aan hoe productief ik ‘alleen’ zal zijn.

Kun je überhaupt productief ‘alleen’ zijn. (Wat dus iets anders is dan productief zijn als je alleen (lees: niet in gezelschap) bent

Ik heb het gevoel dat het niet erg is. Er is veel waar mijn concentratie voor nodig is en ik kan lekker rommelen in mijn papiernest.

Ik betrap er mij op dat ik weet serieus hier en daar een kladje volschrijf en dan de volgorde moet gaan zoeken omdat ik de blaadjes niet nummer.

Gisteren vond ik me ook sorteren om te sorteren en dan weer andere prioriteiten te stellen. Vandaag maak ik schoon schip, betaal ik uit wie moet uitbetaald worden met dat stom boekhoudsysteem van het departement en begin ik aan iets wat ik al drie weken aan denk.

En dus rij ik met een gerust hart op een overvolle trein waarop ik het gesprek van een koppel Catalanen (denk ik) perfect kan volgen.

Yep. Ik kan het nog! Hoera!

Spaans ratelen zal wat minder zijn maar dit begrijp ik.

Het wordt een productieve dag. Mijn ventje zal zich ook wel eens roeren vandaag. Hij zit thuis met onder andere een dubbele nierontsteking. Pijnlijk!

Maar ik zie het nog zitten, op alle vlakken. Ik ben nog altijd gelukkig ondanks onze fratsen binnen het gezin…

Met vallen en opstaan maar dat maakt ons net ons.

Trots ben ik.

En ik ben iets minder trots nu ik vanavond pas zie dat ik niet op publiceren heb gedrukt.

Typisch!

Vee

Vee

Geen zin om te bloggen, komt da tegen!!

Pasen

Ik weet niet waarom. Ik ben moe, heb koppijn en geraak nog net mijn werk door.

Bloggen leek me al twee dagen een superhindernis. En het knaagt wel want in mijn binnenste ‘moet’ ik bloggen.

Blijkbaar heb ik mezelf een verplichting opgelegd. En ik haat verplichtingen.

Vandaar waarschijnlijk dat mijn koppeke open en toe slaat en de migraine op de loer ligt.

Bovendien ben ik gisteren drie keer door mijn grote teen ‘gezakt’ als dat al mogelijk is. De pijn was wel redelijk reëel toen ik door de gang liep. Pijnscheuten. Niet gebroken denk ik want dan was ie opgezwollen geweest toen ik mijn schoen uitschoof.

’s Avonds was er ook niet veel aan te zien maar de liefde van mijn leven bewees nog maar eens spalkcapaciteiten. Meer kan je daar toch niet mee doen.

Vandaag op het werk ging het beter, toen ik mijn kousen uittrok en zo mijn schoenen inschoof. Geen zicht. Mijn broek lijkt een driekwart op mijn blote benen!

En probeer maar je treinverkeer halen al mankend met blikken alsof ze je bekijken als een anti-fashionista!

Ja mensen! Nog nooit een gespalkte teen gehad? Get A Life. Ik voel me al opgelaten genoeg.

En blij.

Blij dat ik de trein heb gehaald, blij dat mijn kersverse baas de paashaas langs stuurde, blij dat ik maar dinsdag weer ‘op’ moet naar Brussel.

Rest mij nog een avondje relaxen, een warm badje en lekker eten.

Vee, vergeet je Paasbrunch niet te organiseren, anders staan je gasten daar zonder eten!

Yep. Zondag full house. Efkes een nieuwe traditie uit de grond gestampt met al mijn dochters en aanhangsels, mijn pa en zijn pa en een hele hoop paaseieren…

Allez, ik moet nog stampen, en met een zere teen kan dat tellen…

Maar we zijn nog geen zondag. Ik heb nog tijd!

De koppijn is aan het wegtrekken. Naar mijn teen vrees ik.

Ik ga nog wat lezen tot in Brugge, zie!

Dada.

Vee

Muurhagedis neemt de trein

Slim!

Yep. Dat lees ik vandaag in de treinkrant. Waar anders als je de tijd moet doden…

Een hagedis heeft alle tijd om de trein te nemen, denk ik dan…

Deze morgen stap ik het station binnen: hupla, plus tien minuten.

Ik zet tien stappen verder: plus 20 minuten.

Ik dacht even dat ik beter bleef stilstaan maar daarmee geraak ik die trein nog niet op. (Mocht MIJN logica nu eens werken!).

En als ik op mijn stappen zou terugkeren. Kan ik dan de trein vroeger nemen? Maar dan weet ik het niet want ik kan het bord vanuit mijn auto niet lezen dan.

Misschien is het een idee voor een twilight-kortfilm ooit.

Een ding moet ik toegeven. De vertaling in het Frans, Engels en Duits galmt foutloos door de speakers.

“Door technische problemen in Knokke heeft de trein 20 minuten vertraging. Onze verontschuldigingen.”

Wat valt onder technisch? Ik heb nog nooit horen omroepen dat door bijvoorbeeld een zelfmoord de trein vertraging had.

En het sneeuwt nog niet. Wat zal dat vanavond geven…

Code geel vanaf vanmiddag wordt gezegd. Geel is nu niet een kleur die ik associeer met ‘oppassen’. Geel associeer ik met kuikens, zon en een kanariegeel met mijn zuster. Ik weet niet meer waarom eigenlijk…

De regering durft deze keer geen thuiswerkalarm geven na de storm van kritiek door de bedrijven. Het is aan de bedrijven om dat te bepalen, of wie heeft de macht in ons Belgenlandje…

Maar, om terug te komen op de hagedis. Ik vind het mooi, dat nieuws.

Hoewel ik betwijfel of hij de enige is die de goederentrein neemt. Ik neem aan dat er wel meer dieren te vinden zijn in goederentreinen en daarbij denk ik eerst en vooral aan spinnen.

Slim bekeken door vriend hagedis. Hij boekt direct een Oriënt express-rit, restauratiewagen inbegrepen.

Het moet gezegd, sommige dieren zijn gewoon slimmer dan mensen. Instinctief floreren ze waar de omstandigheden goed zijn.

Blijkbaar is dat voor de hagedis de trein, hoewel ik in Brugge nog geen enkele heb zien afstappen…

Maar ik heb dan weer nood aan sterkere brillenglazen🙄.

Vee

Naakt

Godverd*

Ik ben zo opgestaan: een vat vol zenuwen, met een tranenwaterval die net achter mijn ogen ligt, te wachten tot ik het niet meer beheers.

Hoewel ik niets heb om me druk over te maken sta ik op springen, ondanks de meds die ik plichtsgetrouw ingenomen heb.

Ik geraak ook niet vooruit vandaag, hoewel ik gegeten heb, aangekleed ben en mijn tijd met de doggies deze morgen had in 20 minuten.

Waarom? I don’t know. Een draaikolkgevoel in mijn maag en geen zin om de trein op te stappen…

Deze morgen lijkt iedereen verdacht, iedereen staart.

Ik weet dat het in mijn hoofd zit maar het gevoel is er.

Tuurlijk denk ik dat ik in het vervolg best uit bed kom wanneer de wekker afloopt maar mijn lijf weegt het dubbele van anders, mijn voeten doen pijn, mijn kniegewricht verspringt als ik me uitrek.

Ik heb een naar intuïtief gevoel in me zitten en het wordt erger naarmate de trein zich verder sleept.

Hup vee! Draai die knop om, je gevoel volgt wel, dat doet het altijd!

Rationeel gezien weet ik dat het waar is maar emotioneel wil ik weten wat die onrust veroorzaakt. De lucht voelt anders, het licht is anders. Het voelt zwaar aan vandaag.

Nog eens, Vee! Stop ! Niet die bergflank afglijden, gewoon eerst stoppen en stilletjes de bergpas doelbewust opklimmen.

Ik heb het moeilijk vandaag. Gisteren zo gelukkig, vandaag de vraag of ik wel goed bezig ben. Waarom het zo moeilijk is…

Hoe komt het dat ik die schommelingen nog altijd niet meester ben? Hormonaal kom ik maandelijks wel 1 keer in de kolk terecht.

Dat is het. Hormonaal haalt mijn lichaam me, ondanks de meds, maandelijks toch een keer onderuit.

Ergens werken de pillen even niet, ergens werkt mijn vrouwenlijf me tegen en word ik super kwetsbaar.

Ik haat dit !

Ik heb mezelf niet in de hand en moet vandaag extra op mijn tellen passen met uitspraken en dergelijke.

It only takes one moment to break everything…

Ook al neem ik me voor om stil te zijn vandaag en zo de risico’s te vermijden om kwetsend of bruut over te komen, zo lang ik me bewust daarvan blijf, lukt het. Dat hoop ik toch.

En daar zit net het addertje, ik vergeet zo makkelijk. Dit kost me extra energie, zodanig zelfs dat ik deze middag waarschijnlijk verlof neem.

Ja, het is zo erg. Ja, het leidt tot absurde beslissingen maar beter een halve dag nemen dan geen werk of een ideale werksfeer verpesten…

Allez Vee, hou vol. Het is wat het is. Vanmiddag laat je dit los. Je vent WEET wie je bent en gaat er mee om.

Al blijf ik het erg vinden dat hij er mee om MOET gaan en dat maandelijks wel minstens een keer.

ZUCHT!

Was het maar gisteren, toen was alles perfect…

Vee

Ecologisch verantwoord

Omdat het smaakt!

Uiteindelijk ben ik er ook aan begonnen : mijn ecologische voetstap verkleinen door minder vlees te eten.

Bewust? Niet echt. Ik heb een programma gezien dat heet ‘Eat well for less’ waarin in de shepherd’s pie het gehakt half werd vervangen door ‘nepgehakt’.

Waarom dit mij heeft getriggerd om dat gehakt te proberen ( ik heb nog nooit een shepherd’s pie van dichtbij gezien)!

Alles wat ‘nep’ is kan normaal mijn aandacht niet trekken.

In het programma zat ook een bedrijfsbezoekje aan zo’n nepgehaktproducent en alles leek me goed doordacht. Dat het om een schimmelproduct ging doet er niet toe, kaas is ook schimmel.

Ik had er toen, denk ik, iets van gezegd aan mijn schat en prompt verschenen er vegetarische burgers en dit soort gehakt in mijn diepvriezer.

En dan moet dat ook verwerkt worden want wij gooien amper iets weg.

Ik moet zeggen dat dit me weer heeft gesmaakt!

Het is eens iets anders dan de dagelijkse vlees- en groentenkost !

En een vegetarische maaltijd zoals in het restaurant waar ik vroeger af en toe, uit behoefte aan een gevarieerde smaakpapillensensatie (scrabblealarm!), binnenwipte, was altijd al superlekker maar zo sterrenchefwaardig dat ik er nooit aan begon.

Hamburgers en gehaktbereidingen en stoofschotels liggen meer binnen mijn kookbereik.

En dus nemen we ons voor om minimaal een keer per week of zelfs twee keer per week de wereld vooruit te helpen.

Omdat we ecologisch bewuste mensen zijn (uhum).

En omdat het smaakt na een geconcentreerde halve thuiswerkdag.

Vee