Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee 🙄

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Alleen

Het ziet er goed uit…

Ik zit straks alleen op kantoor. Erg vind ik dat niet. Hoe het komt? Mijn collega’s werken thuis vandaag.

Misschien had ik dat ook moeten doen. Ware het niet dat ik gisteren hals over kop mijn trein wou halen en dus geen tijd meer had om mijn pc en alles mee te grissen.

Ik wist ook niet dat mijn collega’s gingen thuiswerken. Het is zo evident tegenwoordig dat een mens vergeet te vragen wet de plannen zijn…

Dus… zit ik op de trein, ontbijtje en al (dank u Panos!) te denken aan hoe productief ik ‘alleen’ zal zijn.

Kun je überhaupt productief ‘alleen’ zijn. (Wat dus iets anders is dan productief zijn als je alleen (lees: niet in gezelschap) bent

Ik heb het gevoel dat het niet erg is. Er is veel waar mijn concentratie voor nodig is en ik kan lekker rommelen in mijn papiernest.

Ik betrap er mij op dat ik weet serieus hier en daar een kladje volschrijf en dan de volgorde moet gaan zoeken omdat ik de blaadjes niet nummer.

Gisteren vond ik me ook sorteren om te sorteren en dan weer andere prioriteiten te stellen. Vandaag maak ik schoon schip, betaal ik uit wie moet uitbetaald worden met dat stom boekhoudsysteem van het departement en begin ik aan iets wat ik al drie weken aan denk.

En dus rij ik met een gerust hart op een overvolle trein waarop ik het gesprek van een koppel Catalanen (denk ik) perfect kan volgen.

Yep. Ik kan het nog! Hoera!

Spaans ratelen zal wat minder zijn maar dit begrijp ik.

Het wordt een productieve dag. Mijn ventje zal zich ook wel eens roeren vandaag. Hij zit thuis met onder andere een dubbele nierontsteking. Pijnlijk!

Maar ik zie het nog zitten, op alle vlakken. Ik ben nog altijd gelukkig ondanks onze fratsen binnen het gezin…

Met vallen en opstaan maar dat maakt ons net ons.

Trots ben ik.

En ik ben iets minder trots nu ik vanavond pas zie dat ik niet op publiceren heb gedrukt.

Typisch!

Vee

Vee

Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Eventjes mijn rechtvaardigheidsgevoel gevolgd…

🤓 ik ben efkes in mijn pen geschoten : Open letter to the Council of Europe European Commission for the efficiency of justice.

June 29 2018

Dear members of the Council of Europe, European Commission for the efficiency of justice,

I feel obligated to inform your organisation about issues in our Belgian Justice system that are morally so wrong, I have no other choice than to report this.

Today I read in the Belgian newspapers that 3 prisoners in temporary custody are not sent back to detention because of so-called inhumane circumstances in the Belgian justice system.

Yes, the prison guards are, rightfully, on strike.

Year after year they were promised to get more help (through hiring new prison guards) to be able to give the prisoners the humane treatment they deserve.

In 2016 the Minister of Justice, Koen Geens, promised better accomodation and more prison guards, measures to remedy overcrowded prisons but none of these promises have been kept.

So the prison guards are discontent, they see no-one listens to them and their concern is, although media and government always focus on their so-called illegitimate strike and not on the issues which are at the origin of the strike, the humane treatment of the prisoners with the means they have a right to.

Prison guards are supposed to keep all the prison issues inside their organisation (deontological code) which makes them vulnerable to attacks coming from the Justice minister himself and the media which are one-sidedly informed. They are scared to put the real issues on the table because of losing their job.

If I tell you that even toilet paper is an issue and that the paper goes tot he prisoners if there is no budget, it only gives you a tip of the budgettary problem.

The lack of budget to maintain a safe and practical and humane prison environment is the responsibility of the Belgian Department of Justice, is it not?

If the Minister of Justice fails to provide money to saveguard the prison environment, if the Minister of Justice allows for 8 prisoners in a room of 4, if the Minister of Justice allows for the prison guards to work 3 shifs in a row, it does not work conform its own Belgian law. No man/woman can work this kind of hours without recuperating properly and having health or family problems….

In Belgium most of the prison guards cannot take up their holidays or their surplus worked hours because there are not enough colleagues to back them up.

The so-called benefits as talked about in the media are no benefits tot he prison wardens this way.

And more, the young colleagues that start leave because of the unattractiveness and danger of the job. The employee flow towards the job is smaller than the flow of people leaving the job (because of the work circumstances and people that are taking up their pension).

And yes, do not forget, there is still the danger aspect.

No-one talks about it, people in general are quick to accuse when something goes wrong but is it not the Belgian Department of Justice which is responsable ?

To order the police to take up the wardens jobs during a strike in a larger number than the number of wardens that actually do the job or promoting them as being able to replace the wardens is completely wrong.

Neither the police nor the wardens are happy. Police is not supposed to allow the prisoners to walk and wash because they are not used to do that.

Using this argument to brand the wardens in the media as ‘uncaring’ because they deny the inmates their usual treatment is disforming reality. It is just to garanty a safe prison environment that they go on strike. Financially the strike diminishes their wage and if a lot of the wardens are still on strike, it is because they want these issues to be solved.

I am a caring person, who listens to people, who does not judge without informing myself but Belgium is completely out of order when releasing prisoners on ‘inhumane conditions’ without remediating the origin of this so-called ‘inhumanity’. I see more and more the tendency that media and government disform reality, to fit their own agenda.

Truth does not prevail anymore…

Please keep in mind that the prison wardens are there ‘for’ the prisoners, they want them to be incarcerated and doing their time in a humane way and they enjoy their job but there are limits as to safety of their own lives.

The above information I collected in the media is at least disturbing, as it is

1. One-sided

2. Not an example of ‘good practice’ in times of terrorism and insecurity.

I address my concern to you because there is no way to make my concern heard in Belgium.

I would appreciate some kind of answer from your part on the matter.

Yours sincerely,

Vee

Taking up the fight for them because they are deontologically unable to fight the system without repercussions.

Het is gepasseerd.

Nu ik nog…

Het is pas nu dat ik wat energie over heb om te bloggen. Heftig was het. De angst, de operatie, de emoties tijdens en nu nog. Het vergt wat van je als partner.

En dan heb ik het nog niet over mijn schat zelf. Kranig, weinig klagend, goed herstellend en met een gedrevenheid die hij noodgedwongen moet loslaten als zijn lichaam stop roept.

We klagen niet. We schrikken wat een energie herstel vergt, bij beiden. We slapen meer dan we op zijn, we leven matig en vandaag was mijn schat zijn eerste uitje sinds zijn operatie. Drie overbruggingen werden er uit zijn beenader gemaakt.

De littekens vallen mee.

Wat het zwaarst weegt volgens hem is het ‘niet veel meer kunnen’. Het twijfelen aan dat alles veel beter wordt, de idee dat mensen hem voorgelogen hebben dat ie beter zal zijn na de operatie. Het ‘niets inspannends kunnen’ sloopt hem. Hij wordt er knorrig en kortaf van.

Wat hij wel doet? Dronen en op de pc tutorials allerhande bekijken zolang hij kan om dan pompaf in zijn opplooibed in de woonkamer te gaan liggen.

En dat gebeurt zo’ n vijf keer per dag. Hij voelt zich depressief worden, ‘niet gelukkig’ zoals hij het omschrijft.

En hoewel ik het niet persoonlijk mag nemen doe ik het toch, soms, als mijn pillen uitgewerkt zijn en mijn adhd ook opspeelt.

Of wat dacht je, Vee, dat dat foetsjie was?

Tussen een spoedopname van mijn bevriende ex en de spoedopname van mijn ventje ( hij sloeg de avond voor de opnamedag wat in paniek) was er nog mijn oudste die klaagde dat ze net nu ‘haar moeder nodig had’ en die ook boos aangaf dat ik er voor mijn ex, hun vader, op een zo’ n cruciaal moment beter ook moest zijn ( hij brak door een val zijn kaak en hand en had niemand om hem te komen ophalen).

Dus na van spoed Veurne naar spoed St-Jan Brugge te zijn gevlogen en met de aandacht die mijn dochter zoog, ben ik mezelf voorbij gelopen.

Typisch, maar WEER zag ik het zelf niet aankomen.

Gelukkig is er zoiets als halftijdse medische bijstand zodat ik met een premie van de RVA tot eind juli mijn ventje kan bijstaan maar vooral, en eveneens, zelf tot rust kan komen in de zetel naast mijn ventje in het opplooibed.

Ik voel me soms 70 als ik ’s morgens uit mijn bed kom. Mijn voetzolen doen pijn van het moment ik de grond raak en een ijstherapie met roloefeningen op een golfballeke maakt al een tweetal weken deel uit van mijn avondritueel.

De Highland Games met mijn collega’s was een welkom uitje, er eventjes helemaal tussen uit was een welkome verademing.

Maar toch: de zon schijnt maar schijnt vandaag aan mij voorbij.

De kwaliteit is weer eventjes weg uit mijn leven, zintuiglijk is genieten iets onbestaande.

Het automatisme doet me denken aan de week na het overlijden van mijn ma, toen ik de begrafenis organiseerde tussen de verdrietige broers en zus en pa door.

Dat heb ik wel, ik schakel blijkbaar over op ‘noodrantsoen’ als dingen te heftig worden…

Ik hoop alleen dat ik gauw weer voeling krijg met de wereld rondom mij want ik ben aan het afdwalen, verglijden, vervreemden als een marionet op een poppentoneel. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik kijk rond maar voel me een toeschouwer, vaker dan zou moeten.

Soit, we komen er wel door. Klagen doe ik niet, ik heb er de fut niet voor.

En van zodra alles weer wat normaler wordt, geeft de zon wel weer haar vitaminen aan mij persoonlijk. Want ik heb dat gewoon verdiend. Punt!

Vee