Judo

Respect!

Gisteren verliet ik mijn werk en in de inkomhal kwam ik haar tegen. Ik herkende haar maar had geen tijd dus ik haastte mij richting station want ik moest en zou mijn trein halen…

Ik zit trouwens te bloggen in de wachtzaal bij de dokter voor mijn voorschrift van Sertraline 100, mijn ‘normaal-regulator’ als het ware…

Dus ik was op tijd, ging zitten en wie kwam er ook de treinwagon binnengestapt? Yep.

Ik heb nooit iets met judo gehad, maar ik bewonderde wel haar doorzettingsvermogen en er is een periode geweest dat ze niet weg te denken was van de televisie, samen met Gella.

-Ulla, mag ik een foto van je want mijn ventje gaat me anders niet geloven.

-Oké, maar ik ben er nogal op gekleed!

Nog even hebben we het over de veranderingen binnen de sector, ik neem een foto en verder geniet ik van mijn en zij van haar privacy.

Toffe madam Ulla Werbrouck.

Aan mijn ventje stuurde ik via msgr de foto door en hij antwoordde doodleuk dat hij ooit een gesprek met haar had nog voordat ze bekend was, tijdens een training.

Yep. En ik sprak er NU mee 🙄.

En hoe enthousiast ik ook zelf was, mijn kinderen vroegen me ook: wie is dat?

Het vergankelijke van ‘beroemd zijn’ viel me ineens als een zware hamer op mijn hoofd…

Soit. Ze zag er gewoon goed uit, en ze heeft iets gepresteerd wat ik nooit zal kunnen. En ze heeft blijkbaar nu nog een leven. En ik herinnerde me haar, dus dat is voor mij het belangrijkste! Wat een ander er nog van weet is niet van belang. Ik tintelde vanbinnen van opwinding.

<<

Toen ze uitstapte hoorde ik ineens enkele mensen over Gella (Vandecaveye) praten dus zij hadden haar duidelijk ook herkend.

Wat Ulla nu doet?, hoorde ik vragen.

Ik weet het niet en dat is eigenlijk ook haar zaak. Ik was al blij dat ze op MIJN trein zat.

En daarmee kwam ik gelukzalig thuis.

Meer moet dat niet zijn, toch?

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

6 gedachten over “Judo”

    1. Dat gedeelte was leeg omdat aan elk raampje stond dat de plaatsen gereserveerd waren voor een school, die trouwens nooit opstapte. Vandaar dat er bijna niemand daar zat. 😂

      Like

      1. Ik ben zelf soms een ‘stormer’ dus bang ben ik daar niet van. Ik heb ook al de mededeling gekregen om wat rustiger te zijn…

        Like

      2. Hier ook hoor, er wordt verondersteld dat de 1ste klasse de ‘stille’ is. Sorry maar mijn ticket is even duur betaald als die van die stille.

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Kitea

Ontdek de wereld

Athea denkt luidop

Over (het gebrek aan) creativiteit, zelfreflectie en je-weet-wel

HARME BLOGT

marginale blogs van een 74 jarige

Hiking in Belgium

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Katrienity

Op zoek naar kosmos in de chaos

Welkom op deze site

Lees met plezier op onzeblognl en als je iets wil weten kunnen wij daar gemakkelijk even een onderwerp van maken.

tassertief

't Assertief

Fashion emergency

Your emergency, my challenge!

L.M. Sacasas

Technology, Culture, and Ethics

Oleastre

Ons gezinsleven met ADHD

Drawn In

Art • Nature • Exploration

Assertiefjes

Wat bezielt me

ADHD Café Maastricht

Ontmoetingsplek voor jongeren en volwassenen met AD(H)D

%d bloggers liken dit: