Nieuwjaar

‘Achteraffe’ gezelligheid

Vanavond vier ik Nieuwjaar met de dichte familie, dat zijn mijn vader, mijn broers, mijn zus en hun respectieve partners.

Niet omdat ik Chinese ben, maar omdat onze agenda’s het niet eerder toelieten allemaal vrij te zijn.

Het Chinese Nieuwjaar begon gisteren en duurt op sommige plaatsen 15 dagen in totaal, en in Peking 5 dagen, googelde mijn schatje net. Dit jaar is het jaar van de Hond.

Bij mij is het al van in 2012 jaar van de Hond !

(Dit is trouwens een foto van de pups van mijn twee schatten (Bazieltje en Luna) : Pippa, Jewel en Lucky)

En mijn schatje is er ook dit jaar niet bij, anders viel nieuwjaar in augustus ergens….

Het is wat het is.

Wij weten dat ‘samen’ dikwijls moeilijk valt door zijn onregelmatige shifts. Anderen hebben daar meer last van dan wij, blijkt soms.En ja, ik wou hem er ook bij maar het kon niet dus pas ik me wel aan.

Het is niet zo dat ik alleen en onwennig tussen een onbekend gezelschap ga zitten.

Verleden jaar was hij er ook niet bij toen we als aperitiefhapje wat sprinkhanen verorberden. Ik heb me toen ook goed geamuseerd, trouwens.Ik ben benieuwd wat het vanavond wordt. En eigenlijk is een laat Nieuwjaar een zegen want dan is het overdadig eten van twee en een halve maand geleden al gezakt. Gelukkig! 😂

Ik zie er wel naar uit, lekker gezellig samen zoals vroeger toen ons ma nog leefde…

Sommige dingen sterven uit nadat een persoon er niet meer is. Hoe krampachtig je ook terug wil naar het gevoel dat er toen hing en waar je toen geen acht op sloeg.

Soms mis ik haar. Soms.

Vee

Naakt

Godverd*

Ik ben zo opgestaan: een vat vol zenuwen, met een tranenwaterval die net achter mijn ogen ligt, te wachten tot ik het niet meer beheers.

Hoewel ik niets heb om me druk over te maken sta ik op springen, ondanks de meds die ik plichtsgetrouw ingenomen heb.

Ik geraak ook niet vooruit vandaag, hoewel ik gegeten heb, aangekleed ben en mijn tijd met de doggies deze morgen had in 20 minuten.

Waarom? I don’t know. Een draaikolkgevoel in mijn maag en geen zin om de trein op te stappen…

Deze morgen lijkt iedereen verdacht, iedereen staart.

Ik weet dat het in mijn hoofd zit maar het gevoel is er.

Tuurlijk denk ik dat ik in het vervolg best uit bed kom wanneer de wekker afloopt maar mijn lijf weegt het dubbele van anders, mijn voeten doen pijn, mijn kniegewricht verspringt als ik me uitrek.

Ik heb een naar intuïtief gevoel in me zitten en het wordt erger naarmate de trein zich verder sleept.

Hup vee! Draai die knop om, je gevoel volgt wel, dat doet het altijd!

Rationeel gezien weet ik dat het waar is maar emotioneel wil ik weten wat die onrust veroorzaakt. De lucht voelt anders, het licht is anders. Het voelt zwaar aan vandaag.

Nog eens, Vee! Stop ! Niet die bergflank afglijden, gewoon eerst stoppen en stilletjes de bergpas doelbewust opklimmen.

Ik heb het moeilijk vandaag. Gisteren zo gelukkig, vandaag de vraag of ik wel goed bezig ben. Waarom het zo moeilijk is…

Hoe komt het dat ik die schommelingen nog altijd niet meester ben? Hormonaal kom ik maandelijks wel 1 keer in de kolk terecht.

Dat is het. Hormonaal haalt mijn lichaam me, ondanks de meds, maandelijks toch een keer onderuit.

Ergens werken de pillen even niet, ergens werkt mijn vrouwenlijf me tegen en word ik super kwetsbaar.

Ik haat dit !

Ik heb mezelf niet in de hand en moet vandaag extra op mijn tellen passen met uitspraken en dergelijke.

It only takes one moment to break everything…

Ook al neem ik me voor om stil te zijn vandaag en zo de risico’s te vermijden om kwetsend of bruut over te komen, zo lang ik me bewust daarvan blijf, lukt het. Dat hoop ik toch.

En daar zit net het addertje, ik vergeet zo makkelijk. Dit kost me extra energie, zodanig zelfs dat ik deze middag waarschijnlijk verlof neem.

Ja, het is zo erg. Ja, het leidt tot absurde beslissingen maar beter een halve dag nemen dan geen werk of een ideale werksfeer verpesten…

Allez Vee, hou vol. Het is wat het is. Vanmiddag laat je dit los. Je vent WEET wie je bent en gaat er mee om.

Al blijf ik het erg vinden dat hij er mee om MOET gaan en dat maandelijks wel minstens een keer.

ZUCHT!

Was het maar gisteren, toen was alles perfect…

Vee

Vakantie in het buitenland?

Reis of geen reis

Ik heb al verscheidene sites bekeken.

In het verleden huurde ik ergens in het buitenland een huisje of een appartement en matchte de vliegtickets, regelde een huurauto en hup, we waren weg.

Ergens is de drang er om de gewoonte, want dat is het, verder te zetten. En toch, telkens ik iets vind, aarzel ik duidelijk om te boeken.

Dat is een voorteken, denk ik dan.

Je bent een impulsief iemand, Vee, en nu boek je niet…

Dit jaar spreken korte trips net over de grens of zelfs dagtrips binnen ons kleine Belgenlandje me meer aan. Of een motorrit van enkele dagen…

En op zonnige dagen heb ik ook mijn appartementje aan de kust met zwembad, mijn eigendom waar ik permanent mag wonen als ik wil…

Luxe troef dus.

Waarom dan honderden euro’s neertellen voor een vliegticket dat enkel inhoudt dat ik meerdere uren het ongemak van te weinig beenruimte en te veel druk op mijn trommelvlies ervaar.

Maar dan lonken steden als Barcelona en Rome en alles wat ik nog nooit bezocht.

Ik sta dus nog altijd in dubio. Als ik lang genoeg uitstel om te beslissen lost dat zichzelf op: geen plaats meer op de vlucht, geen appartementje of huisje meer vrij.

Ik denk dat ik dat ga doen: uitstellen. Bewust uitstellen.

Yep. En dat lukt zolang ik geen impulsieve bui heb en toch boek.

Fingers crossed!

Echt e, soms ben ik een analyse die best weet waar de gevaren (of de kansen naargelang mijn stemming) zitten, maar daarom weet ik nog niet wat ik ga doen…

Oké, Vee, GENOEG!

Ik hou het simpel en denk er vandaag verder niet meer aan. Misschien dient er zich iets aan, misschien niet, misschien zie ik de aandienende opportuniteit, misschien vind ik het dan een dilemma.

Vandaag ben ik mezelf al moe voordat ik aan mijn dag begin…

En dan te bedenken dat eergisteren ook al een wekkerdag/onbedaarlijke ‘taterdag’ was waarbij collega’s niets durfden zeggen over mijn woordenwaterval en een onvermoede reiziger op de trein ineens mijn hele levensverhaal heeft moeten aanhoren.

Straks gaat die, als ze me terug ziet, duidelijk een andere treinwagon opzoeken…

Zucht! Ik heb ADHD, en soms vandaag ik dat best zelf heel vermoeiend!

Vee

Weer wat energie

Hyperfocus?

Gisteren deed ik thuiswerk. En ik was kapot ’s avonds.

– Je hebt dan ook een hele dag gewerkt!

Ja, inderdaad. Ik kon gisteren niet echt weg van mijn pc-scherm.

Gekluisterd aan een taak.

Zou dat dat hyperfocussen zijn waar ADHD-kenners het over hebben?

Gisterenavond analyseerde ik mijn dag : ik werkte meer ononderbroken dan op mijn werkplek, ik at en zat weer achter mijn bureau. Tijdens het werk leek me dat normaal maar eens ik mijn dag als beëindigd beschouwde, viel er een pak van mij af.

Ontspannen was ik daarna niet, mijn nek deed pijn, mijn benen ook. Het viel me dan pas op, toen ik me in de zetel plofte.

De volgende keer let ik er vast en zeker op om op tijd pauzes in te lassen. Misschien zet ik een wekker want de tijd heb ik de hele dag niet in de gaten gehouden. Eten deed ik pas toen mijn ventje het eten op tafel zette.

Ik had maar mijn voetjes onder de tafel te schuiven… Ik blijf het zeggen, wat een schatje toch!

Mijn jongste komt langs om de mogelijkheden te bespreken van ofwel een ‘tuition fee’ ofwel een Belgische studiebeurs.

Yep. Ze gaat weer studeren. Rechtsgeleerdheid aan de universiteit. Ze kan dat, ze is pas 22.

Als zij het ziet zitten, wie ben ik om daar iets op tegen te hebben. Het werkleven zoals ze het tot nu toe ervoer is niet kan haar pap niet koelen.

‘Mama, ik verveel me’ was het voorbije jaar vaak te horen, ook tijdens de werktijden.

Yep. Ik heb dat niet, ik heb hobbies zat.

Soms denk ik dat de knoop daar ligt bij de gsm-generatie. Ik kan ook verkeerd zijn natuurlijk.

Daarnet was ik nog de ‘flokken’ (klitten) uit Luna haar haar aan het knippen. Ze is er moe van. Het is maar wat zich aandient…

Ik verveel me nooit. Tenzij ik in bed niet in slaap geraak en dan nog, dan sta ik op en doe wat.

Hey! Ik besef weer hoe gelukkig ik ben!

Vee

Ongerustheid

Of hoe de radertjes in mijn kopje kunnen werken

Om 7u30 voel ik me uitgeslapen. Raar hoe een mens zijn uren verlegt. Nu ik om kwart over vijf gemiddeld opsta is 7u30 ‘lang’ uitslapen geworden.

Of hoe relatief tijd wel is…

Ik was niet de eerste. Mijn ventje was net voor mij het bed uitgestapt en toen ik beneden kwam zei hij dat mijn oudste mij om 1 u ’s nachts had willen bereiken, per videochat nog wel, in een groepsgesprek met iemand waarvan ik de naam nog nooit heb gehoord.

Yep. Stof genoeg tot bezorgd zijn en wel om volgende redenen:

1. 1u ’s nachts is geen tijdstip waarop ze me normaal bericht maar eerder iets dat wijst op een crisis

2. Een gezamenlijke videochat heb ik nog nooit met haar gevoerd

3. Het feit dat enkel zij en een ongekende jongeman in die chat opgenomen zijn, verontrust me.

En de vierde, meest alarmerende reden is dat ze zich al een tijdje op de grens van het diepe bevindt, en ik bereik haar niet echt met praten of zelfs daden.

Hulp zoeken via de voor haar gekende kanalen is in haar ogen ook geen optie en dus is ze al een tijdje aan het watertrappelen met af en toe een ‘kopje onder’.

Zucht. Ik weet wat ze voelt, maar daarom kan ik haar nog niet helpen! Machteloos word je daaronder!

S T O P Vee!

Misschien was het een onschuldige impuls dat ze met je wilde videochatten. Ga nu niet jezelf zitten opfokken!

Dus ik heb haar vriendelijk op msgr gevraagd om contact op te nemen met me. Ik heb ook de vraag gesteld aan mijn ex of die iets meer weet over het waarom?

Gisteren was hij nog hier op de koffie en ik herinner me dat hij zei dat ze het zelf moeten doen, onze beide dochters.

Yep. Ik weet dat wel maar dat is ook typisch voor hem, niet te veel in detail uitzoeken wat er scheelt.

Oké, maar mijn moederinstinct zegt dat ik hen beter niet te veel loslaat. Het heeft te maken met onze ADHD-aard.

Ik weet onderhuids ook dat ik niet compleet de navelstreng kan doorknippen, zij en ikzelf willen/kunnen dat gewoon niet. Soms verdrinken we gewoon. Hij kan daar als niet-adhd’er en ik denk ook als man, niet bij.

Het IS gewoon zo.

Telkens ik een poging doe om door te knippen wordt er net weer een hulplijn ingeroepen.

We hebben een rare voor anderen soms on(be)grijpbare unieke band met elkaar, hoe hard we soms ook verbaal uithalen naar mekaar.

Elk apart maar samen sterk in nood.

Noem het een overlevingslijn in een netwerk waar anderen het al zouden opgeven. Ik denk dat we er anders al elk op zich zouden mee hebben opgehouden, met het acceptatiegevecht naar de mensen toe die niet vatten hoe moeilijk het soms onderhuids is om ‘normaal’ te lijken.

Hop. Te diep weer voor een zondagmorgen. Stop er gewoon mee!

Mijn schatje is terug van de bakker met boterkoeken.

Koekoek, zegt hij.

Ik probeer het van me af te zetten, misschien wilde ze me wat leuks vertellen. Ik hoor het hopelijk snel van haar.

… Het is ok, ze heeft bericht dat ze er geen weet meer van heeft. Laten we het daarop houden. Kids!

Vee