Naakt

Godverd*

Ik ben zo opgestaan: een vat vol zenuwen, met een tranenwaterval die net achter mijn ogen ligt, te wachten tot ik het niet meer beheers.

Hoewel ik niets heb om me druk over te maken sta ik op springen, ondanks de meds die ik plichtsgetrouw ingenomen heb.

Ik geraak ook niet vooruit vandaag, hoewel ik gegeten heb, aangekleed ben en mijn tijd met de doggies deze morgen had in 20 minuten.

Waarom? I don’t know. Een draaikolkgevoel in mijn maag en geen zin om de trein op te stappen…

Deze morgen lijkt iedereen verdacht, iedereen staart.

Ik weet dat het in mijn hoofd zit maar het gevoel is er.

Tuurlijk denk ik dat ik in het vervolg best uit bed kom wanneer de wekker afloopt maar mijn lijf weegt het dubbele van anders, mijn voeten doen pijn, mijn kniegewricht verspringt als ik me uitrek.

Ik heb een naar intuïtief gevoel in me zitten en het wordt erger naarmate de trein zich verder sleept.

Hup vee! Draai die knop om, je gevoel volgt wel, dat doet het altijd!

Rationeel gezien weet ik dat het waar is maar emotioneel wil ik weten wat die onrust veroorzaakt. De lucht voelt anders, het licht is anders. Het voelt zwaar aan vandaag.

Nog eens, Vee! Stop ! Niet die bergflank afglijden, gewoon eerst stoppen en stilletjes de bergpas doelbewust opklimmen.

Ik heb het moeilijk vandaag. Gisteren zo gelukkig, vandaag de vraag of ik wel goed bezig ben. Waarom het zo moeilijk is…

Hoe komt het dat ik die schommelingen nog altijd niet meester ben? Hormonaal kom ik maandelijks wel 1 keer in de kolk terecht.

Dat is het. Hormonaal haalt mijn lichaam me, ondanks de meds, maandelijks toch een keer onderuit.

Ergens werken de pillen even niet, ergens werkt mijn vrouwenlijf me tegen en word ik super kwetsbaar.

Ik haat dit !

Ik heb mezelf niet in de hand en moet vandaag extra op mijn tellen passen met uitspraken en dergelijke.

It only takes one moment to break everything…

Ook al neem ik me voor om stil te zijn vandaag en zo de risico’s te vermijden om kwetsend of bruut over te komen, zo lang ik me bewust daarvan blijf, lukt het. Dat hoop ik toch.

En daar zit net het addertje, ik vergeet zo makkelijk. Dit kost me extra energie, zodanig zelfs dat ik deze middag waarschijnlijk verlof neem.

Ja, het is zo erg. Ja, het leidt tot absurde beslissingen maar beter een halve dag nemen dan geen werk of een ideale werksfeer verpesten…

Allez Vee, hou vol. Het is wat het is. Vanmiddag laat je dit los. Je vent WEET wie je bent en gaat er mee om.

Al blijf ik het erg vinden dat hij er mee om MOET gaan en dat maandelijks wel minstens een keer.

ZUCHT!

Was het maar gisteren, toen was alles perfect…

Vee

Vakantie in het buitenland?

Reis of geen reis

Ik heb al verscheidene sites bekeken.

In het verleden huurde ik ergens in het buitenland een huisje of een appartement en matchte de vliegtickets, regelde een huurauto en hup, we waren weg.

Ergens is de drang er om de gewoonte, want dat is het, verder te zetten. En toch, telkens ik iets vind, aarzel ik duidelijk om te boeken.

Dat is een voorteken, denk ik dan.

Je bent een impulsief iemand, Vee, en nu boek je niet…

Dit jaar spreken korte trips net over de grens of zelfs dagtrips binnen ons kleine Belgenlandje me meer aan. Of een motorrit van enkele dagen…

En op zonnige dagen heb ik ook mijn appartementje aan de kust met zwembad, mijn eigendom waar ik permanent mag wonen als ik wil…

Luxe troef dus.

Waarom dan honderden euro’s neertellen voor een vliegticket dat enkel inhoudt dat ik meerdere uren het ongemak van te weinig beenruimte en te veel druk op mijn trommelvlies ervaar.

Maar dan lonken steden als Barcelona en Rome en alles wat ik nog nooit bezocht.

Ik sta dus nog altijd in dubio. Als ik lang genoeg uitstel om te beslissen lost dat zichzelf op: geen plaats meer op de vlucht, geen appartementje of huisje meer vrij.

Ik denk dat ik dat ga doen: uitstellen. Bewust uitstellen.

Yep. En dat lukt zolang ik geen impulsieve bui heb en toch boek.

Fingers crossed!

Echt e, soms ben ik een analyse die best weet waar de gevaren (of de kansen naargelang mijn stemming) zitten, maar daarom weet ik nog niet wat ik ga doen…

Oké, Vee, GENOEG!

Ik hou het simpel en denk er vandaag verder niet meer aan. Misschien dient er zich iets aan, misschien niet, misschien zie ik de aandienende opportuniteit, misschien vind ik het dan een dilemma.

Vandaag ben ik mezelf al moe voordat ik aan mijn dag begin…

En dan te bedenken dat eergisteren ook al een wekkerdag/onbedaarlijke ‘taterdag’ was waarbij collega’s niets durfden zeggen over mijn woordenwaterval en een onvermoede reiziger op de trein ineens mijn hele levensverhaal heeft moeten aanhoren.

Straks gaat die, als ze me terug ziet, duidelijk een andere treinwagon opzoeken…

Zucht! Ik heb ADHD, en soms vandaag ik dat best zelf heel vermoeiend!

Vee

Goeiemorgen!

Het wordt zeker een goeie dag- ik klaag niet!

Ik weet het, uit je auto stappen zonder je gordel los te klikken is niet alleen onmogelijk, maar ook pijnlijk.

Pijnlijk fysiek, zeker als je drie pogingen doet voor je beseft ‘waar het schoentje knelt’, en ook mentaal als je bedenkt dat iemand je mogelijks gezien heeft.

Gelukkig heeft niemand mijn uitstapmoment (scrabble-alert!!) van deze morgen geregistreerd.

Hoewel, ergens aan het betaalhokje van de parking zal wel een of andere camera hangen…

Soit, what’s done is done! No use crying over spilt milk.

Mooi he, die Engelse uitdrukkingen 🙃!

Ik ben al later vertrokken dan normaal. Mijn vent zat daar voor iets tussen…

Wat is nu vijf minuten, Vee!

Wel, dat is meer verkeer waardoor meer kans op trage slakken op de weg, meer onduidelijkheid of ik de trein haal of niet, een directe douche met slecht nieuws als ik de auto start want de radio start vanaf de sleutel in het contact zit en om 6u is er dus nieuws op de radio…

Die 5 minuten voor het nieuws luister ik naar MNM, pure ontspanning met Peter en Julie. En ik lach vaak met hun interactie, hoe dom dat ook is. Die heb ik dus ook gemist.

Mijn motto: intelligent zijn hoeft niet echt, zo vroeg.

“We hebben een clubke opgericht voor mensen met een wakker gezicht, ge zijt er bij… ge zijt erbij!”

Een simpel melodietje maar een oppepper als je achter het stuur zit te gapen op weg naar Brussel…

Soit, mijn gordel is los, ik ben op tijd, ik heb het gratis Metrokrantje meegegrist en over de actie van mijn ventje gelezen.

GROOT GELIJK!

<<

Dat de grote bazen eens op het werkveld meedraaien, niet voor een dag maar voor een half jaar bijvoorbeeld. Dan zullen ze de ongemakken en tekorten wel voelen!

Ik zou ook op de barricades staan hoewel je tegenwoordig je mening best ‘gepast’ uit om niet door de media gekruisigd te worden.

Aja, her nieuwtje van de dag is dat Boudewijn (van Spilbeeck, VTM-journalist) voortaan als  Bo door het leven gaat, met steun van vrouw en kids.

Good for you! Je kunt maar gelukkig zijn, denk ik dan…

Elk mens gaat een parcours, de ene al moeilijker dan de andere. Dat is leven, een parcours afleggen en groeien.

En met die noot geef ik mijn vervoerbewijs aan de conductrice.

De man naast me (vermoedelijk van Afrikaanse afkomst) heeft geen geldig bewijs en discussieert maar de conductrice blijft bij haar stuk, het ticket is voor het traject Brussel-Deinze en voor gisteren.

Hij betaalt na veel discussie een ticket naar Brussel en probeert met mij te discussiëren.

Hij kan Nederlands en wil naar Amsterdam. Dat weet ik van toen hij goeiedag zei en naast me ging zitten. Nu doet hij alsof hij enkel Engels begrijpt…

Ik blog. Punt. En ik wil voor een keer ECHT met rust gelaten worden.

Vee

Ongerustheid

Of hoe de radertjes in mijn kopje kunnen werken

Om 7u30 voel ik me uitgeslapen. Raar hoe een mens zijn uren verlegt. Nu ik om kwart over vijf gemiddeld opsta is 7u30 ‘lang’ uitslapen geworden.

Of hoe relatief tijd wel is…

Ik was niet de eerste. Mijn ventje was net voor mij het bed uitgestapt en toen ik beneden kwam zei hij dat mijn oudste mij om 1 u ’s nachts had willen bereiken, per videochat nog wel, in een groepsgesprek met iemand waarvan ik de naam nog nooit heb gehoord.

Yep. Stof genoeg tot bezorgd zijn en wel om volgende redenen:

1. 1u ’s nachts is geen tijdstip waarop ze me normaal bericht maar eerder iets dat wijst op een crisis

2. Een gezamenlijke videochat heb ik nog nooit met haar gevoerd

3. Het feit dat enkel zij en een ongekende jongeman in die chat opgenomen zijn, verontrust me.

En de vierde, meest alarmerende reden is dat ze zich al een tijdje op de grens van het diepe bevindt, en ik bereik haar niet echt met praten of zelfs daden.

Hulp zoeken via de voor haar gekende kanalen is in haar ogen ook geen optie en dus is ze al een tijdje aan het watertrappelen met af en toe een ‘kopje onder’.

Zucht. Ik weet wat ze voelt, maar daarom kan ik haar nog niet helpen! Machteloos word je daaronder!

S T O P Vee!

Misschien was het een onschuldige impuls dat ze met je wilde videochatten. Ga nu niet jezelf zitten opfokken!

Dus ik heb haar vriendelijk op msgr gevraagd om contact op te nemen met me. Ik heb ook de vraag gesteld aan mijn ex of die iets meer weet over het waarom?

Gisteren was hij nog hier op de koffie en ik herinner me dat hij zei dat ze het zelf moeten doen, onze beide dochters.

Yep. Ik weet dat wel maar dat is ook typisch voor hem, niet te veel in detail uitzoeken wat er scheelt.

Oké, maar mijn moederinstinct zegt dat ik hen beter niet te veel loslaat. Het heeft te maken met onze ADHD-aard.

Ik weet onderhuids ook dat ik niet compleet de navelstreng kan doorknippen, zij en ikzelf willen/kunnen dat gewoon niet. Soms verdrinken we gewoon. Hij kan daar als niet-adhd’er en ik denk ook als man, niet bij.

Het IS gewoon zo.

Telkens ik een poging doe om door te knippen wordt er net weer een hulplijn ingeroepen.

We hebben een rare voor anderen soms on(be)grijpbare unieke band met elkaar, hoe hard we soms ook verbaal uithalen naar mekaar.

Elk apart maar samen sterk in nood.

Noem het een overlevingslijn in een netwerk waar anderen het al zouden opgeven. Ik denk dat we er anders al elk op zich zouden mee hebben opgehouden, met het acceptatiegevecht naar de mensen toe die niet vatten hoe moeilijk het soms onderhuids is om ‘normaal’ te lijken.

Hop. Te diep weer voor een zondagmorgen. Stop er gewoon mee!

Mijn schatje is terug van de bakker met boterkoeken.

Koekoek, zegt hij.

Ik probeer het van me af te zetten, misschien wilde ze me wat leuks vertellen. Ik hoor het hopelijk snel van haar.

… Het is ok, ze heeft bericht dat ze er geen weet meer van heeft. Laten we het daarop houden. Kids!

Vee

Another day in paradise…

Humor is zalvend

Ik weet het. Ik gebruik veel Engels. Gewoon omdat het zoveel meer in minder woorden uitdrukt, omdat het dichter bij mijn werkelijk gevoel brengt.

Ik blog, met op de achtergrond mijn ventje die film op pc kijkt, terwijl hij sigaretten rolt.

Op de achtergrond?

Het stoort me hartsgrondig want er wordt Nederlands gesproken en bloggen met concentratie erbij terwijl ik tracht te vatten wat er op pc gezegd wordt, en hij die ook nog commentaar geeft op wat hij ziet is ECHT van het goede te veel!

En dat om 8u30 in de morgen!

En dat zeg ik hem dan ook.

-Schat (kortaf want, sorry, het irriteert me mateloos en het ligt er uit zoals ik het denk),? Mag het wat stiller, ik ben aan het bloggen!

Het stoort!!

(Het valt namelijk in mijn oren en overheerst plots alles.)

Hij: Het stoort me ook!

Guitig kijkt hij mijn richting uit. We schieten allebei in een lach, met tranen in de ogen. En dat brengt ons weer beiden bij gisterenavond laat, net voor we gingen slapen.

Ik ‘flok’ me namelijk altijd nog 5 minuten in zijn ‘okselput’ (okselholte) want daar pas ik in alsof het al altijd zo moest zijn. En gisteren wou ik om een of andere reden nog iets zeggen.

‘Schoetje?’

Huh? Ik besefte dat ik helemaal niet had gezegd wat ik in gedachten had. Het had ‘schatje’ moeten zijn.

In een fractie van een seconde schoot er door mijn hoofd: die klank is niet juist, herinner je vlug wat je zei, huh? Schoetje? Schatje of zoetje maar schoetje? Ik voelde ook even paniek dat ik iets stoms had gezegd en ik wist in die tel dat er zeker reactie zou komen.

-Schoetje?, zei hij en hij barstte in lachen uit.

Wij kregen onbedaarlijk alle twee de slappe lach, minutenlang daverde het bed.

Telkens hij het woord herhaalde gingen we harder lachen. Tranen met tuiten biggelden over onze wangen. Mijn keel deed er pijn van.

Het gebeurt wel vaker, die klankwisselingen, die omwisselingen van medeklinkers.

Ik denk er niet veel meer over na maar ik weet wel dat ik ‘schoetje’ voor een lengte van dagen regelmatig terug op mijn bord zal krijgen.

Ondertussen hoor ik een hoge klassieke vrouwenzangstem. Mijn ventje schakelt over naar een film over de microkosmos. Even hoor ik, wat voor mij een motorgeluid was en ik kijk hem kort aan.

-Het is een mug, schat!

Hij lacht, om onze blik en om twee slakken die traag de liefde bedrijven, millimeter per millimeter en dan in hun passie aaneen gezogen allebei omtuimelen.

Hoe ik dat weet, zo vanuit mijn zetel? Hij vertelt het me, allemaal, met een lach om zijn lippen.

We zijn zeker aan mekaar gewaagd, wij twee!

Vee

Kitea

Ontdek de wereld

Athea denkt luidop

Over (het gebrek aan) creativiteit, zelfreflectie en je-weet-wel

HARME BLOGT

marginale blogs van een 74 jarige

volwassenwordenmetadhd

schrijfsels hyperkinetisch en emotioneel tot menselijkheid gebracht

Vinyl & Coffee

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Katrienity

Op zoek naar kosmos in de chaos

Welkom op deze site

Lees met plezier op onzeblognl en als je iets wil weten kunnen wij daar gemakkelijk even een onderwerp van maken.

tassertief

't Assertief

Fashion emergency

Your emergency, my challenge!

L.M. Sacasas

Technology, Culture, and Ethics

Oleastre

Ons gezinsleven met ADHD

Drawn In

Art • Nature • Exploration

Assertiefjes

Wat bezielt me