Another day in paradise…

Humor is zalvend

Ik weet het. Ik gebruik veel Engels. Gewoon omdat het zoveel meer in minder woorden uitdrukt, omdat het dichter bij mijn werkelijk gevoel brengt.

Ik blog, met op de achtergrond mijn ventje die film op pc kijkt, terwijl hij sigaretten rolt.

Op de achtergrond?

Het stoort me hartsgrondig want er wordt Nederlands gesproken en bloggen met concentratie erbij terwijl ik tracht te vatten wat er op pc gezegd wordt, en hij die ook nog commentaar geeft op wat hij ziet is ECHT van het goede te veel!

En dat om 8u30 in de morgen!

En dat zeg ik hem dan ook.

-Schat (kortaf want, sorry, het irriteert me mateloos en het ligt er uit zoals ik het denk),? Mag het wat stiller, ik ben aan het bloggen!

Het stoort!!

(Het valt namelijk in mijn oren en overheerst plots alles.)

Hij: Het stoort me ook!

Guitig kijkt hij mijn richting uit. We schieten allebei in een lach, met tranen in de ogen. En dat brengt ons weer beiden bij gisterenavond laat, net voor we gingen slapen.

Ik ‘flok’ me namelijk altijd nog 5 minuten in zijn ‘okselput’ (okselholte) want daar pas ik in alsof het al altijd zo moest zijn. En gisteren wou ik om een of andere reden nog iets zeggen.

‘Schoetje?’

Huh? Ik besefte dat ik helemaal niet had gezegd wat ik in gedachten had. Het had ‘schatje’ moeten zijn.

In een fractie van een seconde schoot er door mijn hoofd: die klank is niet juist, herinner je vlug wat je zei, huh? Schoetje? Schatje of zoetje maar schoetje? Ik voelde ook even paniek dat ik iets stoms had gezegd en ik wist in die tel dat er zeker reactie zou komen.

-Schoetje?, zei hij en hij barstte in lachen uit.

Wij kregen onbedaarlijk alle twee de slappe lach, minutenlang daverde het bed.

Telkens hij het woord herhaalde gingen we harder lachen. Tranen met tuiten biggelden over onze wangen. Mijn keel deed er pijn van.

Het gebeurt wel vaker, die klankwisselingen, die omwisselingen van medeklinkers.

Ik denk er niet veel meer over na maar ik weet wel dat ik ‘schoetje’ voor een lengte van dagen regelmatig terug op mijn bord zal krijgen.

Ondertussen hoor ik een hoge klassieke vrouwenzangstem. Mijn ventje schakelt over naar een film over de microkosmos. Even hoor ik, wat voor mij een motorgeluid was en ik kijk hem kort aan.

-Het is een mug, schat!

Hij lacht, om onze blik en om twee slakken die traag de liefde bedrijven, millimeter per millimeter en dan in hun passie aaneen gezogen allebei omtuimelen.

Hoe ik dat weet, zo vanuit mijn zetel? Hij vertelt het me, allemaal, met een lach om zijn lippen.

We zijn zeker aan mekaar gewaagd, wij twee!

Vee

Auteur: vee68

Ik ben nu vooral mezelf, hou van steampunk, motorrijden, creatief bezig zijn met interieur, heb eindelijk weer een boeiend werk en toffe collega’s, verf, olieverf, tandwieltjes en knopen. Mijn 4 shihtzu's zijn mijn 'keppetjes' Mijn gezin gaat altijd voor.

2 gedachten over “Another day in paradise…”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Kitea

Ontdek de wereld

Athea denkt luidop

Over (het gebrek aan) creativiteit, zelfreflectie en je-weet-wel

HARME BLOGT

marginale blogs van een 74 jarige

Hiking in Belgium

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Katrienity

Op zoek naar kosmos in de chaos

Welkom op deze site

Lees met plezier op onzeblognl en als je iets wil weten kunnen wij daar gemakkelijk even een onderwerp van maken.

tassertief

't Assertief

Fashion emergency

Your emergency, my challenge!

L.M. Sacasas

Technology, Culture, and Ethics

Oleastre

Ons gezinsleven met ADHD

Drawn In

Art • Nature • Exploration

Assertiefjes

Wat bezielt me

ADHD Café Maastricht

Ontmoetingsplek voor jongeren en volwassenen met AD(H)D

%d bloggers liken dit: