Typisch…

Liefde is…

Ik zoek al drie dagen naar een rood atomaschriftje. Het is HET schriftje waarin ik alle dingen neerpen die ik moet onthouden om bepaalde terugkomende handelingen op het werk te kunnen doen.

Want… ik onthou van hier tot gisteren en dus is het telkens er een maand tussen zit en de routine er af is, zoeken naar welke stappen ik moet doorlopen om correct mijn werk te doen.

Klinkt goed, Vee. Met een maand tussen… Dat is toch al lang?

Maar soms staar ik naar mijn pc-scherm hoe ik in godsnaam bepaalde dingen kan verifiĆ«ren terwijl ik ze een seconde geleden heb geverifieerd! šŸ™„

En dat is dus NIET lang! šŸ˜”

Op het werk krijg ik dat opgelost door luidop in mezelf te praten, zo van: “Hoe doe ik dat nu weer?”

Waarop een welwillende collega naast me komt staan en ludiek het tabblad naast dat wat ik openklap, openrolt en lachend zegt: zo!

Yep. Ik ben afhankelijk van goodwill en ik zou het liever niet zijn maar het is nu zo.

Nu, waar was ik… dat atomaschriftje.

Aangezien ik thuis ben en gisteren in de voormiddag thuis heb gewerkt, vraag ik aan mijn ventje of hij het ding niet heeft gezien.

En ik zoek zelf wat verder. En dus vind ik een atomaschriftje, maar het is wel grijs.

Dat is het oude, denk ik nog bij mezelf. Daar staat dat niet in. Maar ik blader er toch nog eens voor de zekerheid door…

En ja hoor. Het grijze is het nieuwe, het rode moet ik al weggegooid hebben, concludeer ik dus door eliminatie.

Het bewuste geheugenboekje

Zo vaak, een beeld in mijn hoofd dat niet klopt, omdat ik de stap ervoor (bijv.. weggooien) vergeten ben. En ervan overtuigd ben dat het zo is, echt overtuigd dat ik er ruzie over kan maken.

Ik weet uit ervaring dat beleving niet altijd de waarheid is. Maar ik maak daar geen reclame over want dan geef ik mensen die me willen pakken op mijn zwakheden, te veel munitie.

Zijn er zo’n mensen, Vee?

Jammer genoeg wel. Gelukkig ligt dat ver in het verleden hoewel het me voor altijd op mijn hoede houdt.

Maar soit, ik heb mijn schriftje terug, ik kan weer functioneren omdat ik vertrouw op wat ik heb neergeschreven.

Het is wellicht moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander hoe het niet hebben of gebrekkig hebben van een geheugen je wereld omver kan gooien.

Daarom ook moet ik de controle dicht bij mij houden en valt het soms niet mee voor mijn ventje om mij te overtuigen van iets wat ik anders zie.

Hij weet gewoon ook dat ik het niet met opzet doe, en ik vertrouw hem zonder twijfel.

Ik kan niet anders.

Liefde is…

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

OkƩ, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaienšŸ™„.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrĆØme aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Zonnige morgen

Keep on shining !

Ik zit op de trein en zie een roze schijn in de lucht. Het wordt weer een mooie dag.

Ook al staan er een paar Amerikanen in de opstapruimte luidruchtig ruzie te maken, ik heb een goed gevoel.

Het wordt een dag zonder drama, of eerder, ik laat me niet meeslepen vandaag. Ik hou mijn vinger op het relativeerknopje, zoveel als mogelijk, zoveel als ik me bewust ben dat er zich een drama begint te ontvouwen.

Zou dat geen oplossing zijn? Eenmaal onder het mes om een gevoelspomp te laten analyseren, analoog aan een morfinepomp, waarbij je zelf wat bijdrukt op de juiste knop om weer in balans te komen.

En ook een morfineknop om af en toe eens compleet van de wereld te zijn.

Dat laatste is geen optie. Eenmaal je ‘van de wereld’ bent weet je van jezelf dat je niet terugkeert Vee. Omdat je net die andere onconventionele wereld zou verkiezen.

Vannacht droomde ik dat ik met mijn ex-man door het Vlaams Parlement een rondleiding kreeg en dat hij aan alle soorten toestellen gekoppeld blaren kreeg die openbarstten.. Hij moest gaan zitten en de hulpdiensten werden gebeld. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ze door security waren en ook onze weg doorheen het Parlement konden traceren en toen ze bij hem aankwamen was alles bijna verdwenen. Streptokokken, zei ik en ik werd wakker door de wekker…

Het heeft alles van de realiteit. Vandaag doe ik een traject in het VP als voorverkenning voor het feest dat ik mee organiseer.

Gisteren zag ik in Metro een foto van vreselijke brandblaren op de handen van een kind door berenklauw en mijn ex heeft effectief in het ziekenhuis gelegen met streptokokken.

En de boel werd door mijn brein onafhankelijk van tijd met elkaar verweven.

Het zijn allemaal indrukken uit het verre of dichte verleden, verwerkt in een kortbij toekomstige tijd. Sciencefiction dusšŸ˜‚.

Shuuuuuuut upppp! No YOU listen!

Mijn vibe zit nog altijd goed, ondanks de Amerikanen.

Ik had gisteren een roetsjbaandag.

Nu eens niet met mijn ventje maar ik kreeg een sms dat de vriend van mijn oudste haar vriend waarmee hij veel optrekt en die aan urban fotografie doet, door een dak van 8 m hoog was gevallen in Luxemburg. Paniek bij de gedachte van zijn breuken want een mens leeft mee met zijn dochter.

Ik gaf haar eerst wat advies dat ze niet impulsief daarheen trekt want dat ze al een baas heeft die er op zit te wachten om haar buiten te keilen.

Ik kan er trouwens niet bij dat sommige bazen zo met personeel mogen/kunnen spelen. En dan zijn ze verwonderd dat er me#too-toestanden ontstaan…

Soit, terug naar het ongeval.

Hij had een gebroken oogkas, bekken, borstkas, been en klonters in het hoofd. Daarvoor stond hem een operatie te wachten. Hij zou niet meer kunnen lopen.

Vreselijk! Het beeld bleef maar door mijn hoofd spoken en aangezien hij wees is was ik in mijn hoofd al met een benefiet bezig om de kosten te drukken.

En ergens was ik blij dat hij het nog kon vertellen. Raar, ergens had hij nog geluk, hij was nog bij verstand. Dat schoot door mijn hoofd.

Of misschien had hij het beter niet overleefd? En dergelijke gedachten meer…

Nee, er is hoop, we steunen hem wel.

En mijn collega was jarig! Happy! We hebben gelachen, gedronken en taart gegeten en vooral genoten. In mijn achterhoofd zat ‘je geniet er best van, want alles kan zo over zijn’.

copyright H.S.

En toen ik een uur later dan anders mijn trein richting huis nam kwam was ik totally happy.

Er kwam een sms door van mijn dochter.

Waaaaaaaaaaat?

Ze was kwaad en wie zou dat niet zijn?

Ze had geĆÆnformeerd via zijn liefje in Luxemburg en daar vernomen dat ons ‘slachtoffer’ in kwestie een gebroken been had en dat zelfs niet vandaag was gebeurd.

OkƩ. Dramaqueen? Tuurlijk wil je niemand zien! Dan val je door de mand! Maar je claimt wel alle aandacht en doet zielig op afstand? Sukkel.

Waarom doet iemand dat? Je WEET toch dat je daarmee geen vrienden maakt maar verliest?

Ik ben blij det mijn dochter en haar vriend nu weten wat voor iemand hij is. Zo’n fantast is ziek en kan mensen problemen bezorgen omdat ze

– onterecht een benefiet opzetten (ik bijv.)

– hun baas de huid volschelden omdat vriendschap voorgaat op alles en ontslagen worden (zoals mijn oudste).

Ik had op het werk zo geschrokken gereageerd dat mijn collega’s vroegen wat er was en nu mag ik ook de rest vertellen want anders vragen ze ook uit bezorgdheid hoe het met hem gaat…

En dat terwijl mijn ventje en ik nog voor een hartoperatie staan.

En juist DAAROM vind ik liegen zo hatelijk! Een klein leugentje heeft grote gevolgen, altijd.

Toen mijn oudste hem eindelijk aan de telefoon kreeg, deed ze ook haar zegje.

Enig antwoord op haar bezorgdheid?

Fuck off!

Maar : karma is a bitch. En dat heeft hij aan zichzelf te danken…

Soit, vandaag dus de vinger op de dramaknip en vooruit. Het is nog steeds een zonnige morgen en ik hou dat gewoon zo.

Vee

Adhd als troef?

Voortaan op je cv

Volgens de krant moet het misschien wel op je CV komen.

(Quote uit De Morgen van vandaag)

Ik zie het al staan of beter hoe zet je dat dan? Onder vaardigheden? Eigenschappen? Troeven?

Gezegend met adhd…

Ik vind het een positieve gedachte, dat wel maar het is wat kort door de bocht dat, doordat de gedachten/ideeƫn soms door mijn kop razen, ik automatisch veel gedaan zou krijgen in een drukke voormiddag.

Dat op zich is al een paradox want om iets af te maken moet je je kunnen focussen en dat gaat vaker niet dan wel.

Mijn leven bestaat uit herhalend terug opzoeken wat ik al deed om verder te kunnen, dubbelchecken wat ik al deed, todo-lijstjes afvinken en al heb ik zo’ n lijstjes gemaakt, ze dan ook eerst raadplegen om te kunnen afvinken.

Als alles vlot verloopt en ik dingen vlot organiseer en vastleg dan heb ik beter een print met de afspraken bij want zelfs al zat ik middenin het proces en was ik de enige contactpersoon tijdens dat proces, betekent niet dat ik weet wat vandaag om drie uur is vastgelegd, wat ik in detail heb vastgelegd en met wie.

Daarvoor moet ik een samenvatting maken die ik ten allen tijde bij me draag tot alles afgelopen is, anders loopt alles ok maar weet ik niets meer…

Het moet verwarrend lezen zijn wat ik daarnet schreef maar het IS dat ook en het ergste is dat dat ALTIJD zo blijft.

Ik accepteerde het al maar was deze morgen dus weg ZONDER overzichtslijst van wat ik allemaal zo schitterend tot in de puntjes heb voorbereid en dan is een vraag als ‘wanneer is de komende afspraak?’ een dodelijke vraag voor mij.

Dan heb een HELP!!!!!-gevoel en dat overspoelde mij deze morgen zodanig dat ik een halve dag vakantie heb nu.

Ik zei dat ik mijn zieke ventje zou bijstaan, wat waar is maar ook ECHT waar is dat ik in een half uur tijd aanvoelde dat ik supermoe was.

Nog een adhdprobleempje is mijn tijdslijn van gebeurtenissen…

Zit ik gisteren in geuren en kleuren te vertellen hoe het bij de ramp van de ‘Herald of free enterprise’ alle hens aan dek was en ik daar uren heb gepresteerd in het crisisteam.

Dat was in 87, herinnert mijn chef zich.

Ik krijg een steek: het klopt niet, mijn beleving is die van mijn broer die alles thuis vertelde met verve want ik ben maar in ’89 begonnen met werken. Het kan niet kloppen. Koortsachtig zoek ik wat dan wel klopt want ik was wel degelijk na mijn uren voor een ramp in de weer…

Het is uiteindelijk duidelijk: een mix van mijn beleving tijdens de ramp van de Aircrash van Koksijde waar ik me inderdaad tot de late uurtjes uit de naad werkte in een gespannen maar camaraderiesfeer met de belevenis van mijn broer.

Shit!

Is dat dan liegen?, schiet er door mijn hoofd. Als ik het al niet wist op het moment zelf, niet.

Maar dat vind ik.

Mijn rechtvaardigheids- en eerlijkheidsgevoel dwingt me dan wel weer om vanochtend terug te komen op gisteren en alles recht te zetten ook.

En zo krijg je dus rare blikken want wie begrijpt dat nu als je niet in mijn kop leeft…

Adhd een troef? Heel soms! Maar op mijn CV, geschreven dus, zou ik het niet zetten.

Ik heb het wel mondeling gezegd toen ik solliciteerde met de mededeling: weet waar je aan begint!

Ze weten het al. Ik heb adhd. Het IS wat het wel degelijk is. Soms is het lachen en andere keren is het bijna huilen met de pet op.

Maar ik functioneer. Velen doen dat niet of niet meer.

Soms dus is het een ‘jippie!’ maar vaker een ‘zucht’- wat doe ik nu weer.

Er valt mee te leven, ja, wat moet ik anders zeggen.

Ik moet er gewoon mee leven en vandaag is het wat moeilijker dan gisteren.

Morgen weer een dag!

Vee

Raar

Daar gaat mijn lijf weer

Ik zit op de trein. What’s new, zou je zeggen.

Wel, blijkbaar ben ik vandaag verward. Niet in de zin dat ik niet weet wat ik doe. Neen, ik ga altijd zoveel als mogelijk in de dubbeldektrein op het eenspersoonszitje zitten. Ik ben altijd gelukkig als blijkt dat ik daar de kans toe krijg en dat is vaak. Ook deze keer dus.

Geluk zit in een klein hoekje…

Ik lees de Metro. Again, what’s new…

Wel, ik kijk pas op als we in het station van Aalter zijn, bij stilstand.

En dan gebeurt het.

Huh, rijden we nu achterwaarts het station terug binnen? En geen mededeling? Waarom?

Ik kijk rond me en niemand blijkt zich daaraan te storen.

Ik ben uit mijn lood geslagen, voel me ietwat paniekerig, kijk naar de trein naast ons die stilstaat en kijk nog eens om me te vergewissen of ik het wel bij het juiste eind heb.

Yep. We gaan achteruit! Ik ben het zeker!

Het duurt bijna een minuut voor ik besef dat de trein vooruit gaat en ik tegen de richting in zit.

Typisch, mijn maag begint direct bij deze vaststelling te draaien.

Heb je dat gevoel soms ook dat, wanneer je denkt dat je ventje/chauffeur van de dag rechtdoor gaat rijden en hij plots afslaat, dat je ingewanden toch rechtdoor willen?

Hij zet vaak de gps alleen voor snelheidscontrole met gelijk welke bestemming en dus heb ik dat schizofreen gevoel vaak.

Mijn kop wil rechtdoor en mijn lijf zegt ‘afslaan’. En nu ervaar ik dat dus voor de eerste in de trein.

Er moet voor alles een eerste keer zijn, Vee

Is dat zo? Gek dat ik het voor Aalter niet gewaar werd. Ik verdraag het namelijk niet zo goed om tegen de richting in zitten.

Raar.

Als ADHD’er verwacht ik van mezelf dat alles tegen de stroom in goed is omdat ik dan niet met de ‘kudde’ mee loop maar een unieke weg zoek.

Hier dus niet. I feel gutted.

En ik voel me steeds misselijker worden šŸ˜‚.

Vee