Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crème van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee

Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee

Productieve zondag

Oftewel ook drollenzondag…

Ik ga me nu eens neerzetten zie… al de hele morgen ben ik gedreven om van alles te doen: stofzuigen, stof afdoen, lakens wassen en drogen, de tuin drolvrij maken, haren wassen, gelnagels, kledij die her en der hangt opruimen, soep maken, twee broden bakken in de oven uit 1 pakketje voor de broodmachine, eiersalade maken, limonade maken.

Ik heb zo een dag zoals ik elke dag had voor ik mijn meds nam alleen meer geordend. Het geraakt ook allemaal geklaard zonder dat ik halverwege aan iets anders begin.

Gelukkig zijn er ook machines die zaken voor mij doen. Een was-machine en droogkast, een stofzuiger die werkt, een broodkneder, een oven straks, een soepmaker, een sodastream….

Ik mis enkel nog een drolraper die ik kan programmeren om het gazon op zondag alleen gazon te laten zijn.

Je zou me moeten zien, het is al een zondagse vaste taak geworden: handschoenen aan, zak in de hand, haren in de wind en walking the grid.

Ik voel me net Ashley Judd in the bone collector. Het gevoel dat ik paaseieren raap komt elke keer bij me op en ze doen er precies om, geen hoopjes maar stukjes all over the place!

Spoorzoeker is ook een associatie…

Nu, het moet gebeuren. En ik heb ze telkens rond mij lopen, de drie mormels, alsof ze willen zeggen: Hey, daar ligt er nog wat!

Het komt er steeds meer van, dat huiselijk gevoel bekruipt me meer en meer.

Gelijk hoe je het bekijkt, blijkt het niet zo evident voor mij om een huis als thuis aan te voelen, vooral als het het huis van mijn ventje is waar hij geboren en getogen is.

Ik kreeg carte blanche qua inrichten, dat wel, maar soms besluipt me het gevoel dat ik ‘ingetrokken’ ben.

Dat ligt niet aan hem, de dingen staan hier zoals ik ze wil, ik koop wat ik te kort heb en het gebruiksgemak van de keuken groeit met de dagen maar het gevoel blijft als een duiveltje op mijn schouder zitten.

Soms als hij het te warm heeft draait hij de knop van de kachel in en dan roep ik dat ‘ik er ook nog zit’ hoewel het voor mij ook te warm is en hij zich van geen kwaad bewust is.

Het is een kwestie van overleg. Voor hem is dat no big deal.

Ik begrijp hem wel… Hij heeft het jaren zo gedaan, alleen, met twee opgroeiende kinderen. Hij moest wel.

Terug naar het thuisgevoel. Als ik dingen kan maken waar hij straks kan van genieten (hij is namelijk gaan werken) dan voel ik me warm worden van binnen. Dat is mijn bijdrage aan zijn thuisgevoel. Hij eet graag en kan straks genieten van soep, versgebakken brood en verse eiersalade. Homemade. En ik geniet als hij geniet van mij.

Liefde is…

Yep, ik zie hem doodgraag!

De eieren zijn gekookt. Ik ga verder kokerellen.

Vee

Bongobon

Bonobo?

Het doet me direct aan een holle boomstam in de jungle denken…

Ik moet zeggen dat ik vandaag geniet van een bon die we op onze trouwdag van vrienden kregen.

Omdat het paste in ons gezamenlijk tijdschema en er gelukkig twee jaar geldigheid op zit nu zodat een mens wat kan gaan spreiden, maakten we er ons ‘gedacht’ van om Dunkerque eens te gaan bezoeken.

Wie mij kent weet dat ik geen zo’n grote fan ben van bongobons en daarom geef ik er zelf ook geen.

We kregen er op ons huwelijk drie stuks van. Dat valt mee, gezien de gelegenheid en de 50 genodigden.

Van die drie stonden er tot gisteren nog twee te ‘branden’ in mijn wandkast.

Ik zeg ‘branden’ want de conversatie ging wel altijd zo van : “we moeten nog die bons inwisselen want het zijn toch mooie cadeaus en die mensen betaalden er serieus wat geld voor. Zonde en schande ook mochten die verlopen!

En ik WEET gewoon dat andere gelukkigen er ook zo over denken.

We kregen dus in totaal twee overnachtingen, eentje met ontbijt en vandaag eentje met ontbijt en driegangenmenu.

We zijn dus een half jaar na ontvangstdatum aan de tweede toe en er rest ons nu nog een fotoshoot (die staat te branden in de kast).

Ik ben al aan het fantaseren wat we daarmee gaan doen. We hebben oneindig veel foto’s van de trouw – vanaf mijn slaapkop bij het opstaan tot het hele steampunkfeest ’s avonds.

En ik voel me verplicht om de bon in te wisselen want een gegeven paard kijk je niet in de bek, niet dat mijn schenkers paarden zijn…

Verplichtingen doen me huiveren. Dat is het gewoon.

Ik bepaal graag samen met mijn schat zelf wat we willen doen. En wanneer we dat willen. En of we dat wel willen.

Het klinkt ondankbaar maar ik voel me niet schuldig door dit neer te pennen. En ik denk niet dat ik alleen ben.

Het is zo dat ik op een bepaald moment heb beslist om zelf te leven in plaats van geleefd te worden. Het is een heel stuk makkelijker geworden ook.

En dan kwam de Bongobon. (Bonobo?🙄)

Ik sta huiverachtig tegen alles wat mijn controle op de zaken in de war stuurt, als ik mezelf dus goed begrijp en de boel kort samenvat.

Laat ik het uitleggen : uitslapen zit er al niet in. Hoewel je denkt te gaan ontspannen en uitcheckt om 12u wat lang uitslapen op zich impliceert, moet je vroeg op om van het ontbijt te kunnen ‘genieten’ tot ten laatste 9u. En dan ga je niet weer je bed in om daarna uit te checken om 12u.

Nee, je gaat hoogstwaarschijnlijk dan daarna gewoon je koffers inladen en richting huis.

Of dat ga ik toch doen. Denk ik. Wij dus. 😂

En dus was het misschien de moeite niet om te vertrekken en heb ik de locatie ook gekozen naargelang de korte reistijd.

Thuis ging mijn jongste op de hondjes passen, toen weer niet, en dat was ook goed, en toen we weg waren weer wel.

Er werd dus veel geregeld onderweg naar het hotel per sms.

Ook mijn oudste had een keer of vijf gebeld zag ik. Die heeft  vandaag een cyste van 3 cm gebaard. Amai, het kind! En ik was niet bereikbaar wegens gsm op stil…

Nu, er gebeurt altijd wel wat in ons gezin, vooral als mijn schat en ik ergens anders zijn. Het wil altijd lukken.

Gelukkig is er de gsm en kan ik wat kalmte overbrengen in tijden van crisis.

Welke tijden zijn geen crisistijden in ons gezin, denk ik dan. Alle rariteiten die je je niet kunt voorstellen gebeuren bij ons.

Lekker spannend zou je zeggen… zo kan je het inderdaad ook bekijken 🙃.

Ik geniet echter, altijd tot mijn eigen verwondering, dat wel.

Ik koos een hotel waar dieren toegelaten zijn, voor de eerste keer.

En het is een meevaller, ook voor Bazieltje, die even opgelucht is dat hij weer eens alleen de aandacht krijgt.

Hij jaagt op een kat en zakt door het ijs, speelt als een gazelle springend van het ene bed op het andere met sokken (jaja, ik ben vergeten te zetten dubbel bed!) gaat op restaurant, gaat in bad…

Zalig gewoon hoe hij mee geniet…

En nu ligt hij uitgeteld op bed te slapen, wakend over twee sokken.

Hoe dan ook, we hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn.

En ook al staat er geen kraag op mijn kriek uit een intermarcheglas, het smaakt!

Santé!

Vee

Muziek

De waardering van stilte

Gisteren vierden we een laat Nieuwjaar bij mijn jongste broer en schoonzus.

Ik was, zo blij als een kind dat ik de afspraak niet vergeten was, en diende mijzelf om 18u gisteren aan aan zijn voordeur.

Klingel, klingel dus, want een reguliere deurbel heeft hij niet.

Klop, klop ook, want er kwam geen beweging in het versterkte door rolluiken en gesloten gordijnen beveiligde als onroerend erfgoed-geklasseerde arbeidershuisje. (Het zit er allemaal in wat ik wou zeggen 🤭)

Ik bleef echter hardnekkig klingelen, alleen al omdat ik bevestiging nodig had, en al sloffend naderde mijn broer de voordeur.

– Ja?

-Ik ben toch op de juiste datum hier e? Het is toch vandaag dat ik hier moet zijn?

De twijfel sloeg al toe, uit ervaring…

– Ja, maar pas vanaf 19u00. Dus je bent een uur te vroeg. Wij zijn nog niet klaar, ik moet me ook nog opfrissen. Dus je zult nog een uur bij pa moeten zitten…

Typisch ik. Ofwel heb ik de week verkeerd, of het uur, of ben ik totaal de afspraak vergeten…🙄

Dus ging biebie (ik dus) inderdaad richting mijn stille, evenwichtige pa en ik dronk daar een koffie.

Zoals altijd sinds mijn ma stierf klonk er non-stop muziek uit de boxen en stond de tv op in de living. Af en toe zei hij wat tegen Gigi, de roodstaartpapegaai, zijn pratend gezelschap.

Op de achtergrond weerklonk een liedje in het genre van ‘kleine Jodeljongen’, ik herinner mij de titel nu al niet meer.

Direct werd ik terug gecatapulteerd in de tijd en eigenlijk naar de tijd van voor mijn geboorte.

Er volgden nog een paar van die verhaalliederen op simpele oormijtdeuntjes.

– Dat waren nog eens zangers, met een verhaal EN muziek die op iets trok! Nu wordt er enkel nog geschreeuwd en laat die stem weg en er blijft niks over.

-Er zijn er weer een paar hoor, pa, van die storytellers! Niet veel maar er zijn er, alleen hoor je die niet vaak op de commerciële radio. Is er koffie?

-Ik denk het, zei hij wijzend naar de koffiekan die op tafel stond. Verder hadden we het over documentaires, mijn dochters en nog wat koetjes en kalfjes.

Door mijn hoofd schoot de gedachte dat ik nu niet alles moet vertellen want dat ik straks de ‘bende’ ook nog iets moest kunnen vertellen en pa niet alles dubbel moest horen. Een angst die ongegrond is, weet ik, want we zijn allemaal best grote babbelaars. Maar toch heb ik die gedachte, zucht.

Hij stond op, deed de lichten uit, liet de rolluiken naar beneden waardoor hij mij op zijn eigen woordenloze manier liet verstaan dat het tijd was om te vertrekken.

Deze keer mocht ik wel binnen, mijn zus en oudste broer waren er ok al, met hun man/vrouw en de kussen vlogen in het rond evenals het verhaal dat ik een uur te vroeg was. Mij schoonzus had alles weer piekfijn voor elkaar.

Op de achtergrond (eerder op de ‘middengrond’ qua geluidssterkte) hoorde ik tijdens het lekkere ‘hapjesmoment’ een soort ‘jazzmuzak’.

Ik denk dat mijn broer moet gedacht hebben (dat is ook weer zoiets ‘denken dat er gedacht wordt’) : ik laat op de achtergrond wat ‘knabbelbare muziek’ spelen, door iedereen te smaken, voor alle leeftijden ook (mijn pa is er 76).

Aan tafel speelde er een soortgelijke klassieke neutrale muziek die plots ‘overging’ in een Herbie Hancocknummer waardoor we allen tegelijkertijd in de lach schoten.

Iedereen zag het hilarische er van in. Wat een overgang, wat een genreverschil !

Op zijn broers klonk het:

-Kan ik niets aan doen, de machine kiest zelf door associatie en zo verschillend is dit niet van het vorige – Herbie is ook een componist.

Hij besloot tussen te komen en zette iets op waarvan mijn jichtteen ging krullen.

Weer een lachsalvo!

Ik zei: ik wil het best proberen maar ik vrees dat dit meer dan op mijn zenuwen werkt. Sorry!

Ik weet het, ik ben een moeilijke mens. Geluid valt in mijn oor. Punt. Net zoals de speciale stem die mijn jongste broer heeft waardoor ik alleen hem hoor als hij praat.

Gisteren vroeg mijn zus iets meerdere malen en ik had haar niet gehoord omdat mijn broer iets zei, half tussen keuken en eetplaats door.

Geluid (stemmen, muziek, fluittonen, geklapper van luiken…) kan storen als het in mijn oren valt, en dat ‘at random’, de ene keer wel, de andere keer niet.

Zo is het gewoon. Niets aan te doen.

Plots ging het over kinderfeuilletons en hun deuntjes. Q en Q, Karlson, Chico the rainmaker en Kinderen van de zoutkreek, Hamelen met Rob De Nijs passeerden de revue, sommigen ook via YouTube.

Heerlijke nostalgie!

Kortom, het eten was van sterkwaliteit, de sfeer en het gezelschap ook. Het moet vermeld!

En vandaag zet ik de radio aan om hem vervolgens weer uit te zetten.

Wat kan de stilte een zegen zijn!

Vee