Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiëren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! 🙄

En dat is dus NIET lang! 😡

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Afscheid uit noodzaak

Ik kan niet verlengen!

Wanneer je probeert om je abonnement te verlengen en dat niet lukt…

Het is weer zover: ofwel is het vergeten van paswoorden ofwel het hernieuwen van abonnementen op tijd een obstakel.

Noch Paypal (dat anders gewillig mijn opgeladen saldo opsoupeert maar nu vraagt om een koppeling met mijn kaart die niet lukt), noch mijn kaart die enkel maestro bevat en geen visa of master card is en dus geen CVC- code bevat, willen mij uit de niet-mogelijk-tot-betalen-situatie redden.

Zo typisch. Zo vervelend zoals ik in mekaar zit en geen geduld heb…

I hate it. En als frustratie de bovenhand neemt, verlaat ik de betreden piste en probeer wat anders uit. Ik schrijf wel in een schriftje versierd met handletterwriting en lees mijn hersenspinsels wel weer eens als ik ze in een kartonnen doos in de garage bij een of andere verhuis tegenkom.

Niet dat ik ga verhuizen maar it is what happens met de meeste van mijn spullen. Ik ruim een kast uit, gooi het in een zak of doos om later te herordenen als ik tijd heb en kom zo’n jaar of twee later de doos weer tegen, haal mijn schrijfsels er soms wel, soms niet uit en gooi de rest weg of verbrand de boel.

Ik denk dat ik zo al een boek of 5 bijeen heb geschreven… en vernietigd.

Yep. Dat is wat ik doe. Onbelangrijkheid aan papier of het internet toevertrouwen om dan weer te verlaten. Puzzelstukjes.

Nu, ik wil hier wel blijven maar dan moet er iemand van mijn superlezers met een oplossing komen aandraven en dat binnen de 60 dagen.

We zien wel. Misschien lost het zichzelf op. Ik zoek er in alle geval niet specifiek meer naar na een 10-tal pogingen.

Dat is van het goeie te veel. Ik ben niet needy.

En nu ga ik een treinsoezelingetje doen want Bazieltje sprong de halve nacht tegen de deur aan en ik ging hem 2 keer troosten dat ik er nog was.

Zo’n angst in zijn ogen. Zo’n kalmte toen ik hem op schoot nam.

Dat gevoel ken ik, dus ik ben er voor hem.

Sentimenteel en een vorm van projectie? Zeer zeker!

Dada!

Vee

Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Nice weekend!

Er mogen er nog volgen!

Op en weg, ik heb zomaar een kamer geboekt voor een overnachting van vrijdag op zaterdag.

Hup, de auto in, elk een valiesje ingeladen en onderweg niet te veel file. Jippie!

Op naar een gezellige hapjesavond met mijn jongste en haar vriend.

Het lijkt niet zo bijzonder maar het is het wel: bloemkool, kikkererwtendipsaus, kleine pizza s, worteltjes, zoete paprika… en ik bedoel hebben ‘we’ gegeten.

We: mijn ventje (pas hersteld van griep en een longontsteking), haar vriend en ik maar vooral zijzelf.

De conversatie ging vlot, geen enkel obstakelwoord en dat is op zich al een punt : in het verleden werd er nogal geslalomd om moeilijke en geladen woorden heen!

Het werd een normaal gesprek onder volwassenen over toekomst, relaties, anorexia en een kapotte droogkast.

Ik zie in dit moment een wereld van verschil bij haar.

Ik zie haar een wijntje drinken, mij uitnodigen voor het ontbijt morgenochtend en ik zie liefde, naar haar ventje en naar mij toe.

Ze neemt af en toe de woorden autisme en autistische trekken in de mond.

Een ommekeer is het, dat ze nu wel zelf in die richting begint te denken, hoe ze tureluut komt van een paar schoenen waarvan de neus niet in de richting van de andere paren staat…

Ik herken al jaren sommige dingen hoewel ik het geen autisme zou noemen maar wel aspecten van autisme maar elke benoeming van mijn kant zorgde voor ruzie.

Nu er een stukje acceptatie is DAT er iets is, kan ze er zelf mee lachen.

Trots ben ik. Over waar ze bewust mee bezig is, over hoe ze de dingen aanpakt, met vallen en opstaan.

Ze heeft zelf broodjes gebakken en ik beloof haar er bij het ontbijt eentje van te eten.

Mama, het zijn lekkere, hoor!

Ingrid Paulussen

Keuvelend wandelen we samen naar het hotel, drinken we er ‘gevierent’ (met zijn vieren) nog eentje aan de bar en nemen we knuffelend afscheid.

Ik ga met een heel goed gevoel slapen en zie al uit naar morgen.

Voor het ontbijt wil ze namelijk dat ik met haar ga winkelen in de Jumbo. Ze wou samen, weer iets wat bij haar niet evident is.

We tetteren de weg er naartoe en plots ben ik het die word overspoeld door de vele keuzes en kleuren die uit de rekken springen. Maar ze heeft het door, stelt me gerust en loopt van de ene toonbank naar het andere rek alsof het haar winkel is. Binnen de kortste keren staan we terug buiten en tetteren we onszelf weer naar huis.

Ook bij het ontbijt betrap ik haar met yoghurt en noten.

Bij een wandeling door de stad praten de mannen over koetjes en kalfjes en hebben wij het over moeder-dochterzaken. Ook weer iets wat niet evident is zonder op een teen of twee te trappen…

Sphynxgalerij (locatiegebonden cultuurwerk)

Nu dus niet.

Weer valt het me op dat ze losser is, het mag allemaal op het gemak, niets is getimed. En de zon helpt ons om echt te genieten.

Ze mist vitamine D3, heeft ijzer- en calciumtekort. Dus de zon geeft haar vitaminen en laat dat nu zijn wat ze graag doet: zonnekloppen op een terrasje. Ze heeft het toch koud en ik leg mijn jas over haar.

Ik geniet drievoudig : van haar, van de zon en van het hele gezelschap in de zon, wat drinken en mensen kijken en praten.

Normaal zouden we dan al richting huis vertrekken maar we besluiten omdat het zo gezellig is, op de bots, wat langer te blijven en samen als afsluiter iets te eten.

Okee! zegt ze direct bij het zien van de pancarte bij ‘carnal’ en dus reserveer ik nu al want wie weet hoe vol de zaak op een zaterdagavond zal zitten…

Ondertussen is het vier uur geworden en wil ze een tomatensoepje.

Goed zo, meid. Je houdt je aan je programma!

Even daarna wandelen we verder de stad in. Ze moet stilaan zichtbaar de pijn verbijten die ze al sinds vanmorgen heeft aan haar heupen. We moeten er zelfs trager door stappen…

Als je liever naar huis gaat om te rusten, motje, geen probleem. Dan rijden we wel naar huis.

Allez mama, ik ben 22. Dat kan toch niet! en ik hoor je wel e, je wil niet blijven!

Even steekt haar ruzieduiveltje de kop op.

Schatje, we willen zeker blijven, als dat lukt voor jou.

Mama, het lukt wel, hoor! Ik heb dat nog nooit gehad!

Ik zoek oorzaken samen met haar. Haar calciumtabletten? Verkeerd gelegen? Ontsteking van haar heupgewrichten (misschien is het erfelijk?)…

In het restaurant ebt haar pijn door het zitten weg. Het is er dan ook supergezellig. En ik geniet ervan dat, als de mannen weg zijn ze stiekem nog wat frietjes uit de puntzak grabbelt, terwijl ze al een stuk zalm en een kommetje groenten op heeft.

Yep, mijn focus ligt onuitgesproken op haar eten.

Ondertussen belt de oudste om te zeggen dat ze haar flexijob heeft.

Goed gedaan, motje! Het is leuk om ook haar te zien openbloeien de laatste tijd. Iedereen roept haar proficiat toe.

Wat de liefde al niet vermag!

Een flexijob waarvan ze bovenop haar reguliere job zelf de uren mag inplannen en onbelast mag bijverdienen.

Ze wil sparen en met haar ventje gaan samenwonen binnen een jaartje.

Ze gaat ervoor en deze keer heeft het volgens mij (tja, wie ben ik? – een bezorgde moeder die bij onheil als een leeuwin haar welpen verdedigt) ook slaagkansen want het is een crème van een jongen die haar op de eerste plaats zet en zo ervaart ze het deze keer WEL.

Zo moet het ook!

Soit, na het eten vangen we uiteindelijk de terugreis aan, om beurten rijdend.

En het mag gezegd: wat ben ik blij dat ik ook thuis kan komen!

En vandaag, hoewel ik me voorneem om ook te rusten, heb ik drie pups geschoren.

Zij blij, ik blij!

Vee