Woensdagen

Sinds jaren werk ik al 4/5den en ik kan er van genieten, niet normaal!

Historisch gezien kwam mijn vrije woensdag er uit noodzaak: om de afspraken met psychiaters, dokters, psychologen voor de kids toch een voor hen ‘menselijke kans’ te geven.‘ s Avonds met een energieke adhd’er naar een psych lopen was bijna een onbegonnen zaak, temeer daar de concerta om 16u uitgewerkt was en het erna energieke bommetjes waren. Nog eens stilzitten wilde ik hen niet aandoen en hen stil houden was voor mij ook niet te doen.

ik herinner me de blikken van mensen. Ooit zei iemand in een winkel : het zou de mijne niet moeten zijn!, waarop ik antwoordde dat ze haar gerust eens mocht meenemen maar dan wel voor een hele maand.

Geen reactie meer.

ik herinner me dat de oudste ‘s avonds een ‘pesttherapie’ in het ziekenhuis volgde, een sessie waar pesters en gepesten met elkaar leren omgaan. (En ja, in tegenstelling tot wat iedereen toen kon vermoeden, was zij degene die gepest werd).

Wat een gedoe:

1. Om haar telkens mee te krijgen (ik wil niet! Ik wil buiten spelen!)

2. Om de rit in zoiets beperkts als een auto EN vastgemaakt met een gordel naar het ziekenhuis ietwat leefbaar te maken

3. Om mezelf te dwingen aan het project mee te werken want ik had zelf geen zin in tijd in de wachtzaal…

En toch wachtte ik geduldig (klinkt mooi e maar was dus een hel) in de wachtzaal, bladerde door tijdschriften (met een tempo om u tegen te zeggen) maar bleef toch maar best in de buurt zitten omdat ik bang was dat ik toch maar net weg zou zijn als mijn oudste buitenkwam. En was het nu die deur of die andere waar ze binnen was? En waar stond mijn auto ook alweer? En dat parkeerticket?

De deur ging open, een vrolijke bende 10-jarigen stapte buiten en de mijne kroop op handen en voeten de ruimte uit.

Wat heeft ze nu, vroeg de arts/begeleidster oe whatever… Ja, wat zou ze hebben, zei ik boos na een frustratie van jaren proberen duidelijk maken dat dit niet werkte.

Ze was volledig uit haar doen en kroop de hele weg naar de lift. Vragen om op te staan hielp niet, ze was OP, volledig op van het concentreren, van het uitwerken van haar concerta…

Gebeurt dit vaker?, vroeg ze.

Wat denk je zelf, zei ik. Als ze maar meds krijgt tot vier uur en daarna haar plan moet trekken met de energie die plots vrijkomt, eten en huiswerk. Concentreren gaat niet meer en dit  of uitbarsten of huilen of rennen is het gevolg. En dan moet ze nog aan haar huiswerk beginnen, en kom ik al tureluut van mijn werk, heb eten klaargemaakt in 20 minuten…

Mijn ex kan getuigen dat ik geeneens mijn jas uitdeed om te koken. Hoe vlugger klaar, hoe vlugger we konden eten voordat de boel ontplofte. Soms was het oorlog in de keuken, stoelen werden omgetrokken, er werd gehuild, “mama, ze KIJKT naar mij, ze mag niet kijken!”

Vaak zat er al eentje op de denkstoel van zodra de eerste pets aan elkaar werd uitgedeeld. De denkstoel was de stoel in de gang waar ze uit zichzelf op gingen zitten om na te denken of ze nu al kalm genoeg waren om er vanaf te komen. Conversaties zoals: ik blijf nog even zitten, mama, want ik ben nog te boos, waren dagelijkse kost.

Lekker handig voor leraren, die toen 8u-durende werking van concerta maar als kind zaten zij daarna met de gebakken peren en was ik de pineut die nog geduld moest opbrengen terwijl ik zelf op het randje liep.

Na deze sessie kreeg ze voortaan ook aanvullend 4u-werkende rilatine voorgeschreven, of hoe woorden jaren niets helpen maar daden in een ziekenhuis plots des te meer…

Nu, terug naar mijn woensdagen.

Ze dienden in het verleden voor centrum voor geestelijke gezondheidszorg-gesprekken voor de kinderen, later ook voor mezelf bij burn-out, voor blije actieve woensdagen als gezin, als alarmdag als ik het niet meer zag zitten, als gezinstherapiedag bij slachtofferhulp, als ‘adem in-adem uit-dag’ en evolueerden stilaan naar ‘tijdvoormezelfdag’ en ‘weekonderbrekingsdag’.

 

Als ik het bekijk maak ik keuzes in mijn leven die het mij mogelijk maken om zo weinig mogelijk last te hebben van mijn eigen ADHD.

ik evolueerde door, waar ik zelf kon kiezen, te kiezen voor een job waar ik ‘s morgens beslis om ‘als mijn gat schuifelt’ zoals ze hier zeggen ‘s middags verlof te kunnen nemen,  een job in een natuuromgeving waar ik tussen de gebouwen kan genieten van een wandeling in de wind, met vogels rond me en de geluiden van water, ruisend riet, bomen…, een job waar de woensdag van mij is. Een job waarin ik steengoed ben, met ADHD.

Ook op mijn vrije woensdag staat de mogelijkheid om te kiezen voorop.

Die mogelijkheid maakt me rustig. Ik weet dat ik de keuze heb en het maakt dat ik me echt kan focussen op mijn werk en daardoor zelfs meer doe dan moet.

Yep. Ik WEET wat me motiveert en wat een dooddoener is en nu ik in balans ben op alle vlakken, KAN ik hierover geen compromissen meer sluiten. anders ga ik onderuit en dat besef ik maar al te goed.

Dus mensen, alsjeblieft, stop met zeggen dat iedereen dat heeft. Yep, soms wel, maar bij mij IS het gewoon ALTIJD zo. Net als het vergeten. Onlangs stond ik drie seconden na te denken over hoe mijn ventje heet! Bangelijk is dat soms!

Dat ben ik dus.

Daarom, mijn woensdagen zijn heilig voor mij. Twee dagen werk, adem in adem uit, twee dagen werk en dan weekend.

En nu zou ik dus overgeplaatst worden… Het wordt een dikke ramp, maar wie gelooft mij nu…

Vee

Kannibalistische trekjes

Ik betrap er mij weer op tijdens het naar huis rijden… : ik ben een kannibaal.

Allez, bij momenten toch. Ik zou mijn lippen kapotbijten en de velletjes er af peuzelen. En mijn mond is vanbinnen praktisch rauw gevreten. En daar komen morgen weer velletjes op.

Ik keek in de achteruitkijkspiegel en merkte ineens mijn scheve mond op. Wat ik soms niet doe om aan de onmogelijkste plekjes te kunnen sabbelen! Ik duw met mijn vingers mijn wangen nog verder om er toch maar bij te kunnen…

En betrap mijzelf er dan op, als ik al een eind gestroopt ben…

Mijn jongste is dan weer een nagelbijter. Vroeger betrapte ik haar soms met haar voet in haar mond om toch maar te kunnen bijten.

Hoe meer stresskip ze werd, hoe meer ze ging nagelbijten en nu  bijt ze aan haar vingers tot ze rauw zijn en haar kneukels zien er niet uit.

is dit ook ADHD? Een mens begint het zich soms af te vragen…

In alle geval laat ik het mij soms zo smaken dat ik het expres amper laat genezen.

Stress? Ik denk niet dat het dat is, eerder een tic.

En het is niet van de honger. Stel je voor dat ik van binnen uit eens gewoon door blijf eten… en op een dag: poef! Weg Vee! Enkel mijn tanden op de grond!

Yep, ik zie het zo gebeuren. Het zou geen slechte verdwijning zijn, denk ik dan, beter dan pijn lijden door een ongeval en dan sterven. Nu heb ik er nog iets aan 😂

Soit, zolang ik van mezelf eet

– schaad ik geen anderen

– verhonger ik niet

– en t is beter dan neuspeuteren en…

Yep. Mocht je het je afvragen: ik heb wel degelijk hard en veel gew
erkt vandaag. En nu ben ik aan het relaxen samen met de doggies.

En wat de zever betreft, ik ging efkes totally loss…

en dat ben ik dus OOK. Gelukkig!

Vee

Rare combinaties

Heerlijk was het toen ik eventjes van onder mijn oogleden piepte naar de iphonewekker van mijn ventje. 2:02.

Direct schoot het gevoel door mijn kop: yesssssss, nog 5 uur heb ik om te slapen!

Als hij de nacht niet heeft zet hij zijn iPhone op het nachtkastje en verspreidt het fluogroene digitale licht een schijn in de kamer, zodat ik mijn weg kan vinden mocht ik op moeten/willen staan.

Maar deze keer draai ik me weer om in mijn fluffy dons en zet mijn nachtelijk verhaal verder.

Yup. 3u03. Het gevoel dat ik nog veel kan rusten maakt plaats voor de gewaarwording dat dit toch weer een raar uur is om wakker te worden. 2u02, 3u03… Toeval?

Neeeeeeeh! 5u05! Wat proberen ze me hier weer te zeggen? Dit is toch geen toeval meer! Wie of wat indoctrineert mijn brein om exact nu wakker te worden? Ik kom er net niet onnozel van! Er zit een patroon in, waarom? Wat moet ik snappen?

Als ik nu om 6u06 weer wakker word dan krijg ik het helemaal!

Gelukkig heb ik Bazieltje, mijn shihtzu, mijn steun en toeverlaat die bij mij is sinds ik scheidde. Hij is bij momenten net zo schichtig als ik en deze morgen vond hij blijkbaar dat het tijd was om op te staan. Een uur voordat de wekker afloopt. Hij blaft me nooit wakker, hij springt tegen de livingdeur.

Het is nog maar 6u, murmelde mijn ventje. Hoeveel minuten erna dat hoef ik niet te weten. De cirkel is doorbroken en ik ga nu een uurtje met mijn drie schatten van hondjes chillen in de zetel met een kop versgesmaakte koffie.

Yep. Vrijdag. Afsluiting van mijn werkweek met een geplande rondrit vanavond om gedoneerd huisraad op te halen bij collega’s die reageerden op de oproep om mijn oudste verhuisde dochter uit de nood te helpen.

Mama, ik moet werken! Kun jij het met de camionette ophalen en dan thuis brengen als ik een keer thuis ben? Da’s makkelijker en ik maak dan koffie en zet een koekje klaar!

Makkelijk voor haar dus… Ik rijd een dezer dagen met een volgeladen camionette door de smalle straatjes van Brugge, parkeer half-half met vier pinkers omdat het in de straat niet anders kan, slok dan de hete koffie naar binnen, grabbel een droog koekje mee om zo vlug mogelijk te vertrekken om geen boete te krijgen.

Of wat een moeder lijden kan!

Maar ik doe het graag want ik zie haar en haar zus doodgraag!

update: mijn ventje vond het nodig om te zeggen dat ik waarschijnlijk om 8u08 op het werk zou toekomen. Maar het was 8u07 en ik prikte om 8u08 😂

Vee